Over de dingen die ik graag doe

Toen de lockdown werd opgeheven en we vrij waren om tien, en nadien zelfs elke week vijftien andere mensen te zien, nam de druk toe. De druk die ik mezelf opleg omdat ik vind dat ik dan maar meteen met iedereen moet gaan afspreken die het vraagt. Plots had elk weekend na onze vakantie een activiteit tot vér in augustus. Ik sloeg net niet in paniek. Hoe is dat weer zo snel kunnen gaan?
De terugschroeving van sociale contacten door het stijgen van de besmettingscijfers haalde de druk weer van de ketel. Oef – ja, ergens toch wel. Mijn focus kon terugkeren naar het essentiële.

Een oefening die ik ‘bij’ de psycholoog mocht maken – ik zeg ‘bij’ omdat het niet irl is maar online – is noteren welke dingen ik ‘moet’ doen, dingen die ik eigenlijk voor een ander doe en welke dingen ik wil doen. Dat was verrassend en zal me in de toekomst alvast helpen betere keuzes te maken.
Vervolgens moest ik vijftien dingen noteren die ik graag doe. Eerst dacht ik niet dat ik dat aantal ging halen, want vijftien leek best veel, maar je bent er sneller dan je denkt – probeer zelf maar.

  1. lezen
  2. bloggen
  3. schrijven (verhalen)
  4. koken (wanneer ik er de fut voor heb)
  5. in de tuin werken
  6. iets bijleren (dit staat bijvoorbeeld op mijn wishlist, maar helaas hebben ze geen online aanbod, en ook kleinere dingen zoals een avondje Dirk De Wachter, een lezing, een workshop, …)
  7. familiebijeenkomst (god wat mis ik dat)
  8. met vrienden iets gaan drinken of eten
  9. een uitstapje of date night met het lief: eens goed gaan eten
  10. met de kamerplantjes bezig zijn (want die verdienen ook mijn liefde)
  11. sporten (lopen, fietsen, personal training)
  12. wandelen, in de natuur zijn
  13. reizen (met het lief of iemand anders)
  14. op andere manieren creatief bezig zijn (haken, een meubelstuk schilderen, bullet journalling, …)
  15. een bad nemen (met een podcast bijvoorbeeld)

Vervolgens moest ik die vijftien dingen gaan terugbrengen naar vijf prioriteiten. Daarvoor ga je punt per punt bekijken of je zonder die activiteit kan, en welke je zou kunnen laten vallen als je daartoe gedwongen wordt, bijvoorbeeld door ziekte, financiële tegenslag of andere omstandigheden.
Ik heb het ietsje anders gedaan, en gekeken naar welke activiteiten ik elke week nodig heb om een blij ei te zijn. Dingen als uit eten gaan met het lief doen we regelmatig, maar eerder om de één à twee maanden of zo. Reizen doen we buiten coronatijden ook vaak genoeg (misschien zelfs iets te veel, want een staycation kan zoveel deugd doen!). Dat zijn alleszins geen dingen waar ik niet per se zonder kan bestaan.

  1. sporten (inclusief wandelen)
  2. lezen
  3. bloggen
  4. in de tuin werken (’s zomers), koken en iets bijleren (’s winters)
  5. afspreken met vrienden of familie

Het zijn trouwens deze oefeningen die ervoor gezorgd hebben dat ik weer meer ben gaan lezen en terug ben beginnen bloggen, hallelujah. (Dat en meer tijd doordat ik in die hitte toch niet in de tuin kon werken, maar nu durf ik niet meer naar buiten kijken want oh boy, zo-veel onkruid!)

En dan is het de uitdaging om die dingen ook effectief te doen. Om er tijd voor te maken. Want dat is de reden van deze oefening: ik weet niet waar mijn grens ligt. Wanneer ik ‘nee’ moet zeggen en wanneer ik wél tijd/energie heb voor sociale dingen, die van mij veel energie vragen terwijl ik er net ook weer energie voor terugkrijg… Er moet een evenwicht zijn, en naar dat evenwicht ben ik op zoek.

Lezen

Nu kies ik vaak voor de makkelijkste oplossing: zodra ik achter mijn bureau vandaan kom ‘na het werk’, plof ik in de zetel. Netflix op. (Of Amazon, ’t is allemaal één pot nat.) Afgelopen week heb ik dat alvast twéé kéér weten te vervangen door een klein uurke lezen. De overige dagen moest ik met het lief naar de dokter want het arm schaap heeft een spierscheur opgelopen en kon nog amper lopen, gingen we sporten bij onze sportcoach en moest ik boodschappen gaan doen.
Want dat is dan weer het nadeel aan een vast uur kiezen voor je leesmoment: dat er al eens dingen durven tussenkomen en dat ge dan ineens niet hebt gelezen die dag. En een dag zonder lezen, dat is een dag niet geleefd – vond ik pre-coronatijd,  want tijdens de lockdown regen de niet-gelezen-dagen zich aan elkaar terwijl mijn boeken zielig stof lagen te vergaren op de planken (maar echt, want de poetshulp kwam die maanden niet).

Bloggen

Wat voor lezen geldt, geldt voor al de rest ook. Zo waren de weekendse voormiddagen mijn vaste blogmomenten. Met de start van het moestuinseizoen was ik heelder ochtenden bezig in den hof. Met als gevolg dat ik in de namiddag, en eigenlijk de rest van de dag, moest bekomen van al dat harde werk.
Ik vraag me af of Netflix ergens een grafiekje heeft van uw kijkgedrag? Want ik weet eigenlijk niet of ik die piek van het voorbije half jaar wil zien, eigenlijk.

Sporten

Vorige week heb ik niet gesport omwille van de warmte. Ik maakte af en toe een korte wandeling, en daar bleef het bij.
We hebben ons vaste sportuurtje bij onze coach, dat ik aanvul met minstens één maar liefst twee fietstochtjes per week van minstens één uur. (De hoeveelheid hangt af van het werk in de tuin – spreiding is alles.) Een uurtje is namelijk heel makkelijk te combineren met de rest van mijn dag, bijvoorbeeld als middagpauze of (als ik vroeg wakker ben en mezelf uit bed gesleept krijg) ’s morgens voor het werk.
In het weekend maak ik graag een lange wandeling, al is daar niet elk weekend de gelegenheid voor en dan houden we het op één à twee uur. Wat telt is buiten en in beweging zijn, zuurstof, natuur en hoofdje leegmaken.
Kan ik door omstandigheden minder bewegen, dan merk ik dat ik dat enorm mis. Zeggen ze niet dat sporten verslavend is? 😉 Het houdt me gezond en in evenwicht, zowel mijn lichaam(sgewicht) als mijn geest.

Tuinieren

Het is een feit dat in de tuin werken (eerst wekenlang de grond voorbereiden ofte omspitten, dan wekenlang planten en zaaien, dan onkruid wieden als een gek, it never ends) heel veel fysieke inspanning vraagt. Tegelijk maakt het mijn hoofd leeg. (Tot ik nog enkel kattenstaarten als dennenbomen zo hoog zag verschijnen telkens ik mijn ogen sloot.) Ge wilt niet weten hoe hard ik me aan die tuin heb vastgeklampt elke keer het moeilijk ging. Die tuin, dat was mijn therapie. Is het altijd geweest, maar dit jaar nog noodzakelijker dan anders.

Vrienden/familie

Ik hoef niet iedereen elke week te zien. Maar ik merk dat ik nu, na maanden amper buitenkomen, de sociale contacten begin te missen. De terrasjes met een glaasje euh fles cava met vriendin S. Een ijsje gaan eten bij de Crocantino met vriendin C. Een tripje plannen met vriendin A. Van komen eten doen (ja zelfs de eeuwige strijd om iets veggie te maken dat iedereen hopelijk lekker gaat vinden). Een barbecue in de tuin van het Ouderlijk Huis. Bellen, chatten of videocallen is absoluut niet hetzelfde.

En hier wringt het schoentje: waar trek ik de grens? Hoeveel sociale activiteiten kan ik aan op één week? Twee dagen in het weekend is bijvoorbeeld te veel, dát weet ik, maar het gebeurt dat het niet anders kán (bijvoorbeeld Kerstmis of een andere feestdag en een verjaardagsfeest vlak na elkaar). Door de week hebben we enkele vaste activiteiten: één avond sporten (vroeger zelfs twee!), een avond in de tuin werken, een avond wat zelfstudie/zelfreflectie/selfcare (noem het hoe je wil), en voor je het weet is het vrijdag en ik weet niet hoe dat met u zit maar op vrijdagavond ben ik kapot na een week werken en kom ik liefst niet buiten. Misschien moet ik streng zijn voor mezelf, en slechts één activiteit per week toelaten? Probleem is dat ik het voorlopig niet kan uittesten 🙂
Ik geloof ook niet dat ik altijd per se overal mee naartoe moet met het lief. Het is trouwens hij zelf die me daar op wees. Ik dénk dat dus altijd, want fomo weetjewel, en ‘gaan die dan niet denken dat ik hen niet leuk vind?’ maar ook dat is leren loslaten. En dat had ik moeten doen in dat korte window toen de coronamaatregelen versoepeld waren, in plaats van meteen overal ‘ja’ op te zeggen en zo de hyperventilatie vrij spel te geven.

Voorlopig kan ik me dus op de eerste vier dingen focussen, en kijken hoe ik die (weer) in mijn agenda ingepast krijg. Netflix is leuk, maar ik merk dat mijn hoofd daar bij een overdosis nog moeër en ikzelf dus futlozer van word.

Maak jij genoeg tijd voor de dingen die je graag doet?

20 gedachtes over “Over de dingen die ik graag doe

  1. Ik heb gemerkt dat ik voor het eerst ” echt ontspannen ” was tijdens de eerste coronaperiode in lock down. Ineens moest niets meer, geen was meer doen voor mijn moeder, geen knutselnamiddagen meer organiseren voor mijn lotgenoten en noem maar op. Ik smeet ook mijn blog weg en begon met een anonieme blog, met naam Granny007 op wordpress. Maar dat werd een heuse knoeiboel kwa layout en zo, en zonder overzichtelijk menu. Soit, het is wat het is. Wat jou therapie betreft, ik vind dat je hele goeie oefeningen krijgt. Mijn psychologe biedt mij geen oefeningen aan, ik moet altijd maar vertellen. Ik krijg zelf maar weinig tools aangereikt. Groetjes C. V.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik heb ook zo’n psychologe(n) gehad… Als het voor jou werkt om enkel te vertellen, goed he, maar ik merk dat ik toch heel wat aan die oefeningen heb (tot nu toe). En yes ik weet meteen wie je bent haha! Benieuwd naar de nieuwe blog… Ik kom snel eens piepen!

      Like

  2. Het is ook bij mij altijd weer zoeken naar evenwicht. Ik heb op tijd en stond echt wel nood aan sociaal contact, maar het kost me ook energie, zeker in een groep. En dan zijn er nog familiale verplichtingen, die ik liever soms gewoon zou schrappen, maar dat niet doe omdat het me anders kwalijk genomen wordt… Corona maakte dat eigenlijk veel gemakkelijker, er was niet te kiezen, iedereen bleef thuis. Dat was nu niet bepaald houdbaar op lange termijn, maar die pauze deed me eigenlijk wel eens deugd. Nu het is ook weer zoeken naar een evenwicht, met de nieuwste set maatregelen enzo. Ik hoop alvast dat je een evenwicht mag vinden alleszins!

    Geliked door 1 persoon

    1. We hebben nu een bubbel van 5 (allez min of meer) maar wat gaat dat geven als ze die uitbreiden? We gaan bewuste keuzes moeten maken want zo vrij als eind juni gaan we niet meer zijn tot er een vaccin is, vrees ik.

      Like

  3. Mooie en leerrijke oefening dit! Tuinieren zou bij mij net zoveel stress veroorzaken, het is zoals kuisen: er is altijd werk aan. Ik heb deze zomer op één of andere manier tv kunnen afzweren. Vooral omdat er geen bal op tv is en ik geen Netflix heb dus de verleiding was niet groot. Maar dat zorgt er wel voor dat ik meer gelezen heb en nu zelfs in de week soms aan het bloggen ben (voornamelijk voor de boekenblog dan, want voor de persoonlijke heb ik nog altijd maar heel af en toe inspiratie, het kan niet elke week gaan over hoe hard ik corona en de wereld beu ben).

    Geliked door 1 persoon

    1. Hahahaha tuinieren net als kuisen 😀 Als ge kuist groeit en bloeit er niks in de plaats (dan kuist ge niet zo goed als dat zou gebeuren denk ik…). ’t Is zo dankbaar, die verse tomaten, de bloemetjes en de happy bijtjes die rondvliegen! En nu nadenken hoe ik hem zo goed mogelijk ga inrichten dat hij bestand is tegen die droge, warme zomers… Maar bon daardoor dus een pak minder tijd om te bloggen. En minder inspiratie ook, want ik kan moeilijk altijd over de tuin schrijven!

      Like

  4. Ik heb het geluk dat ik mijn werk heel graag doe. De valkuil is dan weer dat ik veel te veel uren op een dag werk… En daarnaast probeer ik uiteraard mijn sociaal leven op peil te houden. Wat helaas op een iets lager pitje staat door heel die coronacrisis.

    Geliked door 1 persoon

  5. Omdat ik (weer) last heb van angsten, probeer ik nu vaker dingen te doen die ik graag doe en mijn gsm op zij te leggen. Want daar verlies ik zoveel tijd mee.

    Bij mij vallen die afspraken na de lockdown gelukkig al bij al mee. Ik blijf ook nog voorzichtig en ik zal niet naar de horeca gaan, tenzij er ‘groep’sdruk is.

    Geliked door 1 persoon

  6. Zo herkenbaar dat dat werken in de tuin je zo enorm helpt! Sporten doet dat ook wel vaak, maar in de moestuin ben ik gegarandeerd enkel bezig met de aarde en wat er (al dan niet gewenst 😉 ) in groeit en totaal niet met whatever muizenissen ik die dag in mijn hoofd heb.
    Jammer dat je meteen zo overweldigd was door alle afspraken. Ik denk dat het inderdaad heel belangrijk is om daar mee op te letten, al snap ik ook wel heel hard dat je iedereen wel wilt zien (zeker na die lockdown). Door hier te wonen is onze situatie natuurlijk anders, want wij hebben automatisch weken waarin we weinig mensen zien (want zoveel vrienden hebben we hier nog steeds niet…) en dan blokweken als we in België zijn, wanneer het alle hens aan dek is 🙂 Vroeger ging ik in die weken compleet over mijn toeren: elke dag minstens één, vaak twee afspraken, de hele tijd van hot naar her rennen. Dat met de vrienden van J. heb ik ook moeten leren: dat zijn toffe mensen, dus ’t is niet dat ik ze niet wil zien. Maar als ik én al zijn familie en vrienden én al de mijne wil zien, dan is het gewoon echt teveel. Dus ga ik nu de ene keer wel en de andere keer niet mee. En sinds de laatste keer plan ik op voorhand minstens een halve, liefst een hele dag alleen in, zodat ik tussenin ook even kan rusten. Soms spreek ik dan desondanks met mijn broer af (tijd met hem geeft altijd energie), soms gaan J. en ik die dag naar een sauna met ons tweetjes, soms hang ik gewoon bij mijn ouders in de zetel en kijk een filmpje.
    Misschien kan je voor jezelf een soort “planning” maken met dagen/weekends voor jou en voor anderen? En als mensen dan willen afspreken het gewoon houden op “we gaan al iets doen” of “ik moet werken in de tuin”. (al weet ik dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan, want ik had het daar in België ook heel moeilijk mee; daar stond mijn agenda meestal al drie maanden vooruit volgepland)

    Geliked door 1 persoon

    1. Bij jou is het idd wat anders en begrijp ik volledig dat je in één bezoek zoveel mogelijk vrienden en familie wil inplannen, en dat een dagje sauna bv dan gewoon noodzaak is 😀
      Nee zeggen blijft een hele moeilijke voor mij… zeker door mijn fomo. Ik ben graag overal bij. Maar voor after corona ga ik inderdaad met een striktere planning moeten werken, en gewoon écht NEE zeggen.

      Geliked door 1 persoon

  7. Ik heb al een hele tijd geleden besloten om wat meer me-time in te lassen en dat werkt prima. Tijdens de corona heb ik ook ontdekt dat ik het een beetje leuk vind om te tuinieren… ik hoef niet alle dagen in de tuin te ploeteren maar één keer per week vind ik wel fijn. Dus ja, ik maak tijd vrij voor de dingen die ik graag doe.
    Ook hier zijn de vrijdagen om neer te ploffen in de zetel en om rustig het weekend in te zetten 😉

    Geliked door 1 persoon

  8. Mooie oefening! Alle vijftien dingen die je opsomt doe ik ook graag.
    In tijden van drukte of stress zijn dat vaak ook de eerste dingen die weg vallen, helaas. De laatste tijd merk ik dat ik meer ga lezen en me afzonder van alles wat media is, maar ik zou ook weer meer moeten bewegen / sporten. Netflix hebben we (bewust) niet, maar eigenlijk boeit het me weinig. De afgelopen maanden werd er ook minder geblogd, door het werk in de (moes)tuin, want inderdaad: the never ending story of onkruid. De herfst en winter zullen wat meer vrije tijd brengen voor andere dingen!
    En op vrijdagavond ben ik meestal ook niet veel meer waard hoor :-). Gelukkig zijn er nu weer wat lege weekends, en die ademruimte heb ik wel nodig. Meestal plannen wij ook max. 1 activiteit of bezoek per weekend, dat is genoeg voor onze introverte zieltjes :-).

    Geliked door 1 persoon

    1. Gelukkig zijn er ook voordelen aan introvert zijn, zoals kunnen genieten van rustige activiteiten, ha! 😉 En inderdaad, dat zijn helaas de dingen die als eerste wegvallen, terwijl dat dus net niet zo zou mogen zijn..

      Geliked door 1 persoon

  9. goh ik zeg heel vaak nee hoor “want we zijn dat weekend in de Ardennen”. ‘k vind het vooral lastiger om nee te zeggen voor de kinderen (verjaardagsfeestjes, scouts enz). Dan impacteer ik mijn keuzes op hen. Dat is sowies altijd wel zo als ouder, maar dan voelt dat sterker.

    in het algemeen denk ik dat ik van alles minder doe dan jij: niet tuinieren, enkel in vakantie boeken lezen, niet dagelijks netflixen, niet dagelijks wandelen of sporten, …

    Geliked door 1 persoon

    1. Zo’n tweede thuis, een eindje weg van alles, is wel ideaal om aan afspraken te ‘ontsnappen’. Maar idd ik begrijp dat het dan nog altijd een moeilijke afweging kan zijn want je bent niet alleen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s