Over dat het oké is om niet oké te zijn.

 

Ik begon deze post te schrijven vanuit het niets, met geen idee waar het naartoe zou gaan. Dus sorry als het wat onsamenhangend klinkt en uiteindelijk nergens toe zou leiden 🙂

De laatste dagen gaat het wat moeilijker. Het begon met het schrijven van mijn jaaroverzicht, dat me twee weken heeft gekost: eerst honderden, zoniet duizenden foto’s doorscrollen en en passant proberen op te ruimen, dan zo vaak nalezen dat ik de tekst bijna uit het hoofd kende, maar het bleef wringen. Social media is genoeg “het leven is één en al regenbogen en eenhoorns en zonnebloemen” dus op mijn blog moet ik niet doen alsof.
Ik weet niet hoe ik dat jaar ben doorgekomen, eigenlijk. Alles vanaf april – ik weet nog dat het net voor moederdag was dat het nieuws kwam – lijkt een lange waas, tot die extreem zonnige dag eind november waar de bom werd gedropt en we wisten: het is nu echt voorbij, er is geen hoop meer.

Dankzij sessies met een psychologe afgelopen jaar, die niet per se iets met mama te maken hadden maar eerder met mijn worstelingen van eind februari, toen alles – werken, leven, de combinatie – me andermaal te veel werd, heb ik het gevoel momenteel de cocktail in handen te hebben die voor mij werkt. (Ik zeg momenteel omdat ik weet hoe snel een situatie kan veranderen, of hoe je zelf als persoon verandert.)
Ik plan scrutineus dingen van mijn ‘gouden lijst‘ in mijn agenda in, dingen waar ik energie van krijg. Ik lees terug (hoera!), ik neem op tijd en stond een heet bad, ik sport regelmatig, ik probeer vaak naar buiten te gaan want frisse lucht en zonlicht heeft een mens nodig, ik eet groenten en fruit en word niet boos op mezelf als ik een pot Ben & Jerry’s eet hoewel de diepvries vol gezonde maaltijden zit.
Van zodra ik op één weekend tijd twee sociale afspraken heb (ja, zelfs in coronatijden blijkt dat mogelijk), voel ik achteraf dat mijn energieniveau fel gezakt is. Toen ik één van mijn gouden-lijst-dingetjes te veel ging doen, namelijk studeren voor een examen dat ik wilde maar niet per se moest afleggen, merkte ik dat het net energie begon op te branden en ben ik ermee gestopt.
Ik tast mijn grenzen af, net als vroeger maar dan veel en veel voorzichtiger.

Bron: @_plan_s_

Corona heeft me die vrijheid en de tijd gegeven om zo voorzichtig te kunnen zijn. Ik wil er niet aan denken hoe ik eraan toe was geweest had ik het voorbije jaar fulltime naar kantoor moeten gaan. De mogelijkheid om huilbuien te kunnen laten stromen zonder dat iemand het zag (behalve eventueel het lief) op het moment dat het nodig was, zorgde dat er veel druk van de ketel kon.
Ik kon het dankzij het telewerken makkelijk verzwijgen op het werk, waar de collega’s me – en dat weet ik nog goed – op de evaluatie vorige januari veelal ‘cynisch’ vonden geworden. Wel collega’s, als je mijn blog volgt, weet je nu waarom. Want hoe hard ik me ook voorhield dat ik best wel normaal kon functioneren: natuurlijk had mama haar ziekte een invloed op mij en daarmee ook op wat ik deed (of niet deed). 
(Intussen zijn mijn directe collega’s en bazen trouwens wél op de hoogte. Ik wilde vooral niet dat ze dachten dat ze op eieren moest lopen rond mij, of dat ze zich bij elke meeting verplicht zouden voelen om me te vragen hoe het met mij gaat, maar – ook weer dankzij het telewerken – dat valt gelukkig wel mee.)

Ik zoek troost, en ik doe dat overal. In de kleine dingetjes, in mijn gouden randjes, in jullie superlieve reacties, in de onverwachte lieve gebaren van andere mensen (vers klaargemaakt eten om onze diepvries mee te vullen, lieve kaartjes in de bus, een berichtje om te vragen hoe het gaat), in mensen die hetzelfde of min of meer hetzelfde hebben doorstaan, mensen die iemand hebben moeten afgeven en weet je, die verhalen zijn dun gezaaid. Het is alsof er rond de dood en het daarbij horende rouwen een muur staat en ik weet niet hoe ik daarover kom. Enkel voor ingewijden, of zoiets.

Rouwen is een erg persoonlijk proces. Tenslotte is de dood van iemand anders ook diens privacy die je online te grabbel gooit, op een bepaalde manier. En niet voor iedereen is schrijven de uitlaatklep voor alles, zoals bij mij. Dat snap ik. Wat ik niet snap, is hoe wij er als maatschappij mee omgaan. 
Ik werk momenteel halftijds om nu al de ruimte te hebben om dingen te verwerken, en om meer tijd met mama door te brengen. Er is echter niet zoiets als rouwverlof; voor een begrafenis krijg je twee dagen en daarna wordt verwacht dat je weer vlotjes aan het werk gaat. Of dat je vakantie opneemt, maar vakantie dient in mijn ogen voor andere dingen: ontspannen en batterijtjes opladen. Tijdens rouwverlof moet je net bezig zijn met het verwerken van verlies en dat is een zwaar proces, niet iets om happy mee terug te keren naar de koffie-automaat en “hehe, dat had ik echt nodig, en nu aftellen naar het volgende verlof”. Euh wat?
Hoe we anderen veroordelen om hun rouwproces en dat het na een tijdje eerder is van “en nu is het genoeg geweest, stop eens met erover te zagen”, is een andere gevoeligheid. Rouwen maakt mensen ongemakkelijk. Ik weet zelf ook niet wat zeggen tegen iemand die iemand dichtbij is kwijt geraakt want ik heb geen flauw idee hoe dat voelt (dat geluk heb ik tot nu toe gehad). Terwijl gemis natuurlijk nooit helemaal over gaat. Na een tijdje lijkt het of je weer normaal moet gaan doen. Wel, daar doe ik niet aan mee. Niet dat ik in het zwart en met een sluier aan ga rondlopen, zakdoek constant in de hand, maar ik wil de tijd nemen en naar mezelf blijven luisteren. Zodat verdriet en gemis, maar ook blijheid en mooie herinneringen altijd een plaats houden in mijn dagdagelijks leven.

(Kan iemand mij over enkele maanden op deze post wijzen, zodat ik mijn eigen woorden kan nalezen? Ze klinken nu zo mooi, maar ik heb geen idee hoe hard de werkelijkheid nog op me in zal hakken de komende tijd en hoeveel ruimte ik mezelf echt ga durven geven.)

Bron: @_plan_s_

Wat ik ook beseft heb, is dat afleiding zoeken niet altijd de beste deal is. Ja tuurlijk, ik denk er niet de godganse dag aan, dat is ook niet gezond. Je moet de leuke dingen in het leven blijven zien en voor jezelf blijven zorgen (en gaan werken, dat ook). Maar als je voelt dat je het moeilijk hebt, moet je ook durven die gevoelens toe te laten. Eens flink bleiten, de dingen overpeinzen terwijl je voor je uitstaart, het gewoon allemaal laten binnenkomen. Niet opkroppen.
Ik vond dat alleszins heel moeilijk, want als boekenwurm bijvoorbeeld was ik het gewend weg te vluchten in verhalen van anderen. Of om mezelf uit te putten door me op iets te storten om maar niet te moeten denken aan dat ene, tot ik te moe was om nog überhaupt aan iets te denken.
Dat is niet de manier, of toch niet meer en niet voor mij. (Ik spreek niet voor andere mensen hé. Ik heb de afgelopen jaren geleerd wat er werkt en wat niet, voor mij. Niet voor een ander, want iedereen is anders.)

Ik wist in de zomer al wat ons te wachten stond. Ik wist in de zomer al dat ik mijn mama zou moeten afgeven. En toch, toen in november de definitieve beslissing kwam om de behandeling niet voort te zetten, kwam de klap heel hard aan. Zij was altijd zo positief, en ergens blijf je altijd hopen. Op een mirakel…
Ik hield mezelf voor dat ik sterk moest zijn. Dat het ergste nog moet komen. Maar nee, wat heeft dat voor nut? Ik weet niet hoeveel tijd er ons (haar) nog rest, hoelang ik me nog groot zal moeten houden. Ik mag me opkrullen in de zetel en een dutje doen, eens flink huilen als ik onverwacht een liedje hoor dat me aan alles doet denken, een vastpak vragen aan het lief, erover schrijven, er even helemaal in opgaan. En ik mag ook afleiding zoeken en lekker eten met vrienden (online), met sneeuwballen gooien alsof ik geen enkele zorg ter wereld heb, genieten van een glas champagne, dromen over een reis naar de Alpen komende zomer. Het één sluit het ander niet uit. Zolang ik lief ben voor mezelf, en voor mezelf blijf zorgen. Zolang ik mijn tijd neem. Zolang ik naar mezelf blijf luisteren.

Dus vanavond eten we frietjes want ik heb de fut niet om iets gezonds klaar te maken. Misschien heb ik morgen wel weer energie over aan het einde van de dag, wie weet.

Geschreven op 19 januari.

48 gedachtes over “Over dat het oké is om niet oké te zijn.

  1. Het is heel moeilijk om te weten wat je al dan niet kan en mag zeggen in zo’n situatie. Er was vorig jaar in mijn familie een onverwacht overlijden en de nabestaanden zien er enorm van af en dan sta je daar aan de zijlijn en weet je niet wat te zeggen of wat te doen. Ik hoop dat je vooral goed voor jezelf zal blijven zorgen, met de nodige mildheid. Ik wens jullie sowieso nog heel veel mooie momenten toe samen ❤️. En wat dat verlof betreft, meestal schrijft de dokter ziekteverlof voor voor wie het na een overlijden van een dierbare nodig heeft.

    Geliked door 1 persoon

  2. Verlies is zo ontzettend persoonlijk en zo ontzettend pijnlijk. En tuurlijk denk je aan de goede momenten want die maken dat je uit je bed geraakt, maar het blijft wel een feit dat je iemand kwijt bent en die persoon niet meer kan voelen, ruiken, spreken. Het is als ‘buitenstaander’ moeilijk om met iemand anders verlies om te gaan. Voor mijn persoonlijk is het ‘als je erover wil praten’ geef me dat signaal. ‘Als ik erover wil praten en jij bent niet oké’ geef me een signaal. Je bent veel sterker dan je zelf beseft. Je bent iemands zon, en ook al straal je minder hard/warm, je bent nog steeds van levensbelang. Hele dikke knuffel.

    Geliked door 1 persoon

    1. Wauw, wat is dat een mooi idee, van die zon!
      Die signalen geven is soms erg moeilijk. Want je bent ook altijd bezig met ‘wat gaat die niet van mij zeggen als ik nu dit of dat zeg’. Al weet ik wel bij ik in mijn omgeving terechtkan, en dat helpt.

      Geliked door 1 persoon

  3. Mensen die een ouder kwijtgeraakt zijn zitten in een club, een club waar niemand bij wil horen, en pas als je lid bent kan je een beetje begrijpen waar het over gaat. Dat maakt het niet zo evident om aan niet-clubleden uit te leggen hoe het is in die club. Maar dat wil niet zeggen dat er over moet gezwegen worden.
    Mijn mama viel heel plots weg, dus het is een ander traject als dat bij jullie. Maar ik bleef daarna doorgaan. Gaan werken zou me wat afleiding bezorgen. En ik kon ook redelijk makkelijk spreken over wat er gebeurd was. Tot ik nu 6 jaar later (met hulp) heb beseft dat mijn emoties nog niet verwerkt zijn. Dat ik er wel over praat, maar zonder emotie. Ik schreef destijds ook geregeld over mama op mijn blog, maar het bleef ergens afstandelijk; En ik blijf wel doorgaan, maar er in mijn hoofd nog dingen niet goed zitten. Dus geef jezelf alsjeblief die ruimte. Want missen gaat dan wel voor altijd blijven als het zo ver is, de grote pijn mag niet blijven. En daar moet je een verwerkingsproces voor door.
    En we kennen elkaar dan wel niet echt, als je behoefte voelt om te praten met iemand die al lid is van de club, dan ga ik heel graag eens met jou wandelen.

    Geliked door 2 people

    1. Ik hoop dat die club dan wel eens af en toe een cocktailavondje doet 🙂 🙂 Merci voor je woorden, ze steken me een hart onder de riem. Ik hou je wandelaanbod in het achterhoofd! 🙂

      Geliked door 1 persoon

      1. Ugh, hier nog een lid van de club. Je herkent elkaar in de pijn die je niemand kan uitleggen. Ik zag het als een grote berg, die ik wel wilde vermijden, maar waar ik toch echt helemaal door moest. Dat is gelukt, maar dat wil niet zeggen dat er geen andere bergen op de weg gaan liggen (bv toen ik later zelf mama werd, voelde het alsof ik de oma van mijn kindje verloor. Een nieuwe berg).

        Geliked door 1 persoon

      2. O, da’s vreselijk, want dan is het idd niet meer alleen je mama, maar ook de oma van je kindje… Ik vind bergmetaforen altijd mooi dus misschien moet ik het ook zo gaan bekijken. Toppen en dalen en valleien en almen en uitzichtpunten 🙂

        Geliked door 1 persoon

  4. Ik kan je niet vertellen hoe het voelt want ik weet het niet. En dan nog.. bij iedereen zal het anders aanvoelen. Toen mijn grootvader stierf, voelde ik al de wereld onder mijn wegzakken dus ik probeer niet te denken aan ‘wat als?’. Ik denk wel dat je op één of andere manier wel door zal doen, maar wees vooral mild voor jezelf zoals je dat nu al bent. Ik verbaas me er telkens opnieuw over hoe de maatschappij rouw tot twee dagen herleid en vanaf dan moet alles weer ‘normaal’ zijn, maar dat is het nooit. Doe vooral verder zoals nu en koester die mildheid en draag zorg voor jezelf. Die potjes gezond eten in de diepvries wachten nog wel even.
    Dikke knuffel!

    Geliked door 1 persoon

  5. Top blogpost ! Het is écht ok om ni ok te zijn en dat heb ik ook moeten leren want ik ben altijd de vrolijke tante/vriendin maar ik laat het soms ook eens hangen en zeg dat dan ook. Ik kan me niet inbeelden hoe jij je momenteel voelt i.v.m je mama, een rollercoaster aan emoties … maar weet dat je goed omringd wordt zelfs door je blog buddies. Nogmaals dikke knuffel !

    Like

  6. Awel kijk, ik weet nu ook niet goed wat zeggen. Ik kan alleen bevestigen wat je zelf zegt, dat het oké is om niet oké te zijn en dat het goed is om je emoties eens wel toe te laten in plaats van afleiding te zoeken. Ik ben daar altijd al grote voorstander van geweest maar ik moet dat toch ook nog vaak tegen mezelf zeggen.

    Geliked door 1 persoon

  7. Heel mooi geschreven en ik kan je alleen maar gelijk geven, en heel veel sterkte wensen voor de komende tijd. Ga zo voort en dan komt het zeker goed vroeg of laat!

    Like

  8. Ken je de podcast ‘Weg’ van Sofinesse? (Over rouwen en verlies) Ik ben zelf niet zo’n podcastpersoon dus zelf nog niet geluisterd maar misschien heb je er wel wat aan? Ik lees veel positieve commentaren. Zorg voor jezelf!

    Geliked door 1 persoon

  9. Lieve schat wat een heftig verhaal. En ja er is geen draaiboek voor rouw, denk dat het voor iedereen anders is. Maar doe wat voor jou op dat moment goed voelt. Ik weet toen mijn vader overleed ik ziek thuis ben gebleven is dat in België geen optie? Uiteindelijk was het werk voor mij een fijne afleiding, het verdriet was er altijd maar dat niet de hele wereld kapot was maar er ook dingen waren die doordraaiden als normaal gaf vertrouwen. Het leven hield niet op maar veranderde. En nu 13 jaar later is het besef dat er vele dingen zijn (neem alleen al mijn relatie met Le) waar mijn vader geen fysiek deel van uit maakt. Maar in onze gesprekken is hij er altijd en dat voelt fijn. Gemis zal nooit overgaan evenals het houden van. Ik kan je een kleine tip geven, ik baal ontzettend dat ik geen bewegend beeld van mijn vader heb, denk dat dat heel dierbaar kan zijn wanneer je iemand mist. Take care! Xxx

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik vind dat zo’n rare gedachte… maar ze is al vaak door mijn hoofd gegaan de voorbije weken… dat er dingen gaan zijn, gebeurtenissen in mijn leven waar mijn mama geen deel van gaat uit maken… En ik kan mij ook niet voorstellen dat het leven gewoon gaat doorgaan daarna (ook al weet ik dat wel)… Pfff. Dat van die film is wel een goed idee, ik denk dat ik wel wat filmpjes heb van vroeger. Zo wil ik me haar blijven herinneren… heb wel onlangs stiekem een telefoongesprek opgenomen dat ze met iemand had, dat ik haar stem en dialect nog heb 🙂
      Ziekteverlof is zeker een optie (al wringt het bij mij nog altijd dat je voor ziekteverlof fysiek echt stevig ziek moet zijn, zo ben ik opgevoed, pas de laatste jaren heb ik door dat je ook mentaal ziek kan zijn en daar verlof voor mag nemen. Echt ne moeilijke knop om om te draaien 🙂 maar ga ik sowieso wel zoiets vragen aan mijn huisarts. Het gaat nodig zijn, ja.
      Merci voor je reactie, en ook wel een beetje blij je terug in blogland te zien opduiken 😉

      Geliked door 1 persoon

  10. Ik ben blij dat dit soort dingen steeds meer online verschijnen. Niet dat dat betekent dat mensen het moeilijk moeten hebben, ik wens iedereen echt het beste toe en wel geluk. Maar zo is het leven niet altijd. En ik ben blij dat steeds meer mensen dit beseffen. Ik verloor in 2019 mijn grootvader en dat is natuurlijk helemaal anders dan een van je ouders verliezen. Maar rouwen is inderdaad iets heel persoonlijks. Ik ben aan het werk gebleven en vraag mij niet hoe ik het gedaan heb, maar dat voelde voor mij het beste op dat moment. Maar ik ken mensen die dat niet kunnen en dat is helemaal prima. Er bestaat jammer genoeg geen instructieboek met ‘rouwen voor dummies’, want rouwen is persoonlijk. Verdriet verwerken ook. En ik denk dat het heel belangrijk is om tijdens de rouw (eigenlijk altijd trouwens) gewoon te luisteren naar wat jouw lichaam vraagt. En inderdaad, it’s okay not to be okay. Dikke knuffel aan jou! ♥

    Geliked door 1 persoon

    1. Dankjewel! Ik herinner me nog dat je grootvader overleed; toen blogde je nog. Dat was zo triest, want afscheid nemen is moeilijk. En inderdaad, wie weet wat er op zo’n moment het beste aanvoelt voor je? Misschien ga ik ook wel gewoon doorwerken. Ik ga alleszins mijn best doen om aan te voelen wat ik op dat moment nodig heb!

      Like

  11. Mooie blogpost, Leen. Ik hoop dat je hem zelf nog eens kan herlezen als je het nodig hebt. Je zit midden in een emotionele storm en goed voor jezelf zorgen en mildheid zijn belangrijk, ook al gaan ze de pijn en het verdriet niet kunnen wegnemen. Ik luisterde trouwens wel al naar een paar afleveringen van ‘weg’, de podcast, die ik erg goed vond. Ik kan me voorstellen dat ze voor iemand die er midden in zit stevig kunnen binnenkomen, maar ook wel herkenbaar en waardevol kunnen zijn. En ik denk dat het o zo belangrijk is, dat we opener leren praten over verlies. Ik zou zeker met je huisarts overleggen over thuis blijven van het werk wanneer dat nodig is. Noem het rouwverlof en geen ziekteverlof, als je je niet goed voelt bij die term. Zorg goed voor jezelf!

    Geliked door 1 persoon

  12. Phew, ik weet alweer niet goed wat schrijven, maar als ik het venster hier weg klik heb je er zeker niets aan dus ik schrijf toch maar iets om je een hart onder de riem te steken. Het is oké om niet oké te zijn, en het is oké om je kwetsbaarheid te laten zien, want kwetsbaarheid verbindt. Ik wou vragen of ik de titel van je blogpost mocht overnemen, maar ik zal toch iets anders bedenken omdat mijn ‘struggle’ niks is in vergelijking met waar jij door gaat / door moet. Een hele, hele dikke knuffel! X

    Geliked door 1 persoon

      1. Ik ben al een week aan het schrijven aan een postje over mijn burn-out, maar de concentratie en energie is nog ver zoek. Het komt, als het in mijn hoofd goed voelt ook, want het blijft ook wel een moeilijk thema.

        Like

  13. Woorden schieten te kort, ik weet eventjes niet goed wat ik kan zeggen of schrijven om je te laten weten dat ik met je mee voel. Om door zo iets te moeten gaan, zo iets te moeten meemaken, dat moet de hel zijn. Zorg heel goed voor jezelf en weet dat het absoluut ok is om je niet ok te voelen en je kwetsbaarheid te laten zien. Hele dikke (virtuele) knuffel! Xxx

    Geliked door 1 persoon

  14. Lieve lieve Leen, ik weet amper wat zeggen. Dat ik het zo straf vind dat je ondanks alles vasthoudt aan wat je wel deugd doet, dat ik hoop dat dat blijft lukken ook wanneer het onvermijdelijke komt, maar al evenzeer dat je niet te hard voor jezelf bent als het dan niet lukt. Ik heb geen idee waar je door moet (zo’n gelukzak ben ik, wel al verlies meegemaakt, maar een ouder, dat is weer een heel andere categorie), maar ik wens je veel zachtheid en mildheid voor de komende periode. En vooral nog veel mooie momenten met haar, zo goed dat je nu halftijds werkt zodat er met tijd is met haar, daar ga je niet alleen nu, maar ook later zoveel deugd van hebben, denk ik. De podcast van Sofinesse is heel erg mooi, maar ik moet soms al serieus slikken (de aflevering met Barbara over het verlies van haar vader…), dus ik weet inderdaad niet of dat voor jou op dit moment echt geschikt is. Misschien wel, misschien doet het net deugd om het te horen. Misschien kan het nu niet, maar later wel. Doe vooral wat “goed” aanvoelt.

    Geliked door 1 persoon

  15. Je bent nu al in rouw.

    Ik was ook al een paar jaar in rouw bij mijn papa die in dementie weggleed in een persoon die ik niet kende. Een fysieke aanwezigheid van een vreemde terwijl mijn papa weg was. Toch was het overlijden onverwacht en echt een klap. Het definitieve smakt in je gezicht. Ik snap dat je nu haar stem opneemt en nadenkt hoe je haar nog zal kunnen vasthouden later. Dat heb ik niet gekund.

    Nee rouwverlof is belachelijk. Het is 3 dagen, niet 2 maar dat maakt niets uit. Je hebt al al die tijd nodig om enkel een begrafenis voor te bereiden. Ik ben wel na een week (dus wat verlof gepakt) weer aan de slag gegaan maar je komt van een andere planeet. Alles is een waas, de gesprekken en projecten onbelangrijke bubbels met ruis op. Al het werk is banaal geworden. De discussies in vergaderingen triviaal. Toch vond ik het niet erg om terug aan de slag gaan want alleen thuis zitten was erger. Ik huilde op werk, iedereen kwam polsen hoe het met me ging , ik staarde wat naar scherm en heb in feite zo 3 weken aangemodderd. Men heeft me laten doen. Begripvolle collega’s lossen veel op.
    Thuis heb ik weken zitten staren naar tv in de zetel zonder echt iets te doen.
    Mijn zus was wel super bedreven en actief in alles, met geregel en raad en werk, maar zij heeft haar crash later gekregen.

    Rouw was bij mij ook veel fysieker tot mijn verbazing. Geen diepe slaap meer, honger midden in de nacht, maar overdag geen hap door je keel krijgen, je maandstonden die bokkensprongen maakt. Alles kan. Het gaat over, maar neemt zijn tijd.

    Soms slaat het verlies weer keihard toe, huil je tranen met tuiten (en dat lucht op), maar ja, het leven gaat wel door. En je zal weer lachen en genieten ook al zal je blijven missen.

    En je weet: ik wens je geen sterkte toe. Je hoeft helemaal niet sterk te zijn. Nu niet en later niet.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ah ja drie dagen… En idd, er gaat veel geregeld moeten worden, ge krijgt dan geen tijd om er veel bij stil te staan. Ik denk ook wel dat werken bij mij voor afleiding kan zorgen, zeker als het telewerk is toch, maar we zullen zien als het zo ver is.
      Ik ga het ook allemaal toelaten. Ik besef dat er momenten van (hevig) gemis gaan zijn – die zijn er nu al – en ik wil daar ook niet tegen vechten; ik zou niet weten waarom. Sterk moeten zijn is weer zoiets typisch voor onze onverdraagzame maatschappij en dankzij jouw postje(s) daarover ben ik wel gaan inzien dat dat echt niet nodig is!
      Merci voor je hele lange reactie, het steunt me echt te weten dat ik niet alleen ben.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s