Over den trouw: 17 november 2018

De week voor onze trouw was stress. De voorbereidingen stonden op punt maar de zenuwen namen toe naarmate we de laatste snoepjespotjes vulden. Ik durfde, wilde het weerbericht niet checken om de boel niet te jinxen. In plaats daarvan bereidde ik me voor op het slechtste weer in de Belgische geschiedenis en gebruikte dat als excuus om twee regenboogparaplu’s aan te schaffen.

Klaarmaken van de bruid

Die paraplu’s hebben we niet nodig gehad want 17 november brak stralend aan, en de zon bleef de hele dag schijnen. Het was ijskoud, maar zo mooi.
Het lief zette mij ’s morgens vroeg af bij het Ouderlijk Huis, waar de schoonmoeder mijn haar onder handen nam terwijl papa voor koffiekoeken zorgde en mama naar de kapper ging.
De fotografe kwam toen het moment daar was om in mijn kleed te stappen, en toen het lief er was werd hij in de tuin geposteerd, met zicht op de prachtige windbomen met hun herfstkleuren en met het gras zo mooi berijpt, voor onze ‘first look’. En dat had ik voor geen goud willen missen: dat intieme momentje met ons twee in de achtertuin, zonnetje erbij, en hij was zo knap die vent van mij!!

Ik ongeduldig aan het wachten tot ik mijn kleed kon stappen. ©VickyBogaert

De ceremonie

Onze trouwzaal had twee kleinere aparte zaaltjes, en één daarvan hadden we voorzien voor de ceremonie. De stoelschikking vond ik moeilijk; ik wilde niet iedereen gewoon laten kiezen want dan kon het wel eens zijn dat onze grootouders bijvoorbeeld op de laatste rij terechtkwamen. Na veel gepuzzel en geschuif zetten we onze ouders en zussen op de eerste rij, daarachter de grootouders, en vervolgens alle vrienden en de rest van de familie.

Muzikant Raphael. ©VickyBogaert

Voor het belangrijkste deel van de dag hadden we ongeveer veertig mensen uitgenodigd: onze beste vrienden en de dichtstbijzijnde familie. Voor de meeste mensen was dit het eerste moment dat ze ons te zien kregen. Het lief wachtte mij vooraan op, geweetwel zoals in ’t echt, daarna kwamen de bruidsmeisjes binnen, voorafgegaan door de twee bruidskindjes: mijn nichtje en het zoontje van een vriendin, die bloemblaadjes mochten strooien.
Ik wilde een persoonlijke ceremonie, en onze ceremoniemeester Tine regelde alles. Iemand van zijn en iemand van mijn vrienden zou iets voorbereiden, ludiek maar oprecht, en ook mijn schoonmoeder had een hele tekst geschreven die ze kwam voorlezen. Ons werd op het hart gedrukt toch zeker voldoende tijd te steken in het schrijven van onze geloftes, want die uitspreken zou immers het belangrijkste onderdeel van de ceremonie worden. Ik baseerde mij voor de mijne op deze blogpost, hij schudde grotendeels ter plekke iets uit zijn mouw. Onze ingehuurde muzikant, Raphael, speelde tussendoor vier nummers.

En ’t was schoon. Ik heb niet gebleit, maar het was schoon.

Hier is het dus net achter de rug he. Getrouwd enzo! ©VickyBogaert

De receptie

Het heeft ons wat moeite gekost om een degelijke dagplanning op te maken zonder dat onze gasten met te veel tijd tussendoor zouden zitten. Er was bijna niemand die echt in de buurt woonde en we wilden mensen zeker niet verplichten om Aarschot te gaan moeten verkennen ofzo.
De meeste trouwfeesten kan je qua catering opdelen in drie stukken: receptie, diner en avondfeest. Waarbij je op de drie delen telkens ook verschillende mens kan uitnodigen. Wij wilden graag focussen op het avondfeest, waardoor er niemand extra overbleef voor een uitgebreide receptie.

L&P158_(c)VickyBogaert-KLEUR
©VickyBogaert

Omdat we onze dag chill wilden houden, begonnen we al om 11u met de ceremonie en besloten we aansluitend een receptie te doen voor de aanwezige gasten, zodat die alvast niet met honger de dag moesten verderzetten. (En een hongerige ikke dat wilt ge ook niet meemaken.) De receptie duurde twee uur en bestond uit een toestroom van versgemaakte hapjes en cava à volonté al moesten we ons natuurlijk inhouden want de dag was nog lang.

De foto’s

De zaal was met de suggestie gekomen om onze foto’s te maken in de Abdij van Averbode, die daar immers slechts op tien minuutjes vandaan was. Helaas stonden er geen ijsjes in de Lekdreef maar bon, met temperaturen richting het vriespunt in combinatie met mijn blote armen gingen we het niet nog kouder maken dan het al was.

De coolste trouwschoenen ter wereld. ©VickyBogaert

We hadden ervoor gekozen om eerst iedereen van de ceremonie en de receptie mee te nemen naar de Abdij en met zijn allen foto’s te maken: met de familie, met de schoonfamilie, met kant A van de familie, met kant B van de familie, met zijn vrienden, met mijn vrienden, met de bruidskindjes, met de bruidsmeisjes… Iedereen staat er minstens één keer op en dat is fijn! Daarna gingen we met ons tweetjes en de fotograaf naar de overkant want daar beginnen de bossen van Averbode of nu ja er stonden bomen en er lag een goudgeel tapijt en het was mooier dan ik had durven dromen (want ik had me voorbereid op kale bomen en regen). En ook een pak kouder.

©VickyBogaert

Het diner

Het diner deden we nog steeds met hetzelfde groepje van zo’n 40 mensen. Ter inleiding was er een kleine receptie met een paar aperitiefhapjes, waartijdens we de gasten de kans gaven om via een spel met foto’s van ons tijdens verschillende bergvakanties te weten te komen aan welke tafel ze zouden gaan zitten, en met wie. De eretafel, met onze ouders en zussen, verwees uiteraard naar die ene bergvakantie waartijdens we elkaar 10,5 jaar eerder hadden leren kennen. De tafel met de rest van onze familie was voor mijn favorietste berg, de Jungfrau. De Zuid-Tiroolse Ortler was voor de vrienden van het lief, en de Nepalese Machhapuchhre voor mijn vrienden.

Zinal aan tafel.

Er was een viergangenmenu, waarbij het voorgerecht en de soep aan tafel werden geserveerd en het hoofdgerecht een buffet met verschillende soorten vlees en groenten/patattenbereidingen was.

Het avondfeest

Toen was het tijd om de extra genodigden te gaan ontvangen: de vrienden van mijn ouders, de rest van mijn uitgebreide en zijn iets kleinere familie, onze collega’s en verdere vrienden. In totaal waren we voor het avondfeest met zo’n 100 mensen.

De schoonvader had een kleine verrassing voorbereid samen met de zus van het lief, die immers naar een circusschool gaat: er was een vlammenwerper die in de tuin van de feestzaal zijn kunstjes mocht uithalen, met assistentie van mijn schoonzusje.

Daarna kon er eindelijk aangevallen worden op het dessertenbuffet en draaide de dj onze openingsdans. En toen kon het feest pas echt beginnen. Mijn vriendinnen waren al vroeg naar huis, maar de vrienden van het lief hielden de boel op de dansvloer recht door hem eigenlijk enkel in het hoognodige geval te verlaten. Zelfs de bomma zette haar beste beentje voor en ook met enkele tantes heb ik staan dansen. De dj draaide muziek van alle tijden zodat er altijd wel wat volk op de vloer stond.
Ook ik ben er bijna niet van af geweest, waardoor ik misschien minder met de aanwezige gasten heb gepraat dan had gekund. Langs de andere kant had ik twee nachten nodig gehad om met iedereen van die honderd mensen een kort gesprek te kunnen voeren. Zo gaat dat op trouwfeesten, niet?

Omdat onze fotograaf na de fotoshoot naar huis was gegaan, hadden we een soort fotobooth voorzien tijdens het avondfeest waar mensen een foto konden laten maken, afprinten en in ons gastenboek plakken met eventueel een boodschap erbij. Zo hebben we van het merendeel van onze gasten een klein aandenken, en dat vond ik nog het fijnste: achteraf door die herinneringen bladeren, aangevuld met de (trouwens prachtige!) foto’s van onze fotograaf.

Om half vier gaven de laatsten van mijn collega’s het op – zei daar iemand Sirtaki? – en draaide de dj onze openingsdans als afsluiter. En toen konden we naar onze B&B en gaan slapen…

De tweede openingsdans.

Voor ons allebei was het een prachtige dag. Iedereen waarschuwde ons vooraf hoe je op zo’n dag wordt geleefd, maar wij hebben ervoor gekozen volledig ons ding te doen en ons van geen conventies iets aan te trekken tenzij we het zelf wilden. We hebben genoten, vanaf de allereerste minuut. De mensen, het eten, de intieme momenten op de ceremonie, het prachtige weer, en zei ik al het eten, de muziek… Het gewoon allemaal over je heen laten komen en in je geheugen prenten: dat is wat je op die grote dag moet doen.

Spijtig dat het in principe niet de bedoeling is dat je meerdere keren in je leven trouwt… 😉

 

Advertenties

Op weg naar een vegan eetpatroon #4: over stiekem en per ongeluk vlees eten

Intussen zijn we drie maanden vegetariër. Jawel. Al drie maanden geen vlees!

Of ja. Zo ongeveer toch.

Vlees in de soep

Want er was het incident met de diepvriessoep. Op het diepvrieslijstje stond ‘aardappelpreisoep, lekker met gerookte zalm’, overduidelijk gemaakt dus tijdens mijn vleeseterperiode maar uiteindelijk, wat kunt ge mis doen met groentesoep right? Na twee-drie happen had ik pas door – ik was intussen aan het werken dus er niet met mijn volle aandacht bij – dat ik spek proefde.

Spek! Dat ik indertijd, volgens de instructies van Jeroen Meus, onder de soep heb moeten mixen.

Toen was er even een heel groot dilemma want goed, dat beest was nu toch dood, moest ik dan mijn soep wegkappen? Maar ik besefte dat ik het niet zou kúnnen opeten. Daar waar ik enkele maanden geleden nog vlees at omdat het op moest, lukt het mij nu niet meer om het te eten, ook al is het enige alternatief om het weg te gooien.
Gelukkig voor mijn morele verscheuring wilde een collega mijn soep overnemen en lagen er nog paaseitjes in mijn schuif. (Niet-vegan paaseitjes wel, want vind maar eens lekkere vegan paaseitjes!)

En dan vraag ik me nog af: zou ik over een jaar, vijf jaar, tien jaar nog weten hoe dat proeft, spek? En rauwe gehaktballetjes, gerold met chapelure en ei? Of een schnitzel met citroensap erover gesprenkeld?

Gnocchi met een roomsausje en gebakken prei met erwtjes, naar het recept van Mme. Zsazsa.

Vlees eten op social media

Er was een groot schandaal op social media want een influencer-veganiste was betrapt met een bordje vis. Het verhaal bereikte zelfs de Vlaamse tv via Van Gils & Gasten. (Van Gils, ook al doet hij zijn best de neutrale moderator te spelen, lijkt zijn sprekers te sturen in de richting van “ja maar veganisme is toch eigenlijk helemaal niet zo gezond” – subtiel, maar voor mij wel voelbaar. Don’t, honey. Wat dan weer wel fijn was, is de diëtist die erop hamerde dat de Belg meer groenten en fruit moeten eten, want dat nu slechts 10% van de bevolking aan de benodigde hoeveelheid op een dag komt. Dat kan niet vaak genoeg gezegd worden.)

Drama! Onmogelijk! Toen de YouTubester toegaf op medisch voorschrift terug dierlijke producten te beginnen eten zijn, kon natuurlijk iedereen weer met ’t vingertje gaan wijzen van “kijk hoe ongezond plantaardig eten is! het maakt uw lichaam kapot!”
Van Gils laat bovendien een essentieel stuk weg uit het verhaal want deze beroemde vlogster at niet gewoon vegan, nee: zo at ze enkel raw food en volgde ze verschillende diëten waaronder eentje waarbij ze drie weken lang enkel water dronk en NIKS AT, waardoor haar menstruatie uitbleef en ze in een soort pre-menopauze terechtkwam. Dat is geen levensstijl, dat is uzelf uithongeren.

Haar volledige excuusvideo van een dik half uur kan je hier bekijken. Hierin vertelt ze hoe ze bij (raw) veganism terechtkwam en hoe ze na haar watervastperiode haar bezorgdheid over het uitblijven van haar regels deelde met andere mensen online (! niet met een dokter, o nee!) en dat die haar zeiden dat dat normaal was. Echt? Serieus? Hoe kunt ge dat geloven? Uw lijf trekt aan zowat elke alarmbel en gij denkt dat dat normaal is?
Uiteindelijk komt ze er wel achter dat een goed gebalanceerd dieet het beste is, maar volgens mij heeft ze nog een lange weg te gaan voor ze effectief een kind op de wereld kan zetten en dat met de juiste normen en waarden kan opvoeden.

Dit soort extremisten trekt de al niet zo goede naam van veganisme verder naar beneden en stelt onze oprechte voornemens voor een betere wereld in een slecht daglicht. Dat mens is een schande, punt. Dit is iemand die misschien uit overtuiging vegan werd, maar het voor het geld ook bleef, want hippe diëten testen, dat lokt natuurlijk volgers. Zo’n mensen zouden ze de toegang tot internet moeten ontzeggen, want ze beseffen niet hoe groot en hoe nefast hun invloed kan zijn.
Te extreem doen maakt uw lichaam kapot. Dat gaat van sporten over werken naar eten. Dat geldt voor alles!

Rode kool met appelmoes, burgertjes en puree.

Vlees in mijn omgeving

Intussen begin ik meer en meer moeite te krijgen met het promoten van vlees. Op tv, via reclame, of mensen die vertellen over het stukje malse melklam dat ze op restaurant hebben gegeten. Geweetwel, zo’n keischattig lammeke dat nog zoogde bij de moeder en geeneens twee maanden oud was toen het naar het slachtblok werd geleid. Nee, ik kan dat niet meer, daar bij stilstaan.

Toch heb ik voor het lief van de week nog hamburgers gekocht voor bij de rode kool (en voor mezelf een veggie burger maar how, dat moogt ge zo niet meer noemen zeker?). Om de kerk in het midden te houden, want er zijn verschillende verhitte discussies geweest over mijn nieuwe eetgewoontes waarmee het lief het op zijn zachtst gezegd absoluut niet eens is, laat staan dat hij eraan wil deelnemen.
Aangezien ik meestal kook en ik echt geen vlees kan staan bakken, maak ik de recepten van mijn keuze klaar. Eén à twee keer per week zorg ik voor een gerecht met een vleesvervanger zoals een burger of falafelballetjes, zodat hij dan een echt stukje vlees kan eten.
’s Morgens en ’s middags eet hij trouwens gewoon wat hij wil, en dat is allesbehalve vegan. Dus hij is een halve vegan, tegen wil en dank, maar hij kan er niet tegen als ik dat zeg 🙂 Daar zal het ook wel bij blijven, maar voor mij is dat helemaal ok. Het is hij die het er moeilijker mee heeft, maar ik hoop dat hij kan wennen.

Bokes met choco. Plantaardig eten is soms héél simpel.

Mijn ontbijtjes zijn nu ook geveganiseerd: eens ik de stap durfde zetten – want ik ben een gewoontedier – om in de biowinkel te vragen naar plantaardig brood, koop ik er gewoon daar eentje in plaats van in de Colruyt. De keuze is er trouwens enorm, dus kijk, dat ‘probleem’ is alweer opgelost. (Nu een goedkopere choco vinden zonder palmolie, haha.)

Vlees op restaurant

Ik ging naar Parijs, een metropool en na mijn positieve vegan ervaringen in Londen had ik eigenlijk hoge verwachtingen. Ik was enkel vergeten dat ik één op reis was met een vleeseter en twee dat ik in Londen ver op voorhand mijn voorkeuren had kunnen doorgeven aan de gereserveerde restaurants, terwijl we hier on the spot een restaurant zouden kiezen. En net zoals in andere steden, vind je in een doorsnee Parijs restaurant niet zomaar een vegan gerecht op de kaart. Zelfs vegetarisch was vaak zoeken, want de Franse keuken is (net als de Belgische) nogal meat-based. Dus toen ik die domper op de feestvreugde had doorgeslikt, zette ik mijn principes opzij en focuste me op veggie gerechtjes. We gaan niet moeilijk doen hé, dacht ik vooral. Ik wil echt niet die irritante vegan worden die in al haar arrogantie denkt dat de keuken zich ter plekke wel even zal schikken naar mijn wensen.

Hamburger met frietjes bij brEAThe in Montmartre, Parijs.

Met het lief ging ik voor ons jubileum bij EED eten, die tot mijn teleurstelling hun menu niet volledig wilden aanpassen, maar toen de gastvrouw de moeite deed om ons uit te leggen waarom, begreep ik haar volledig: in Facebookgroepen heb ik al meermaals gemerkt hoe drammerig, opdringerig en arrogant vegans kunnen zijn. Zij denken dat ze de waarheid in pacht hebben, en dat alle vleeseters het keihard mis hebben. Ze vinden dat koks on the spot een vegan menu uit hun mouw moeten kunnen schudden, terwijl ze zelf een Hermèstas aan hun arm hebben bengelen – geloofwaardigheid nihil. Dit soort vegans zorgt ervoor dat ze, in plaats van een inspiratie te vormen voor anderen, net een muur optrekken waar vleeseters niet meer overheen wíllen klimmen.

Ravioli met een pittig tomatensausje en ‘kaas’ (nog geen gevonden die smelt zoals echte kaas, jammerrr!).

Dus ge ziet, er waren heel wat frustraties, maar ook mooie momenten – vegan moelleux! vegan blauwe kaas! vegan gnocchi! – en we gaan gewoon door zoals we bezig zijn. Dat wil zeggen: vegetarisch en zoveel mogelijk vegan eten, want voorlopig is het nog steeds een spannende ontdekkingstocht vol nieuwe smaken en onbekende creaties die me blijft motiveren en inspireren. Ik blijf erbij dat al die dierlijke shit in chips en andere verwerkte producten absoluut niet nodig is, maar een stukje (blauwe) kaas af en toe moet kunnen. Met mate hé. Wanneer er een plantaardig alternatief wordt aangeboden, zal ik daarvoor kiezen, maar anders ben ik al heel tevreden met een veggie bordje.

Trouwens! Deze maand is het Try Vegan, voor de mensen onder jullie die graag eens iets plantaardigs willen klaarmaken. Wanneer je je inschrijft, krijg je regelmatig een mailtje met tips en recepten. Ook op de website van EVA vind je heel wat lekkers…

Ga je het eens proberen? 🙂

Project Opruim #4: de cd-collectie en mijn Spotify-afspeellijsten

Eén van de grotere onderdelen van Project Opruim is mijn uitgebreide cd-collectie digitaliseren. Een werkje van lange adem.
Het is misschien spijtig dat ik het aantal cd’s in mijn bezit niet eerst heb geteld vooraleer ik begon met ze op te ruimen. Maar aan onderstaande foto met de berg papieren hoesjes, de stapels plastic doosjes en de landverschuiving aan cd-schijfjes te zien, waren het er heel wat. En het proces is nog ongoing!

Als tiener was ik héél erg veel met muziek bezig. Zoals je misschien ook op de foto kan zien, was het merendeel van mijn cd’s niet bepaald legaal, maar op die goeie ouwe downloadsites vond ik soms versies van liedjes die helaas nooit op Spotify zullen verschijnen.

Ik ben me avonden aan een stuk aan het amuseren met cd per cd, en soms nummer per nummer, op te zoeken in Spotify. (Zei ik al dat ik een groot Spotify-fan ben?) Tot nu toe had ik het gevoel elke maand 9,99 euro te betalen, veel te veel geld, voor iets wat ik amper gebruikte. Ik haalde niet het onderste uit de kan van de populaire streamingdienst, dat was wel zeker – misschien nog niet eens het minimum. Ik luister de laatste jaren namelijk enkel muziek in de auto, wanneer ik rustig naar buiten kijk en niets anders om handen heb dan af en toe mee te zingen. Soms zijn er dagen waarop ik geen enkel liedje (bewust) hoor. Mijn zestienjarige ik zou haar oren niet geloven!

Mijn gloriedagen, waarop ik uren aan een stuk bezig kon zijn met muziek downloaden tot ik de juiste versie vond, allerlei cd’s samen te stellen (met de hulp van Windows Media Player! Bestaat dat nog?), lyrics opzoeken en meezingen tot ik mijn favoriete nummers ja zelfs hele cd’s van voor naar achter en terug uit het hoofd kende, dat ik (als HSP ook al wist ik toen nog niet dat ik een HSP was) muziek nodig had om het zwarte gat binnen in mij te helen – die gloriedagen liggen al lang achter me. Als werkmens heb ik te veel andere prioriteiten: lezen, bloggen en vooral tv kijken slorpen het grootste deel van mijn vrije tijd op momenteel.

Ik herontdekte de kracht van muziek samen met de voldoening van fictieschrijven. Het begon met een oud cd’tje – uit 2007 godbetert! – dat met nummers van Chicane, Enya en het schone You don’t know van Milow één en al melancholie was en zo de perfecte achtergrond vormde voor mijn dramatische verhaal. Ik maakte er in Spotify een afspeellijst van die ik intussen aanvulde met nog meer melancholische en dus in mijn geval inspirerende nummers en simpelweg ‘2007‘ noemde, al had het misschien beter ‘Lijst voor wanneer de schrijfkriebels extra gemotiveerd moeten worden of ik extra wil kunnen zwelgen‘ geheten.

Sommige cd’s vind ik met geen mogelijkheid terug op Spotify. Adele live? Nope. (Zet de dvd anders nog eens op, kind, en bleit want ze zingt zij toch zo schoon…) De allereerste cd van Sioen. Een live-cd van K’s Choice. Of van The Radios, nog zo’n Vlaams erfgoed uit de jaren ’90. Of van Arid – komaan Jasper, zwier die ook eens op Spotify? Please? Joost Zweegers live in de Vooruit in 2002, met een akoestische versie van Caramia waarvan mijn haar na zevenhonderd beluisteringen nog steeds pijlsnel rechtop gaat staan.
Cd’s die ik dus niet kan weggooien en waarvan ik nu heel bang ben dat ze, immers inferieure zelfgebrande schijfjes zijnde, versleten zijn en niet meer zullen afspelen. Iemand de supertip om je mp3’tjes ergens veilig te bewaren zonder dat ik 37 kopies op harde schijven moet hebben staan? Een cloud voor muziek, bestaat dat zonder dat ge u blauw betaalt?

Spotify, wat kunt ge daar eigenlijk mee? Een korte wegwijs voor beginners.

Spotify werkt met verschillende pijlers: albums, nummers, radio’s en afspeellijsten.

Albums

Je kan op Spotify albums van artiesten opslaan. Die verschijnen dan onder Albums, logisch he? Het nadeel daar is dat je ze in dit overzicht enkel kan opzoeken via de titel van het album, en niet via de artiest. Niet erg handig want ik heb bijvoorbeeld alle albums van The Killers opgeslagen omdat ik me ooit eens in hen wil verdiepen, maar titels onthouden? Euhm.

Nummers

Onder Nummers vind je alle nummers terug die je hebt ‘opgeslagen’. Vroeger wilde ik hier enkel mijn favoriete nummers opslaan, tegenwoordig vink ik nummers aan om aan te geven dat ik ze reeds heb opgenomen en gesorteerd in mijn persoonlijke afspeellijsten. Dat houdt het wel zo overzichtelijk. Als ik dan eens niet weet waarnaar te luisteren, zet ik alle nummers op shuffle en gáán.

Radio

Dan is er nog zoiets als Radio: als je bijvoorbeeld zoekt op de artiest ‘The Killers’, dan kan je ook de The Killers Radio selecteren. Hierin bundelt Spotify muziek van The Killers en van bands die qua genre in dezelfde lijn liggen. Best wel een fijn concept, al duurde het even voor ik het helemaal door had.

Hoe ik mijn afspeellijsten indeel: een kijkje in mijn muziekbibliotheek.

Je afspeellijsten kan je heel makkelijk groeperen in mappen. Dat houdt het heerlijk overzichtelijk. Ik heb er zes.

Per jaar

Hier sorteer ik mijn nummers per decennium. De nineties, de nillies, de tennies (?) en binnenkort – jikes – de twenties. De afspeellijst onder 1980’s bevat alle nummers uit de jaren ’80 en ouder, want ik geef toe dat hoe verder we terug gaan in de tijd, hoe dunner mijn interesse wordt, dus dan gooien we beter alles op een hoopje, toch? Voor het huidige jaar is er telkens een lijst, die ik dan later samenvoeg met het decennium. Vanuit de 2019-lijst worden de nummers doorgesluisd naar de juiste genre- of gelegenheidslijsten.

Per artiest

Deze rubriek is spiksplinternieuw en heb ik ingevoerd tijdens de grote cd-opruiming. Ik weet wel dat je op artiest kan zoeken in Spotify en dan meteen alle nummers krijgt voorgeschoteld van die artiest, per album verzameld, maar dat is toch niet hetzelfde en vind ik persoonlijk minder overzichtelijk van zodra een artiest een paar jaar is.

Ik heb een map per artiest, en onder die map zet ik dan de cd’s of andere afspeellijsten die ik heb aangemaakt. Als ik zin heb om mee te brullen met mijn favoriete Muse-nummers uit 2004 (een cd die ik maakte ter voorbereiding op Werchter) bijvoorbeeld, dan kan dat dus heel eenvoudig.
De innerlijke computernerd in mij wordt wakker want vroegah, toen al mijn muziek nog gewoon op de harde schijf van mijn computer stond, was alles eveneens zo netjes ingedeeld!

Gelegenheid

Voor elke autoreis die we maken, maak ik een afspeellijst. Heb ik besloten, want eigenlijk deed ik het enkel nog maar voor onze reis naar Zuid-Tirol in de zomer van 2017 (die ik kei-origineel Tirol doopte). Voor onze reis naar Noorwegen het jaar voordien maakte ik Onderweg aan, dat voornamelijk dance nummers bevat, het favoriete genre van het lief.
Ook mijn loop-lijst bevindt zich hiertussen, want uiteraard had ik daar een aparte lijst voor hé. Alle zelf-samengestelde Black & White-cd’s (mijn cd’s met mijn favoriete nummers van het moment) en andere compilatiecd’s heb ik hierin opgeslagen. De lijst is lang.

Weekly updated

Hier staan afspeellijsten van anderen die regelmatig worden geüpdated: Discover Weekly, Ultratop, De Afrekening van Studio Brussel, … Ik probeer er af en toe naar te luisteren om nieuwe nummers te kunnen toevoegen aan mijn ‘2019’-lijst of om oude nummers te herontdekken.

Per genre

Hier sorteer ik mijn nummers volgens mijn eigen criteria. Toegegeven: deze lijsten speel ik zelden as such af, maar gebruik ik eerder als basis voor de ‘gelegenheidslijsten’. Pop bevat alle popnummers, R&B de R&B, enzovoorts. De TW-lijst is met 908 nummers momenteel de grootste; hier verzamel ik typische Studio Brussel-muziek (mijn favoriete genre). In Girlpower wil ik op termijn al mijn favoriete nummers van vrouwelijke artiesten (of bands met een frontzangeres) verzamelen.

TO DO

Tijdens het integreren van mijn cd-collectie kwam ik heel wat dingen tegen waarvan ik dacht: “Dat wil ik allemaal eens op mijn gemak beluisteren.” Albums van artiesten die ik uit het oog verloren ben, afspeellijsten van anderen waaruit ik mijn favoriete nummers wil filteren, enzovoorts. Dankzij mijn opruimwerk bevindt zich hier nog héél veel te ontdekken muziek.

Ik vind het heerlijk om weer meer met muziek bezig te zijn!

Mijn doel? Muziek integreren in mijn dagelijks leven. Op het werk luister ik al iets vaker; stilletjesaan wordt het zo een gewoonte om mijn hoofdtelefoon op te zetten.

De dag dat Spotify ermee kapt, heb ik een gigantisch probleem want dan ben ik ineens een muziekdatabase van een paar decennia kwijt. Paniek.

En jij? Hoe organiseer jij je muziek?

Deze post werd op geen enkele manier gesponsord. Ik betaal graag om op een legale manier van muziek te kunnen genieten.

20 dingen die ik graag doe

Ik zag dit stokje bij meer en meer bloggers opduiken maar zoals steeds moest ik even wennen aan het idee om iets te schrijven waarover iedereen aan het schrijven is, maar uiteindelijk dacht ik: screw it, ik wil het eigenlijk ook wel weten voor mezelf. So here goes: de 20 dingen die ik graag doe en waar ik energie van krijg.

De bedoeling van deze oefening is dat je even stilstaat bij wat je graag doet, en dan kijkt hoe het komt dat het van sommige dingen misschien al veel te lang geleden is dat je ze nog deed. Gelukkig heb ik de voorbije twee jaar geleerd om te doen wat goed voor mij is, want het is zo al moeilijk genoeg om het hoofd boven water te houden. Ik had trouwens geen idee dat het zoveel dingen zouden zijn; ik dacht dat ik nooit aan 20 zou raken!

  1. naar de wellness gaan (drie weken)
  2. in de moestuin werken (twee maanden)
    Het gaat er zeer binnenkort eindelijk van komen, ook al heb ik het een paar keer uitgesteld omwille van vermoeidheid, want de patatjes moeten bijna de grond in! #feest
  3. lezen (gisteren)
  4. bloggen (nu, haha)
  5. voor mijn plantjes zorgen (een week, schandalig)
  6. een lekkere maaltijd klaarmaken (gisteren)
  7. nieuwe recepten proberen (deze week)
  8. yoga (bijna twee maanden)
    Mijn kinesist heeft het niet zo voor yoga en mijn rug sinds een tijdje ook niet meer. Op het werk is er één keer om de twee maanden ’s middags een yogasessie en die doet meestal wel deugd, alleen de laatste keer niet omdat ze nogal gefocust was op de bovenrug en ik daar toen veel last van had, wat er door die sessie absoluut niet op beterde. Misschien moet ik rustig op mezelf herbeginnen, want met alles wat er qua verkoop en verhuis nog op ons bord zal komen, ga ik die rustmomenten nodig hebben maar ze vermoedelijk niet op een vast moment kunnen doen.
  9. lopen (drie maanden)
    Moet ik uit mijn hoofd zetten tot na onze zomervakantie; ik wil me eerst focussen op den berg opraken en afvallen voor ik voor de 586e keer met start to run begin. Lopen is het enige waarmee ik mijn hoofd echt leeg kan maken. Lopen is mijn meditatie, mijn leven en mijn zijn, maar mijn lijf moet meewillen.IMG_20180816_122549
  10. wandelen, en dan liefst het soort waarvoor ge een hele dag kunt uittrekken (een maand)
    We moeten dringend beginnen opbouwen, want mijn wandelconditie is na de kwakkelmaand maart opnieuw gekelderd. Alleen ga ik te veel nadenken en dan vooral over alles wat er nog in ons appartement moet gebeuren en hoe gaan we dat in godsnaam klaarkrijgen en intussen zit ik hier op mijn gemak te wandelen in plaats van voort te doen! In plaats van te genieten van de natuur enzo. Ja ik word soms stapelgek van mezelf.
  11. wandelen in de bergen (een half jaar)
    Staat op het programma voor komende zomer dus Alpen here we come!!
  12. mijn nagels lakken (vorige week)
  13. muziek luisteren (gisteren)
  14. verhalen schrijven (gisteren)
  15. uit eten gaan met ons tweetjes (vorige week)
  16. op vakantie/weekendje weg gaan met ons tweetjes (een half jaar, en dat was een groepsreis dus niet zeker of dat wel meetelt helemaal)
    Deze twee puntjes doen we tegenwoordig heel weinig omdat we verlof & geld moeten opsparen voor #lot13. Eens we een beter zicht hebben op ongeveer wanneer we gaan kunnen verhuizen – vooralsnog is dat nog steeds “eind 2019” en kan het net zo goed pas begin 2020 zijn – zal het duidelijk worden hoeveel budget er (over) is en kunnen we nieuwe plannen maken! Eind mei is er een verlengd weekendje weg voorzien, maar dat hangt aan een zijden draadje omdat we rond die periode graag ons appartement zouden te koop zetten.
  17. buiten, in de natuur zijn, al wandelend of met een boek of gewoon zijn, weet ge (een aantal weken)
    Ik zou wat vaker met een boek naar buiten moeten gaan. Al is het maar tot op mijn balkon.
  18. een goed glas champagne drinken (vorige week)
    Gelukkig heb ik tijdens de Grote Opruim nog 9 flessen gevonden die we twee jaar geleden tijdens ons Champagne-tripje kochten en die dus dringend op moeten.
  19. op reis gaan en nieuwe dingen ontdekken (drie weken geleden, naar Parijs)
  20. naar een museum gaan, liefst een (beeldende-)kunstmuseum, en gewoon kijken (drie weken geleden)
    Dit is zoiets dat ik enkel op vakantie doe en dan eerder toevallig; toch merk ik elke keer dat ik daar deugd van heb en dat ik me er meer in zou willen verdiepen. Misschien moet ik dat maar gewoon eens doen, wat peist ge?

Tips misschien?

Gelezen, gezien, gehoord #9

In deze rubriek vertel ik waarmee ik zoal bezig ben geweest: wat ik heb gelezen, gezien, gehoord.

Gehoord

Florence + The Machine. Heel veel Florence + The Machine. Omdat een vriendin me wilde meenemen naar haar concert in het Sportpaleis, wilde ik me fatsoenlijk voorbereiden en anders dan bij Stan Van Samang, waar ik na drie keer luisteren al meer dan de helft van de nummers uit mijn hoofd kende, was dat bij de nummers van Florence veel minder evident. Zij schrijft lyrics als poëzie, en zingt noten die in één regel van hoog naar laag gaan en weer terug. Niet gemakkelijk om mee te zingen, maar sommige stukken muziek wisten mij zeer diep te raken. Haar live aan het werk zien was speciaal, zoals ze in haar lange jurk over het podium huppelde en zweefde en intussen gewoon verder zong. Ja, Florence heeft er een fan bij.

* it’s always darkest before the dawn *


Zet dit efkes op terwijl ge verder leest.

Gelezen

Leesdoel: 6/52 boeken

Het glazen kasteel is de biografie van Jeannette Walls, waarin ze verhaalt over haar kindertijd en jeugd bij twee compleet onverantwoordelijke ouders, die haar en haar broer en zusjes overal mee naartoe sleepten in armoede en een nomadenbestaan, continu op zoek naar avontuur. Het is geen literatuur, natuurlijk, maar wel een mooi verhaal van een familieband en van anders zijn dan anderen.
Een slagersjongen met een brilletje was een lichte teleurstelling want bleek een bundel kortverhalen te zijn met slechts één verhaal dat handelde over Tom en zijn kindertijd. Dat was te weinig, want ik lees graag verhalen over hoe het was in de tijd dat mijn ouders en grootouders leefden.

Naar mijn gevoel heb ik deze maand meer gelezen, maar met slechts twee boeken op de teller van maart kan ik het nauwelijks een succes noemen.
Ik ben bezig in Een storm van zwaarden: staal en sneeuw (het eerste deel van het derde boek van de reeks Het lied van ijs en vuur) en De laatste maîtresse (over het leven aan het hof van Versailles vlak voor de Franse Revolutie).
Benieuwd wat er nog op mijn pad zal komen!

Gezien

Op de Vlaamse tv is De Mol begonnen, wat ik met belangstelling volg, al slaag ik er nooit in de mol te ontmaskeren. Ik heb nul mensenkennis, denk ik dan, maar ik vind het wel fascinerend om te zien hoe de groep helemaal geen groep is en hoe mensen telkens weer voor zichzelf kiezen, want ja, iedereen wil natuurlijk winnen.

Er was een nieuw seizoen van Queer Eye! (Als het kon zouden deze letters over het scherm springen van vreugde.) In deze reality reeks wordt een bende van vijf homo’s (ja sorry cliché maar het is nu eenmaal zo) erop uitgestuurd om het leven van de persoon die werd ingeschreven, helemaal om te gooien. Een make over, ja, maar met net dat ietsje extra. De ene houdt zich bezig met de kledij, de ander met de inrichting van het huis, de derde met het klaarmaken van lekkere gerechten, de vierde met hoe die persoon in het leven staat en de vijfde, de meest vrouwelijke van allemaal (hij paradeert zelfs rond op hakken! I love it!), is de kapper van dienst. Allemaal dragen ze hun verleden met zich mee, en allemaal vinden ze op de één of andere manier aansluiting bij de kandidaat in kwestie. Of het nu gaat om uitsluiting, pesten, vervreemd of gescheiden raken van je kinderen, uitgestoten worden door je familie: er wordt altijd gebleit van herkenning en compassie. Ook door mij want jesus, wat een geweldig goeie serie is dit.

Misfits daarvan keek ik in één ruk twee seizoenen, maar in seizoen 3 werd één van de hoofdpersonages geschrapt en ik vond net de wisselwerking en de chemie tussen hen wat deze serie zo goed maakte, en niet per se hun superpowers of de bizarre situaties waar ze telkens weer in verzeild raakten. Intussen is die serie ook niet meer te vinden op de Belgische Netflix dus hoef ik er niet verder reclame voor te maken.

Ik keek jammergenoeg de laatste aflevering van Atypical, en nu blijf ik op het vlak van series een beetje op mijn honger zitten. Wat misschien maar goed is ook, want er werd een béétje te veel gebinged de laatste tijd. Hoog tijd om in plaats daarvan aan mijn leesdoel te werken.

Gegeten

Het lekkerste wat ik deze maand at, was niet per se vegan maar ik zou er graag speciaal voor op de Thalys stappen: mojito-ijs van bij Berthillon. Met echte rum erin. Alcoholijs, need I say more?

De chocolade en de frambozen waren ook lekker hoor.

Met enkele collega’s gingen we lunchen bij Convento in centrum Leuven. Deze wijnbistro is de laatste jaren uitgegroeid tot een vaste waarde in onze stad en heeft voor zijn harde werk erkenning gekregen door een vermelding in de Michelin-gids. Ik had op voorhand gevraagd of een vegan menuutje mogelijk was, en dat was het! Dan ben ik al blij en kan je als kok niet veel meer misdoen voor mij. De anderen kregen eend met quinoa en superlekkere kruiden, ik kreeg hetzelfde maar met gebakken (en volgens mij gemarineerde) bloemkool in de plaats van het vlees. Duimen en vingers! Hier kom ik dus zeker nog eens terug, want zowel hun wijn- als menukaart wisselen regelmatig.

Ook bij Beastie Burgers (Mechelen of Antwerpen) vindt de veganist zijn gading. Op hun kaart staan heel wat verschillende burgers, vooral met vlees natuurlijk, en daarnaast zomaar eventjes zes veggieburgers én drie volledig plantaardige burgers. Ook de frietjes zijn plantaardig, want ze worden in zonnebloemolie gebakken. En gesmaakt dat dat heeft!

In Parijs wist mijn Happy Cow app niet waar eerst beginnen. In een standaard restaurant vind je helaas zelden iets plantaardigs op de kaart, vegetarisch iets vaker maar de Franse keuken is nu eenmaal nogal vlees-gebaseerd. Mijn reisgezelschap was zo lief om een keer uit eten te willen gaan in het volledig plantaardige brEAThe en ik barstte net niet in tranen uit van contentement: ik at voor het eerst plantaardige moelleux (die iets te ver gegaard was maar omg chocolaaa) en plantaardige blauwe ‘kaas’ waarvan de schimmel, ik zweer het u, hetzelfde smaakt als pakweg die van een Bleu d’Auvergne. Als hoofdgerecht was er alweer een burger, maar dit keer eentje die echt wel op een gehaktburger leek, en dat was raar.

Wat is het lekkerste dat jij onlangs nog at?