Over dat niks doen en af en toe eens goe mogen klagen de nieuwe trend zou moeten zijn

  • keuken opruimen en schoonmaken
  • living opruimen
  • de badkamer kuisen van onder tot boven
  • de bibureau opmeten
  • tussendoor lunch (soep) maken
  • in den hof redden wat er te redden valt.

Dit was mijn to-dolijstje voor zaterdag 4 juni 2016 (fragment uit mijn dagboek van die dag). Zondag wilde ik gaan lopen, in de balkontuin werken (want die was er toen ook nog) en maakten we een kleine wandeling met mijn ouders. En vrijdagavond had ik op de Oude Markt doorgebracht om één of andere match van het EK te kijken.

En zo, dames en heren, was elkeen van mijn weekends volgepropt. Wanneer was er tijd om te ademenen? Niet op het werk, want daar werd ik overstelpt door supportissues en (ontevreden/veeleisende/verwachtingsvolle/…) klanten, een job die me uiteindelijk over de rand van de afgrond zou duwen.

Zwitserland, zomer 2014. Ik waar ik graag ben: in de bergen, van de bergen. Ik woog toen 15kg minder en was in topconditie maar liep een overbelasting op aan mijn heup door veel te veel willen doen. Kendet?

Wij zullen doorgaan!

Ik ging soms om 6am lopen omdat er op een ander moment geen tijd of fut voor was. Ik had gigantische vreetbuien, meerdere keren per week. Ik sliep slecht. Niet moeilijk dat ik bijna elk van mijn dagboekpostjes toen afsloot met “zo moe” of “ik word zo moe van mezelf soms” of “allemaal leuke dingen maar het voert (nu al) de druk op” en “de vapeurs kwamen vanavond ook terug” – herkenbaar much?

Drie jaar geleden

Dit was één jaar voor de burn-out. Toen al – en ver daarvoor, als ik nog verder teruglees in mijn zeer gedetailleerde dagboeken van die tijd – ging het bergaf. Zat ik in een spiraal waar ik niet zelf uitraakte, al kon ik dat op dat moment niet toegeven: ik zag het niet, ik had het niet door. In één adem ratelde ik over hoe druk mijn agenda was en over hoe moe ik was, maar de link leggen en daarna op de rem gaan staan? Ho maar.

Ik dacht dat het normaal was om jezelf zo af te matten, om van hot naar her te rennen en alle tekenen van je oververmoeide lichaam te negeren.

(Ik dacht eerlijk gezegd dat ik de datum van het dagboek fout had, en dat we wél al in 2017 zaten – ik snap begot niet dat ik al dat gejakker nóg een jaar langer heb kunnen volhouden.)

Juni 2015 aan de Normandische kust. Blije Leen want frisse zeelucht en buiten zijn. Maar die vakantie werd getypeerd door mijn overmatig gestress omdat ik zoveel wou zien en doen en daar allemaal niet genoeg tijd voor was op één verlengd weekend. En zo ging dat indertijd bij elke vakantie.

Iedereen heeft het druk-drukker-drukst

De maatschappij lijkt dat zo normaal te vinden. Als jongvolwassene – of ben ik die term als dertiger inmiddels ontgroeid? – is het abnormaal om een dagje zetelliggen in te lassen. Want je bent jong, je bent vitaal… Is er soms iets mis met mij? Dat idee had ik.

Ik had mijn ouders altijd op de been gezien: boodschappen, koken, het huishouden, de tuin, ons helpen met huiswerk, ons afhalen van school, enzovoort…
Come to think of it, ook zij namen de tijd voor hun hobby’s: mijn vader als notoire gamer achter zijn computer en ons mama met naai- of breiwerk, bijvoorbeeld. Een rustpauze in het o zo drukke leven met een fulltime job en twee opgroeiende kinderen. En er waren geen social media om je druk over te maken, ja hun leven was gewoon een pak ‘trager’ dan het onze nu.

Celebrating life op Instagram. In mijn dagboek schreef ik: “Zondag 1 mei 2016 – Ik weet gewoon niet hoe ik moet genieten. Het was nochtans zo’n fijne dag vandaag!” In mijn hoofd denk ik altijd al aan het volgende, aan wat er allemaal nog ‘moet’ gebeuren. De todolijst is oneindig, en FOMO is real.

Klagen is taboe

De keerzijde is wat ge niet te zien krijgt op social media. Dat is niet interessant genoeg. Daar scrollen mensen overheen.

Op Instagram zie je doorgaans enkel de foto’s van perfecte maaltijden, bezoekjes aan pretparken of hippe koffieshops en prachtig in elkaar geknutselde Halloweenkostuums, maar je leest niet de vermoeidheid die erachter zit, de energie die het heeft gekost om vers te koken, de blijdschap om thuis in de zetel te kunnen ploffen na een lange dag.

Mensen die wel durven klagen over hun verder o zo perfecte leven, worden genadeloos uitgekakt (pardon my french maar het is echt zo: mensen willen alleen de goeie dingen zien en horen van anderen). Terwijl het echt niet zou moeten (en ook gewoon onmogelijk is) om op elk moment van de dag gelukkig te zijn en lachend rond te lopen.

Maar weet ge wat? Da’s helemaal oké. Om niet altijd uw best te moeten doen. Om eens een baaldag te hebben. Om eens te klagen en te zagen. Ook al hebt ge een dak boven uw hoofd en heeft een ander het altijd erger dan gij: iedereen heeft iets om over te klagen.

Annapurna Basecamp, oktober 2018. Dolblij dat ik het tot op 4130m gehaald had en daar stond midden tussen de 7- en 8000-ers. Wat ge niet ziet op de foto: de verschrikkelijke insomnia (ik sliep met wat geluk een paar uur per nacht) en daarbijhorende vermoeidheid, de angst om aan hoogteziekte te sterven, de spierpijn, de pijn aan mijn longen van het naar adem happen, en over het algemeen het afzien dat aan deze foto is voorafgegaan. Klagen is niet oké want “ge moogt blij zijn dat ge zo bevoorrecht zijt van daar te mógen staan”, dixit mezelf tegen mezelf!

Van een donkere wolk naar een gouden randje

Wat ik eigenlijk wou zeggen – maar ik ben weer afgedwaald, zo gaat dat – is dat ik best depri word van het overlezen van al die gedachten, gevoelens, onzekerheden van drie jaar geleden; er hangt zo’n donker randje rond het dagboek dat ik er bang van word, van mezelf, van wie ik toen was en wie ik weer zou kunnen worden.

Het is een eye opener: als er toen iemand was geweest die me bij de hand had genomen en had gezegd “Leen kind, doe nog efkes zo voort en uw motor gaat het begeven, hier, ik zal u helpen met stoppen en bijtanken” dan weet ik niet of ik per se zou hebben geluisterd – want o, het schuldgevoel dat meteen de kop opsteekt als ge dan eens “niks” aan het doen zijt! – maar het zou zo’n opluchting geweest zijn om te beseffen dat het níet abnormaal is om van ’s morgens tot ’s avonds rond te rennen en dan pompaf te zijn. Dat ge een druilerige zaterdagmiddag in de zetel moogt liggen met een goed boek of Netflix, of zelfs met een slecht boek op een superzonnige middag!

Het is veel belangrijker om te luisteren naar uw lijf dan naar wat anderen wel van u zouden kunnen vinden. Want geloof mij: anderen zijn meer met zichzelf bezig dan met u. Dat geldt voor iedereen. En dat zou ook voor u moeten gelden.

En ik besef, door dit alles te lezen en zo een beetje opnieuw mee te maken, dat het nu veel beter is. Dat er terug zon schijnt in mijn hoofd, op de meeste dagen. Dat ik heel bewust to do’s spreid – het lijstje van hierboven zou ik nu over een ganse maand verdelen; haha!
Dat het oké is om trager te leven, om tijd te maken voor mezelf, om een (halve) dag in de zetel te liggen ook al schijnt de zon buiten. Dat je vaker aan jezelf moet denken, naar je lijf moet luisteren, van slow down moet doen om je omgeving het beste van jezelf te kunnen geven. Jijzelf bent de belangrijkste persoon ❤

Hoeveel doe jij echt voor jezelf?

37 gedachtes over “Over dat niks doen en af en toe eens goe mogen klagen de nieuwe trend zou moeten zijn

  1. Ik scrol veel rapper door de happy plaatjes. Jouw tekst vind ik heel waardevol. Ik lees je al bijna 9 jaar en weet dus op basis van je blog dat je al altijd wat ups en downs kent. Maar je leert jezelf alsmaar beter aanvoelen!

    Geliked door 1 persoon

  2. Als ik voor mijn burn-out een dagboek had bijgehouden, zou dat er anders hebben uitgezien en toch ook weer niet. Vijf jaar na datum ben ik nog altijd happy at home in het alledaagse. Ik erger me aan al wie op Instagram uitsluitend selfies voor de spiegel , weekendjes weg en restaurantbezoekjes post. Zo is het echte leven niet.

    Geliked door 1 persoon

  3. Het stukje over niet weten hoe je moet genieten, ook al zijn de omstandigheden ernaar is voor mij best herkenbaar.
    Ik neem op zich wel tijd voor mezelf maar heb niet het gevoel dat dat mijn batterij (voldoende) oplaadt en dat vind ik een grote uitdaging.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik heb het gevoel dat mijn batterij lijkt op die van mijn ‘oude’ gsm: zogezegd is die 100% vol maar een uur later rest er ineens nog maar 30%. Het helpt om kleine rustpuntjes te nemen tussendoor, al is het maar vijf minuten.

      Geliked door 1 persoon

  4. Ik heb op het randje van een burn-out gestaan. Ik ben daar van aan het herstellen. Mensen begrijpen niet altijd dat ik na een halve werkdag moet uitrusten en soms een halve dag in bed lig te Netflixen. Ik vond dat eerst heel stom, maar ik heb het ondertussen aanvaard. Ik haal het beste uit mijn dagen en soms is dat weinig. Maar dat is oke. Eerst mijn (mentale) gezondheid en dan de rest. Weet je, veel werken en veel geld verdienen is mooi. Maar we vergeten altijd een ding; in de supermarkt kan je geen bakje mentale gezondheid kopen. Als het op is, is het op

    Geliked door 1 persoon

    1. Het zou handig zijn moest dat wél kunnen 🙂 Anderzijds is het beter dat we voor onze eigen gezondheid moeten instaan. Een burn-out is op zich een goed ding want het drukt je met de neus op de feiten. Je leert wat belangrijk is voor jou, wat noodzakelijk is. Al voel ik mij soms een oud menske als ik een dag in de zetel doorbreng, maar dat probeer ik van me af te zetten.

      Geliked door 1 persoon

  5. Luisteren naar je lijf de beste remedie! Op sociaal media wordt alles inderdaad prachtig afgebeeld, alsof het leven een geweldig feest is. Dit klopt niet en dat weet ook iedereen. Jammer, dat toch veel mensen ( vooral jonge mensen) zich daar mee willen meten maar weten dat ze het niet kunnen. Dat brengt een hoop frustratie met zich mee.
    Goed artikel dit! Beterschap allemaal!
    Groetjes.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja ik kan dat niet begrijpen. Gelukkig zijn er ook genoeg “echte” mensen die ik volg. De mooie plaatjes tussenin zijn een fijne afwisseling, maar zeker niet de alledaagse realiteit…

      Like

  6. Ik heb al geleerd om vaak aan mezelf te denken… de taakjes die er zijn lopen niet weg 😉
    De perfecte foto’s op Instagram… ik zou vaak eens achter de lens willen kijken, hoe perfect alles echt is… je zou nog aardig verschieten.
    Gewoon blij zijn met hetgeen je hebt… en heb je een mindere dag… dat is ook oké!

    Geliked door 1 persoon

  7. Dat is soms zo een opluchting om te lezen, als je de IG-perfectpictures van iemands leven ziet, maar niets anders, en je komt tot de conclusie dat er véél meer speelt dan wat er aan de buitenkant te zien is.
    Het is moedig om daar over te schrijven of te praten en je hebt gelijk: dat zou veel meer moeten gebeuren. Ook omdat het oplucht voor wie met de ‘struggle’ zit.

    Geliked door 1 persoon

  8. Ja! Jij bent de belangrijkste persoon ❤

    Zelf heb ik mijn dagboeken die ik schreef tijdens mijn depressie en een paar jaar later tijdens mijn burn-out weggedaan. Ik vond ze eigenlijk te triestig om te herlezen, en ondertussen heb ik zo veel geleerd en ben ik zo hard veranderd, dat ik toch niet meer de persoon zal zijn die ik toen was. Dezelfde fouten maak ik niet meer. Het zullen andere en nieuwe zijn 😉 😉

    Trouwens, praten over je negatieve gedachten en gevoelens vind ik eigenlijk niet hetzelfde als klagen! Die dingen zijn er gewoon, en het is keibelangrijk om ze ook te benoemen en erkennen ❤ Want als je iets wil veranderen, kan je dat toch alleen maar beginnen door te benoemen wat er niet lekker zit.

    Geliked door 1 persoon

  9. Ik schreef vandaag net nog naar iemand dat ik het gevoel heb dat mensen in België makkelijker klagen dan hier, dus ik dacht bij het lezen van de titel eerst “oei, ik weet niet of ik méér klagen nu per se een goed idee vind” :-). Maar eigenlijk vind ik jouw bericht helemaal geen klagen aanmoedigen, wél eerlijkheid en durven praten over wat niet goed gaat, geen schone schijn ophouden en daar kan ik niet anders dan akkoord mee gaan.
    Ik heb een draft staan met de titel “achter de foto”, net omdat ik het gevoel heb dat mijn foto’s soms misschien ook een vertekend beeld geven (ook al denk ik dat ik in sommige berichten best wel aangeef dat niet alles super gaat, anderen geven wel meer schone schijn weer dan eigenlijk de bedoeling is). Maar ja, dat mooie landschap fotografeer je wel, de huilbui/ruzie/paniekaanval die daarin plaatsvond niet (en niet omdat ik dat niet wil, maar omdat ik op zo’n momenten echt wel niet aan fotograferen denk 🙂 ).

    Geliked door 1 persoon

    1. De definitie van klagen is ruim ja, ge hebt mensen die dag en nacht niks anders doen dan klagen en zagen over alles, dat hoeft nu ook weer niet inderdaad 😀 En inderdaad een foto van opgezwollen ogen van ’t bleiten ga ik nu ook niet direct posten, maar het is zeker goed om daar open over te zijn!

      Geliked door 1 persoon

  10. Maar zo schoon geschreven! Helaas ook veel te herkenbaar!
    “Het is veel belangrijker om te luisteren naar uw lijf dan naar wat anderen wel van u zouden kunnen vinden.” Vandaag gebeurd: van de trap gevallen, naar dokter en radioloog geweest, verdict: staartbeen gebroken, toch rechtstaand voor het werk bezig zijn (tot nu nog) omdat er vanalles af moet. Terwijl ieder ander mens met een briefje van de dokter gewoon foert zou zeggen…
    Ik denk trouwens dat ik op IG en op mijn blog ook eens niet-zo-perfecte dingen ga beginnen delen, en dat zou iedereen moeten doen :-).
    En dat inplannen van ‘niets’, dat zou ik beter ook eens doen. De voorbije weken was het noodgedwongen zo (omdat mijn lijf het begint te begeven, en het van moeten was dus), maar tegelijk heb ik daar zo deugd van gehad. En beseft dat we niet minder gelukkig zijn, van wat meer rommel of strijk, of een vuilere vloer…

    Geliked door 1 persoon

    1. Ge moogt gij gewoon “foert” zeggen he… met een gebroken staartbeen heb je daar alle reden toe lijkt mij. (Maar ik weet het, dat schuldgevoel, dat ge wilt u nuttig maken en uw collega’s niet belasten…)
      Loslaten, ’t is allemaal niet simpel, ik kan ervan meespreken. Dringend nood aan een dagske niks doen hier!

      Geliked door 1 persoon

  11. Hear hear! Wat je schrijft is zo eerlijk en ook gewoon zo juist. We moeten ons helemaal niet schuldig voelen omdat we rust nemen en tijd voor onszelf, integendeel, het is net heel gezond om naar je lichaam te luisteren. Ik kan soms nog jaloers zijn op mensen die over onuitputtelijke energie lijken te beschikken, maar dat levert ook niets op, behalve frustratie. Ik zal nooit zo zijn en dat is oké. Ik ben trouwens zo blij dat de zon meer schijnt in je hoofd en je minder streng bent voor jezelf. Bij deze, veel groetjes vanuit mijn luie zetel 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik geloof nog altijd dat dat soort mensen op een bepaald moment ook op de rem moet gaan staan. Dat kan toch gewoon niet anders? Zelfs de batterij van een Duracel-konijn raakt ooit leeg… Maar inderdaad, die frustraties laat ik (meestal toch :p) van me afglijden… *zwaait terug vanuit haar zetel*

      Geliked door 1 persoon

  12. Geef mij toch maar die mooie foto’s – of een fotocamera om er te maken :). Iedereen weet toch dat de echte wereld anders is. Maar ik kan echt genieten en ontspannen door gewoon naar mooie dingen te kijken. Op TV, in een boek, op de sociale media, in de natuur…Dat geeft mij rust.

    Geliked door 1 persoon

  13. we moeten allemaal leren rondlummelen en er trots op zijn (en ruimte houden om rond te lumellen).

    Ik doe dat door veel weekends af te blokken als “ah dan zijn we in de Ardennen”…en daar doe ik dan een heel weekend niets.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s