Over “Wacht er maar niet te lang mee!” en andere dooddoeners wanneer je zegt dat je nog niet aan kinderen wil beginnen terwijl je eigenlijk bedoelt dat je er nooit aan wil beginnen maar dat niet durft te zeggen want dat wordt niet aanvaard door de maatschappij.

Ik heb geen kinderwens. Nooit gehad. Ik ben nog maar net de dertig gepasseerd en de vraag die regelmatig blijft opduiken – bij ontmoetingen met nieuwe mensen, op familiefeesten, in mijn hoofd, in serieuze gesprekken met vrienden – is: “Wil je ooit kinderen?”

Het lief en ik leerden elkaar op vrij jonge leeftijd kennen: hij studeerde zelfs nog, dus de eerste jaren lieten mensen ons met rust. Ik denk dat iedereen opgelucht was dat ik eindelijk eens een lief had 🙂 Toch kreeg ik de vraag of ik ooit kinderen wou al voor die tijd, toen ik nog een happy single was. Want ja ik ben een vrouw en vrouwen zijn nu eenmaal gemaakt om kinderen op de wereld te zetten, toch? Wanneer ik dan “nee” zei, was de reactie steevast:

“Als je de ware ontmoet, verandert dat wel.”

Ik durf hopen dat het lief voor mij de ware is, tja, anders was ik ook niet met hem getrouwd, natuurlijk. En kijk, vooralsnog is mijn mening niet veranderd. Een vrij debiele uitspraak dus.

Tot het lief begon met werken waren we redelijk gerust, maar toen de familie doorhad dat wij nog niet direct uit elkaar zouden gaan en het dus niet zomaar een kalverliefde was, kwamen de vragen. In verschillende formats, tinten van subtiliteit en gradaties van naïef enthousiasme, en in de overtuiging immers dat het er ooit effectief van zou komen: “En wanneer beginnen jullie aan kinderen?” en nog voor ge dan kunt reageren, volgt er al: “Wacht er maar niet te lang mee!

In de voorbije jaren, als ik durfde aangeven dat wij (nog) geen kinderwens hadden, werd er eens raar gekeken, van onderwerp veranderd en slechts zelden doorgevraagd want zoiets raars, wat moest men daarmee zeg?

Het zal nog wel komen! Uw biologische klok zal wel beginnen te tikken.

Hoe vaak heb ik dat niet horen zeggen? Alsof ik niet méér ben dan een tikkende tijdbom. We zijn intussen bijna elf jaar samen en vier maanden getrouwd, en de vragen zijn geminderd maar blijven nog steeds komen, want nog steeds zijn er mensen die de hoop niet opgeven of het abnormaal vinden dat wij geen kinderen nemen. Ik weet niet welk van de twee het is maar ik vind het verschrikkelijk.
Niet om de vraag van kennissen te krijgen, of verre familie; I don’t care. Zij weten niet beter, laat ze maar vragen. Maar als ik de vraag van mensen krijg die dichter bij me staan, dan voel ik me incompleet. Onvoltooid. Mislukt. Geen echte vrouw. Want zo lijkt het dan he? Dat je geen echte vrouw bent als je niet ook moeder wil worden.

Ik ben gefaald als vrouw, als mens, als dochter en als kleindochter door me niet te willen voortplanten.

De vraag die automatisch volgt is: “Waarom niet?” Het liefst van al zou ik die vraag terug in hun gezicht willen smijten: “Waarom jullie wel?” Maar dat wordt dan weer beschouwd als onbeleefd. Terwijl “Waarom niet” net zo persoonlijk en soms zelfs redelijk aanvallend is want wie weet is het koppel aan wie je die vraag stelt al twee jaar bezig met ivf. Laat een mens eens gewoon met rust met al uw verwachtingen, weet ge?

En als we dan een antwoord hebben gemompeld – of soms wordt de “Waarom niet” ook gewoon overgeslagen want wie interesseert zich daarin – dan volgt er steevast: “Dat komt nog wel. Ge verandert wel van idee. Ge hebt nog veel tijd.

Intussen ben ik 32 en begint de hoop in mijn omgeving af te nemen, want voor mij als vrouw is er natuurlijk een deadline. Er gaat een dag komen dat ik geen tijd meer heb, en dat het nu of nooit is. Voor het lief ligt dat anders want mannen kunnen in theorie nog tot aan hun dood kinderen verwekken. Lekker handig: hij kan het vraagstuk op de lange baan blijven schuiven. Uiteraard ben ik doodsbang dat het lief op een dag van idee gaat veranderen, want dat zou het einde van ons huwelijk betekenen als ik op dat moment nog steeds geen kinderen wil, of ze intussen niet meer kan krijgen. Dát is één van mijn grootste angsten, want uiteraard wil ik mijn echtgenoot niet kwijt.

Ik dacht heel lang dat ik zo’n beetje de uitzondering op de regel was. Dat ik een abnormale vrouw was. Want de meeste vrouwen in mijn omgeving willen kinderen, en begonnen die op den duur ook te krijgen. Eén vriendin is dezelfde mening toegedaan als ik, en gek genoeg kreeg ik er onlangs een vriendin bij die eveneens geen kinderen wil. (En ook niet wil trouwen. Niks moet!) Online blijkt het minder en minder een taboe te worden, en dat vind ik fijn om te lezen: I’m not alone.

Nu ook de eerste vrouwen in de vriendenkring van het lief zwanger zijn, vind ik dat best wel spannend: die baby’s gaan sowieso deel gaan uitmaken van onze jaarlijkse vriendenweekends, van onze levens in meer of mindere mate, en ik vraag me af hoe dat alles gaat veranderen. Want dat alles gaat veranderen, staat vast: tijdens het vorige vriendenweekend ging het de helft van de tijd over baby’s en zwangerschap en kinderen, en de andere helft van de tijd over huizen bouwen (want daar is de andere helft van de groep mee bezig). Ja kijk: waar het hart van vol is, loopt de mond van over, toch?
Met mijn eigen vriendinnen is de transitie redelijk goed gegaan, in die zin: ja ik zie hen minder, ja het gaat wel eens over baby’s, ja er moet meer geregeld en gepland worden voor er een date kan worden vastgelegd, maar het is de kwaliteit die telt, en niet de kwantiteit.

Ik ben trouwens geen kinderhater – dat is absoluut niet zo. Ge moet mij geen baby in mijn handen duwen, nee, maar van mij zijn die kinderen altijd welkom en ik vind een uitstapje met kinderen erbij zelfs leuk: zo gingen we met de stiefbroertjes van het lief, en later ook eens met zijn halfzus, naar een dierentuin, en dan beleef je alles toch anders dan wanneer je er als volwassene op jezelf naartoe gaat. Door de ogen van een kind is alles nog nieuw en wauw en oooo.

Het is een heel chaotisch postje geworden, dat ik uiteindelijk zelfs in twee heb gesplitst (het vervolg komt er later aan!) maar eentje dat al lang ligt te broeien. Ik ben al lang zeker dat ik geen kinderen wil, maar dat wil niet zeggen dat ik niet regelmatig even stilsta en me afvraag: “Zijn we nog steeds zeker? Ja? Oké, dan gaan we door zoals we bezig zijn.

Dus de twijfel zal altijd wel ergens blijven knagen, net omwille van dat typische huisje-boompje-kindje-maatschappijbeeld. Wie kan over zo’n grote levensvraag ooit 100% zeker zijn? Wie kan mij zeggen of ik er niet ooit spijt van ga krijgen, wat ik ook kies?

Hoe heb jij de beslissing gemaakt – of wist jij direct: ik wil er (geen)?

Advertenties

51 gedachtes over “Over “Wacht er maar niet te lang mee!” en andere dooddoeners wanneer je zegt dat je nog niet aan kinderen wil beginnen terwijl je eigenlijk bedoelt dat je er nooit aan wil beginnen maar dat niet durft te zeggen want dat wordt niet aanvaard door de maatschappij.

  1. Hoe sterk! Kinderen nemen omdat ‘men’ het verwacht zou pas erg zijn.
    Ik heb een dochter van 23 die al jaren zegt dat ze geen kinderen wil en ik vermoed dat dit niet gaat veranderen. Helemaal geen probleem voor mij. Mijn jongste van 19 zou het liefst nu al moeder worden. Dat vind ik al véél erger.
    Elk zijn keuze. Kinderen opvoeden is zo’n taak dat ze maar beter kan gedaan worden door wie daar voor 200% achter staat.
    En alleen als vrouwen en mannen meer uitkomen voor hun niet bestaande kinderwens, zal het taboe verdwijnen.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik heb ook geen kinderwens. Je hoort vaak dat het nog kan veranderen (we zullen zien), maar ik kan me bijna niet voorstellen dat dat bij mij zal gebeuren. Ik ben ‘al’ 29. Wat je schrijft vind ik allemaal heel herkenbaar. Gelukkig weten de meeste mensen inmiddels wel hoe ik erover denk. Ook ik ben me ervan bewust dat dit onderwerp me mijn relatie kan kosten, want je kunt geen compromis maken en ik zou mijn vriend nooit zijn kinderwens willen ontnemen.

    Like

  3. Mijn jongste dochter, nu 40 en 12 jaar getrouwd, heeft ook nooit een kinderwens gehad.
    Ik vind het jammer voor jou dat je twijfelt aan je lief. Hij heeft voor jou gekozen, hij houdt van jou. Je zou toch wat zekerder van hem moeten zijn!!

    Liked by 1 persoon

    1. Dan heb ik mezelf misschien niet goed uitgedrukt: ik twijfel helemaal niet aan hem, of aan onze liefde voor elkaar. Het kan nu eenmaal gewoon gebeuren dat bij één van ons twee de kinderwens wel ooit komt, en op dat moment zullen we een moeilijke beslissing moeten maken. En daar heb ik schrik voor, want je weet nooit hoe dat afloopt.

      Like

  4. Ik wist eigenlijk altijd al dat ik geen kinderen wilde. Net zoals jij heb ik mij af en toe wel eens opnieuw afgevraagd of ik daar nog steeds zeker van was. Het antwoord was altijd ja. Ik kreeg vroeger ook wel eens de opmerking dat de klok nog wel zou beginnen tikken. Ik had het meeste last met de opmerkingen van vrouwen die zelf lang hadden gewacht om kinderen te krijgen, die waren er altijd het meest van overtuigd dat ik net zoals zij nog wel helemaal van gedachte zou veranderen. ‘Je zal wel zien!’. Dat is niet gebeurd. Ik ben nu 44, mijn beslissing is definitief. En daar ben ik best blij mee.

    Liked by 1 persoon

  5. Als kleuter moet ik naar ’t schijnt al gezegd hebben dat ik een kindje wil adopteren en dat blijft nog altijd ongeveer zo. Ik denk niet dat ik echt zelf kinderen wil maar een kind adopteren of via pleegzorg ofzo wil ik wel. Ik wil die kinderen kunnen helpen en kinderen zijn zo leuk en spontaan om mee om te gaan. Kan natuurlijk wel veranderen als ik ooit een partner zou hebben maar weet zelfs niet of ik wel een partner wil.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik vind dat een mooi idee, een kind adopteren. Maar onderschat de onderzoeken niet, en de psychologische testen, en de bevragingen (zowel van jou als je relatives). Het kan soms jaren aanslepen…

      Like

      1. Inderdaad, ik weet het. Dat is ook wat mij tegenhoudt. Pleegzorg lijkt mij ook interessant maar dat zijn ook zoveel onderzoeken etc dus daar zie ik ook tegen op.

        Like

  6. Als je voor kinderen kiest, dan met heel je hoofd en hart. Niets zo erg als kinderen die terechtkomen bij ouders die er niet 100% zelf voor kozen, maar eerder onder druk van of omdat het nu eenmaal zo hoort. Zelf hebben wij er 5. 5 volwassenen zonen. Dat wilden we allebei en van zodra we getrouwd waren, waren ze welkom. Alle respect voor jullie als het jullie keuze is geen kinderen te krijgen. Maar ik snap het wel dat herhaalde opmerkingen van naasten er soms diep inhakken.

    Liked by 1 persoon

  7. Voor een man ligt het wel wat anders, maar ik heb nooit een kinderwens gehad, zeker niet sinds ik erover nagedacht heb. Nu heeft zich de gelegenheid wel nooit echt voorgedaan, maar voor mij zou het ook een breekpunt zijn. Ik ben blij om te lezen dat er ook vrouwen zijn die het niet willen, ik hoop nog steeds er zo een tegen te komen (al vrees ik ervoor).

    Liked by 1 persoon

  8. hoi, ben een vrouw van 37 die al 16 jaar een leuke vriend heeft, we hebben ook geen kinderwens. we krijgen ook wel eens zulke reacties als jou. maar we vinden hetzelf prima zoals het is! voor ons is het compleet zo.
    overigens ook positieve reacties horen we vaak ( de laatste paar jaar vaker, en heb ook het idee dat het wat gewoner wordt in de wereld wanneer je een andere keuze maakt)
    en weet je verschil moet er zijn

    Liked by 1 persoon

  9. Ik heb het altijd geweten dat ik wél kinderen wou. Heb altijd dat moedertje in me gehad en nu ik er 2 heb kan ik alleen maar besluiten dat ze het beste zijn wat me ooit is overkomen. Niet echt een moment dat ik het wist dus. Eerder een gevoel dat er altijd al was.
    Maar ik begrijp ook helemaal dat er mensen zijn die het niet willen. Niets mis mee. Ik zal ook nooit aan iemand vragen of er nog kindjes gaan volgen, want je weet immers nooit met zekerheid of ze niet al jaren door een MMM gaan ofzo. Dan zijn die vragen dubbel zo pijnlijk.

    Liked by 1 persoon

    1. O ja dat hoor ik ook vaak, mensen die al een kind hebben en dan constant de vraag krijgen wanneer ze aan een tweede beginnen, want ja eentje… is geentje? Ik zou het zelf niet zo heel erg gevonden hebben om als enig kind op te groeien, denk ik, ik ben altijd nogal op mezelf geweest.

      Like

  10. Wij hebben heel bewust gekozen voor 2 kinderen. Had daar tevoren nooit over nagedacht. Het voelde gewoon goed. En ook bewust gekozen om hen zelf op te voeden en niet te dumpen na 3 maand in een crèche of dergelijke. (maar ik wil hier geen polemiek over aanwakkeren). Ik heb alle begrip voor mensen die bewust kiezen om geen kinderen te nemen want het is geen must hé (alhoewel velen daar anders over denken !) dus hou gewoon vast aan je principes en steek geen tijd in het jezelf te moeten verdedigen ! Pluk de dag en geniet !

    Like

  11. Zo lang als ik mij kan herinneren, weet ik al dat ik geen kinderen wil. Ik ben daar ook altijd heel open over geweest en van mijn naaste familie en vrienden heb ik nooit nare opmerkingen gekregen. Als iemand mij tegenwoordig vraagt waarom ik geen kinderen wil, dan zeg ik: de wereld is al vol genoeg. 😉

    Liked by 1 persoon

  12. Ik vind vooral dat iedereen vooral gewoon moet doen wat hem/haar het beste past (mits dat geen anderen schaadt uiteraard). Dus: doe vooral wat bij jou past.
    Ik heb er nooit echt heel diep over nagedacht moet ik zeggen. Maar om nou te zeggen dat het gewoon gebeurde. 😉

    Liked by 1 persoon

  13. Hier nog een bewust kinderloze vrouw. Ik heb er wel gewild rond mijn 23ste tot ik zag hoeveel werk een kind met zich meebracht en sindsdien wil ik er absoluut geen. Ik had nog wel eens de gedachte, ik wil graag een kind maar als ik daar verder over door denk, dan haak ik af… te druk, een zorg voor de rest van je leven, ik zou er kapot van zijn moest mijn kind iets overkomen (pesterijen, ziek etc,…) en ik wil geen kind dat op mijn lijkt, een introvert kind in extraverte wereld.
    Gelukkig heb ik nooit vervelende vragen gekregen over wanneer ik aan kinderen begin etc. Wel zei iemand wat als je prins op het witte paard er wel wil. Dan heb ik gewoon geantwoord: dan is hij niet mijn prins op het witte paard.
    En ondertussen kan ik er geen meer krijgen, dus ik hoef er niet bij stil te staan. Als ik écht écht zou willen, zou het nog lukken via een draagmoeder. Maar daar begin ik niet aan.

    Liked by 1 persoon

  14. Mijn situatie ken je… Ik zeg al van toen ik zelf een kind was dat ik geen kinderen wilde, maar stond daar verder niet bij stil. Pas toen ik getrouwd was, 30 werd en al mijn vriendinnen eraan begonnnen, kwamen de twijfels. En dat had voornamelijk te maken met al de vragen die we kregen, de vooroordelen die we moesten slikken. Ik voelde me schuldig tegenover alles en iedereen, onbegrepen en ronduit abnormaal. Het heeft me zowat vijf jaar en een paar diepe crisissen gekost, plus een jaar therapie bij een psycholoog, om met mezelf in het reine te komen. Ik voel het nog steeds niet en dus begin ik er ook niet aan. Zo simpel is het. En ik ben inmiddels wel klaar met me daar slecht over te voelen. Niemand kan in jouw plaats beslissen. Volg je buikgevoel, dat is de enige raad die ik je kan geven. Van de rest hoef je je niets aan te trekken. En merci dat je je verhaal deelt. Het is altijd fijn om te horen dat ik niet de enige ben :-).

    Liked by 1 persoon

    1. Ik vond op jouw blog ook veel herkenning. Als het gevoel er niet is, kan je het niet dwingen, en daar kunnen alle opmerkingen uit je omgeving niks aan veranderen. Integendeel soms. Wij zijn goed bezig! 😉

      Liked by 1 persoon

  15. Ik heb jaren geen kinderen gewild, maar met mijn huidige partner dan weer wel (nu heb ik het gevoel dat ik dan niet alleen voor een kind moet zorgen). Maar… niet nu. Ik wil ook nog studeren, werken, een stabielere basis hebben… Ik heb genoeg opmerkingen gekregen over het feit dat de klok tikt, dat ik al 30 ben, dat ik nou echt moet opschieten… Ik ben er niet alleen om kinderen te baren!

    En de kans bestaat dat dankzij de regelgeving in Nederland ik het niet eens kan betalen om kinderen te krijgen (we zijn afhankelijk van een fertiliteitskliniek en in 2020 moet je ook de inseminatie betalen. Dat is erg duur). Met dat scenario houd ik ook rekening.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat is een minder leuke bijkomstigheid 😦 Jammer dat je omgeving zoveel druk legt; jij bepaalt toch wel zeker wanneer je klaar bent voor ’t moederschap? Alsof vrouwen enkel broedmachines zijn haha 😉

      Like

  16. Al van kindsaf zei ik dat ik 4 kids wilde: eerst 2 jongens, dan 2 meisjes wilde ik en tis volledig zo uitgekomen uit. Ik zou mij geen ander leven kunnen voorstellen. Het gedacht dat er zo geen kleintjes van mij en men ventje rondlopen ik zou da nooit kunnen aanvaarden. Plus nooit een dikke buik hebben met nieuw leven in, zo blij dat ik da heb mogen meemaken! Na men 1ste, 2de en 3de had ik ook altijd het gevoel van ons gezin is nog ni compleet… Na men 4de wel!

    Liked by 1 persoon

    1. Ik herinner me jouw kinderwens goed, ja, en ik ben heel blij dat je droom op dat vlak is uitgekomen! Het lijkt me – ik zei het ook al op een eerdere reactie – heerlijk om in een groter gezin op te groeien en altijd wel iemand bij je te hebben. (Hoewel ik zelf een kind was dat veel alleen-tijd nodig had, maar ik geloof dat je dat net meer kan vinden in een groot gezin omdat de andere kinderen dan met elkaar kunnen spelen ipv dat je gedwongen wordt met je zus te spelen, zucht.)

      Like

  17. Ik heb altijd al kinderen gewild. En inderdaad, zoals je zegt, als mijn vriend het echt niet zou willen, zou dat voor mij een ‘dealbreaker’ geweest zijn. Hoewel er toch vraagtekens bij geplaatst zijn door mijn fysieke gezondheid.
    Maar ik begrijp heel goed wanneer mensen zeggen dat ze die wens niet hebben. Een kind krijgen is zo iets groot en dat moet je willen in je leven. Alle respect als je dat niet wil, maar ik kan me voorstellen dat je er veel vragen naar krijgt. Aan ons wordt het ook veel gevraagd en dat is zooooo frustrerend. ‘Laat ons toch doen op ons tempo’ denk ik dan, ‘Ge hebt daar geen zaken mee’.
    Heel mooi artikel Leen, sterk dat je dit deelt! Dit soort dingen mag vaker uitgesproken worden. Het is even normaal om geen kinderen te willen als het is om er wel te willen!

    Liked by 1 persoon

  18. Dit is heel herkenbaar. Toen ik zo oud was als jij, was ik met dezelfde dingen bezig. En ik wist ook altijd al dat ik geen kinderen wou. Ik kreeg de vraag ook een triljoen keer. Ooit stoppen die vragen: als je ouder wordt. Maar leuk is anders.

    Liked by 1 persoon

  19. Ik heb altijd geweten dat ik kinderen wilde, was animator op het speelplein en op elk familiefeest altijd met de kleintjes bezig. Mijn zus is dan weer de grote dierenliefhebber en wordt een tikje zenuwachtig van kindjes. Ieder zijn keuze toch! Ik mag hopen dat ‘de maatschappij’ zo stilaan doorheeft dat iedereen verschillend is en dat dat prima is.

    Liked by 1 persoon

  20. Ik wou er ooit 4. Maar met de tijd is dit veranderd in: “ik wil er geen van mezelf”. Geen lief en geen vast werk helpen ook niet. Ik wil ook gn 2de versie van mijzelf op de wereld zetten. Heel af en toe krijg ik er een vraag over. Gelukkig word ik voor de rest met rust gelaten.

    Liked by 1 persoon

  21. Fijn dat je hier zo open over schrijft, iedereen moet voor zichzelf kiezen.
    Hier heb ik altijd het gevoel gehad dat ik twee kinderen wou, ons huis is er ook op ‘voorzien’. Maar wist ik veel welke wervelwind onze dochter met zich mee zou brengen. Om heel veel redenen (waarover ik binnenkort nog eens zal bloggen) zal het bij ééntje blijven, en ondanks onze gemotiveerde beslissing, blijven heel wat mensen nog de vraag stellen of er toch niet nog een tweede komt, want alleen is ook maar zo zielig. Zucht.

    Liked by 1 persoon

  22. Ik had al vrij vroeg een moedergevoel… dat gevoel heb je of heb je niet… en is dat zo niet, dan is dat maar zo hé! Ik versta niet dat sommige mensen daar lastig over kunnen doen.
    Het is jullie keuze!

    Liked by 1 persoon

  23. Als mensen daar bij mij vroeger over zaagden, antwoordde ik altijd dat de aarde nu al overbevolkt is en dat er dus echt niet nog meer mensen nodig zijn. Dat was meestal voldoende om elk gezaag te beëindigen (al is het bij mij wel nooit zo standvastig geweest als bij jou). Ge ziet nu natuurlijk wel van hier dat ik mij daarover ga moeten verantwoorden de dag dat ik zwanger ga zijn 🙂

    Liked by 1 persoon

  24. Wauw, héél herkenbaar! De man en ik hebben ook geen kinderwens en we zijn al 9 jaar samen – en ook niet getrouwd, afvalligen dat we zijn. Al valt het wel mee met de vragen over kinderen, de omgeving is het blijkbaar al gewoon dat wij weirdo’s zijn 🙂 Ofwel ben ik door mijn vegan/low waste levensstijl een stuk assertiever geworden en sta ik met meer zelfvertrouwen achter mijn antwoorden, dat kan ook 😉

    Ik vind het vrij ongepast om vrouwen aan te sporen toch maar niet te lang te wachten met die baby’s. Net alsof we baarmoeders op poten zijn die hun enige levenstaak zo snel mogelijk moeten vervullen…

    Liked by 1 persoon

  25. Hey, ik kom een beetje achter met mijn reactie, ‘k ben mij nu aan het inlezen, want als we elkaar gaan zien in Zwitserland, moet ik wel “mee” zijn hé! 😉
    Nee serieus, goed geschreven en ik snap je volledig.
    Over mezelf: als jong ding wou ik absoluut kinderen en liefst zo snel mogelijk en liefst meer dan één. De realiteit was dat ik té snel gegaan ben voor een man die niet 100% mijn gedacht was maar die wel ook graag kinderen wou. Uiteindelijk werd ik pas zwanger op mijn 28e. Bleek het een probleemkindje te zijn en eentje was genoeg, wist ik al snel.
    Nu: als ik terugkijk op mijn leven denk ik vaak, had ik misschien beter gewoon géén kinderen gekregen? ‘k Vind mezelf niet zo’n goeie mama, heb me ook nooit een moederkloek of zo gevoeld, verre van. Ik héb eigenlijk niks met kinderen. Maar ja, kijk ondertussen is hij al 22… En je weet dus nooit hoe het uitdraait hé, met die kinderen.

    Liked by 1 persoon

    1. Je kan nooit weten wat de toekomst brengt, niet voor jou en ook niet voor je kind(eren), je blogt daar eigenlijk weinig over he? Ik denk dat ik nooit 100% zeker zal zijn, maar momenteel heb ik mijn handen meer dan vol met andere dingen, en we zien wel wat er nog op ons afkomt zeker?

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s