Op weg naar een vegan eetpatroon #3: over klimaatbetogingen, schuldgevoel en twijfel

Op mijn vorige veganisme-post kreeg ik de oprechte en bezorgde reactie dat het leek dat ik teveel mijn best doe andere mensen te bekeren met dit soort posts, of dat ik probeer te beweren dat vlees eten slecht is en dat jullie goddeloze vleeseters dus allemaal slecht zijn. Dat is dus absoluut mijn bedoeling niet!
Ik schrijf deze posts in de eerste plaats voor mezelf en voor mensen die net als ik aarzelen om de stap te zetten. Ik ga hier door een heel proces, mijn eigen bekering, en het is deze zoektocht die ik wil etaleren en documenteren.
Je eet- en daarmee ook je levensstijl aanpassen is potdorie niet makkelijk en ik worstel met heel veel vragen, en ook met mezelf. Het doet mij deugd om dat allemaal van mij af te schrijven, en wie weet heeft een ander er ook nog iets aan. Wie weet ontspringt er ergens een sprankje herkenning of kan ik effectief iemand ‘bekeren’, al betwijfel ik dat omdat ik hier niet bepaald de lofzang afsteek over veganistisch leven 🙂
Het spijt me dan ook als ik mensen met deze schrijfsels afschrik, want dat is zeker mijn bedoeling niet. Ik ben van mening dat iedereen leeft zoals hij/zij wil, zolang je de mening van andere mensen respecteert. Live and let live.
Dus als jij graag vlees eet, dan heb ik daar niets op tegen. Ik wil er zelfs gerust komen bij zitten met mijn bordje geroosterde kikkererwten, het stoort mij niet.

Aan de gourmettafel

De voorbije weken waren niet makkelijk. Sinds 21 januari heb ik geen vlees of vis meer gegeten en beschouw ik mezelf dus als voltijdse vegetariër – al vergat ik één keer te vragen of de soep wel vegetarisch was, maar later bleek dat alle soepen met groentebouillon werden gemaakt, oef.
Omdat ik mensen wel eens vertel over mijn veganistische plannen, zijnde dat ik heel graag op termijn volledig vegan zou eten, krijg ik dikwijls de spottende opmerking waarom ik dan nog wel die koekjes met boter eet, of die wijn zonder vegan label drink. Waarom ik dan mee van een vegetarische lasagne met kaas zit te smullen, of van de gourmet met raclettekaas (en falafelballetjes).
Mijn misschien iets te snedige antwoord? “Omdat ik anders niks mag eten en hier zou zitten verhongeren.

Vegetarisch broodje… met kaas natuurlijk.

Want zo is dat nu eenmaal: kom je als vegan buiten, dan worden je eetopties gedecimeerd. Op restaurant valt het meestal wel mee, mits je vooraf even opbelt om te informeren. Zo heb ik tot nu toe op twee keer na altijd vegan kunnen eten.
Bij mensen thuis ligt dat anders: daar staan geen professionele koks achter het vuur die weten wat wel en niet kan en die zomaar een creatieve plantaardige maaltijd uit hun mouw kunnen schudden. Ik ben superblij met een stukje nepvlees, en als ik mij heb voorgenomen om die avond veggie te eten, doe er dan maar meteen wat kaas bij ook.
De gemiddelde Belg heeft geen idee wat een vegan dan wel mag eten, en het is ons – bescheiden Vlamingen – eigen dat wij voor bezoek ons best willen doen om het iedereen naar de zin te maken en een lekkere maaltijd willen voorschotelen. Dat zorgt bij beide partijen voor ongemak, punt. Ik wil niet de moeilijke zijn. Het zijn mijn grenzen, dus ik mag ze trekken waar ik dat wil.

Lijden versus lijden

Het lief, ja zelfs het lief geeft mij – het liefst in het openbaar, want zo graag ziet hij mij – steken wanneer ik bijvoorbeeld een glas wijn bestel. Waarom doen alsof ik vegan ben en dan toch iets niet-plantaardig nemen? Voor de meeste mensen is het precies “alles of niks”, terwijl ik net geleidelijk aan tot op een bepaald punt wil komen. Helemaal vegan zal ik waarschijnlijk nooit eten of worden, maar dit soort commentaren – hoewel meestal goedbedoeld – hakken erin en brengen mijn nog zo spiksplinternieuwe overtuigingen aan het wankelen.

Daarnaast vergroot dit soort opmerkingen ook nog eens mijn schuldgevoel, want vlees eten maakt slachtoffers, en kaas ook. In beide gevallen moeten er dieren dood en/of lijden. Waarom het onderscheid maken?

Veganisme extreem?

Gezondheidgewijs merk ik niet veel verandering. Geen verbetering, dat was mijn grootste teleurstelling. Ik voel me niet plots veel energieker (maar ook niet vermoeider). Ik heb meer puisten, wat aan de B12-supplementen zou liggen (als ik de fora mag geloven) maar net zo goed door een overmatige inname van chocolade veroorzaakt kan zijn want ik eet te veel Côte d’Or en o ja de paaseieren zijn al in ’t land.
Bovenal heb ik veel schrik dat ik mijn lichaam dingen ontzeg door bijvoorbeeld geen kaas meer te eten. (Enkel kaas. Van vlees ben ik echt overtuigd dat er meer shit dan ijzer & B12 in zit en dat ik het dus evengoed kan laten. Ik mis het trouwens totaal niet.)  Ik durf geloven dat je met een plantaardig dieet alle nodige voedingsstoffen binnenkrijgt, maar ik eet nog te veel crap om van een goed evenwicht te kunnen spreken.
Gelukkig moet ik binnenkort op gesprek bij mijn diëtiste en hoop ik dat zij me nog wat wegwijzers kan meegeven, en ga ik ook nog eens mijn bloed laten testen.
Is vegetarisme genoeg, en veganisme te extreem?

Over de klimaatspijbelaars

Over veganisme zijn veel tegenstrijdige dingen te lezen, maar ook over vegetarisme blijkbaar. Toen ik volledig ongewild en onbedoeld in een woordenwisseling verwikkeld raakte aangevallen werd op Facebook omdat ik naar mijn aanvoelen onschuldig reageerde op de post van een oude schoolvriendin over haar niet zo positieve houding tegenover de klimaatmars van de Leuvense scholieren – voor één keer wilde ik namelijk moeite doen om uit te leggen waarom ik vind dat dit een goed idee is, een goed signaal naar de overheden en eigenlijk alle volwassenen toe dat we godverdomme eindelijk eens ons hoofd uit ons gat moeten halen weetjewel, en je merkt dat door die betogingen het onderwerp meer gaat leven, zelfs tijdens het vriendenweekend werd er redelijk wat over het milieu gepraat, zoals over oorstokjes en ander overbodig plastic, iets wat anders niet bepaald een hot topic is, en ik vind het afschuwelijk dat de trekkers van deze klimaatbeweging zoveel bagger over zich heen krijgen; het zijn kinderen godverdomme, naïef en opkomend voor hun idealen, laat ze, want wat doe jij intussen als ik dat mag vragen? – en daarin door de tegenpartijen – want het was twee tegen één intussen – werd beweerd dat vegetarisme helemaal niets doet aan de klimaatverandering, ging ik nog harder twijfelen. Wat heeft het nog voor zin, wat kunnen we dan eigenlijk feitelijk nog wél goed doen voor de planeet? Stoppen met ademen?

Klimaatmars in Leuven.

Ik sliep verschrikkelijk slecht door die discussie, al mijn idealen onderuit gehaald, maar intussen ben ik terug bij mijn oude standpunt: alle kleine beetjes helpen. En ik ben er nog steeds van overtuigd dat vegetarisch eten, al is het één keer per week, zo’n klein beetje is.

Fulltime vegetariër

Maar dus, ik ben nu een maand fulltime vegetariër and proud of it. Ondanks de twijfels voelt mijn nieuwe levenswijze goed. Ik geniet van de nieuwe ontdekkingen in de keuken en ik mis vlees – laat staan vis – hoegenaamd niet.
Op restaurant eet ik in de eerste plaats plantaardig, en ook thuis gaat mijn voorkeur naar vegan koken, maar diepvriespizza* en ons frietkot dat kan enkel vegetarisch, spijtig genoeg. (*Zo kan ik af en toe toch nog wat kaas eten…)

Met al dat geschrijf over kaas heb ik nu dus goesting in kaasfondue. Wat denkt ge? Glaasje wijn dabei?

16 gedachtes over “Op weg naar een vegan eetpatroon #3: over klimaatbetogingen, schuldgevoel en twijfel

  1. Ik vind vooral dat iedereen vooral moet doen wat hem/haar goeddunkt. Ook op het gebied van eten. We proberen hier één dag in de week vegetarisch te eten. En ik vind jongeren die opkomen voor een ideaal te prijzen. Dat ze niet consequent zouden zijn? hahaha, welke volwassene is er nou nog wel consequent. Toch ook bijna niemand meer.
    Waar ik wel heel veel moeite mee heb zijn de extreme dierliefhebbers die geweld niet schuwen.

    Geliked door 1 persoon

  2. Hier ook eentje die wat twijfelt tussen vegan eten en vegetarisch eten. Ik ben er zeker van dat vegetarisch en vegan eten een impact heeft op het milieu (in positieve zin). Ik heb onlangs besloten (mede door de klimaatacties) om terug volledig vegan te eten. Bij mij is het vooral moeilijk buitenshuis omdat ik niet de moeilijke wil zijn. Voor mezelf vind ik het heel gemakkelijk om dat ik geen kaas, room, eieren, melk etc lust. Ik eet het op, maar ik ben er geen fan van.
    Ik vond mijn B12 altijd beter in periodes dat ik vegan at, omdat zuivel de opname belemmerd. En vorige zomer stond mijn B12 zelfs op meer dan 2000 terwijl het tussen de 197 en 771 moest staan 😀

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik vermoed dat je na verloop van tijd je evenwicht (vegan, vegetariër, iets tussenin) wel zal vinden. Zelf noem ik mezelf een vegetariër met een voorkeur voor vegan eten. Dat laatste stuk laat ik weg of krijgt meer nadruk naargelang tegen wie ik praat. Dat geeft mezelf ook de flexibiliteit om al eens niet-consequent te zijn in mijn keuzes.
    Ik vind de bezorgdheid over of we (als vegetariërs/vegans) prekerig overkomen zeker terecht (ik vind trouwens niet, Leen, dat je vorige post dat deed). Ik kan mij serieus ergeren aan sommige uitspraken van vleeseters, maar evengoed aan die van sommige veganisten. Ik wil gerust toegeven dat er bij mij wel een zekere bekeringswil aanwezig is. Ik wil graag dat het dierenleed in de vleesindustrie vermindert en dat kan op dit moment volgens mij alleen als we met zijn allen minder dierlijke producten gaan eten. Maar ik vind wel dat respect voor ieders keuze daarbij voorop moet staan, dat mijn keuze van mij geen beter mens maakt dan iemand anders en hoop dat wat ik zeg/doe niet als bekeringsdrang overkomt. Ik vind zelf dat ik uit angst daarvoor nog veel te vaak maar mijn mond houd. Iemand die in mijn ogen zeer zinnige dingen te zeggen heeft over hoe we anderen kunnen inspireren zonder te preken/oordelend over te komen is Tobias Leenaert (veganstrategist.org).

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik kan mij ook ergeren aan uitspraken van vegans… Heb me zelfs moeten afmelden van de meldingen bij de vegangroep op Facebook of ik ging daar dingen gezegd hebben 😀
      Merci voor de tip, ik ga die zijn blog eens uitpluizen!

      Like

  4. Ik lees je “zoektocht” graag en ik vind het knap dat je dat hier deelt. Ik weet dat ik niet veganistisch kan eten maar ik geraak wel geïnspireerd door jou en onder andere door jouw blogposts let ik er extra hard op om zoveel mogelijk vegetarisch te eten.

    Geliked door 1 persoon

  5. Je blogberichten komen bij mij ook over als een soort dagboek, een neerschrijven van je bevindingen, zonder met de vinger te wijzen. Ik vind het net goed dat je eerlijk bent over hoe moeilijk je het soms vindt.
    Voor mij is het belangrijkste dat je jezelf er goed bij voelt, en ik maak af en toe uitzonderingen op vegan eten en net dat niet 100 strikt te ‘moeten’ zijn maakt het voor mij veel haalbaarder.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat kan ik mij voorstellen; ik zou al vaak honger hebben moeten lijden als ik strikt vegan zou gaan… geen idee of het me ooit gaat lukken, maar momenteel voel ik me (meestal) goed bij de keuzes die ik maak.

      Geliked door 1 persoon

  6. Deze onwetende goddeloze vleeseter (;-) ) heeft net bijgeleerd dat wijn niet altijd vegetarisch of vegan is. Moh, ik had er geen idee van.

    Ik ben al die zurigheid over die klimaatbetogingen ook zo beu. Ik vind ze inspirerend . Bij mij scherpen ze het bewustzijn in elk geval aan. Laat ze maar blijven op school gaan tot minstens nadat de volgende regering gevormd is. ‘k hoop ook echt dat Signformyfuture massaal veel handtekeningen krijgt.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik wist dat ook niet, vooraleer ik eens in een veggie restaurant was (in Berlijn) waar ze vegan wijn kwamen aanbieden. Blijkt dat om wijn te klaren er dierlijke producten zoals vislijm worden gebruikt. Of gelatine. Enfin. Ik ga er mijne wijn niet voor laten 😉

      Like

  7. Ugh, dat “argument” ook altijd dat omdat je niet meteen alles perfect kan doen, je het dan maar beter gewoon helemaal kan laten… Waarom moet dat toch, dat extreem denken: ofwel meteen 100% veganistisch en nooit een steek laten vallen, ofwel elke maaltijd vlees eten. Alsof je daar niet tussenin mag zitten en niet rustig je weg mag zoeken, zonder meteen bekritiseerd te worden als je niet daarvoor kiest i.p.v. voor “all the way in”. Nu ja… ik hoop dat je het je zo weinig mogelijk aantrekt en vooral jouw goesting doet. Of dat dan met veel of weinig kaas, veel of weinig wijn is…
    (en ik vrees inderdaad ook wel dat de enige écht duurzame oplossing zou zijn als wij mensen effectief zouden stoppen met ademen… Maar ja kijk, aangezien de meesten dát geen oplossing vinden, kunnen we dan maar beter een klein stapje zetten dan helemaal niks 😉 ).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s