1 december 2020 – Nee, niet alles komt goed.

4 december stond in de agenda van mijn hoofd omcirkeld. 4 december was de dag dat het verdict zou vallen, de dag waarop het einde, of dan alleszins de volgende fase zou worden ingeluid door de dokters.

Toen papa’s bericht een week eerder al kwam, of we konden langskomen want er was iets belangrijks te vertellen, voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken.

Ik dacht dat ik me mentaal aan het voorbereiden was, maar in werkelijkheid had ik 4 december beschouwd als iets mythisch, iets veraf, iets niet echt.

Ik dacht dat ik het wist, maar ik hoopte blijkbaar nog steeds op een mirakel. Ik dacht dat ik er klaar voor zou zijn als het moment daar was.

Maar voor zoiets kan je natuurlijk nooit klaar zijn.

Op weg naar het vonnis.

Mama, ik wist wat er ging komen. Dat wist ik afgelopen zomer al, toen je zo op het randje zweefde dat we plotseling de zwarte afgrond zagen – nog veilig van op de kant – die een leven zonder jou aankondigde. We hebben geluk gehad, ja dat besef ik maar al te goed, met al de goeie weken die we na de zomer nog cadeau hebben gekregen.
Je bezoekjes aan mijn tuin. Je kleine wandelingetjes met papa. Dat je met hem kon puzzelen, en met ons kon babbelen. Dat je een paar maaltijden kon klaarmaken – maaltijden die ik nooit meer zal proeven, maar hopelijk genieten jullie er samen ten volle van.

Nu zal die afgrond zich opnieuw openen, en ons opslokken. We weten alleen nog niet wanneer, maar de grond scheurt al.
Je lever is degene die het moet volhouden. Degene die zodanig overwoekerd is door de vlekken op de scans, dat de dokters spreken over weken, misschien een paar maanden. Degene die het als eerste zal begeven, en dan moet ook jij het opgeven.

Zal je je 58e verjaardag nog halen, volgende maand? Wie weet nog die van mijn zus in maart?
Maar op mijn verjaardagsfeestje zal je nooit meer aanwezig zijn.

Er zijn mensen die durven zeggen: “Profiteer er nog van.”
Waarvan? Je kan niet in de auto springen en naar zee rijden, want ginds is er geen enkel wafelhuis open; er is daar enkel kou. Gaan shoppen in de prekerstdrukte, met jouw fragiele gezondheid? Het familieweekend in de Ardennen? Traditiegewijs Kerst vieren samen met de hele familie? Oudjaar met jullie vriendengroep?
Corona steekt overal een stokje voor.

Heb je schrik voor de pijn?
Ik wel; jou zien afzien heeft me van de zomer in kleine stukjes uit elkaar gescheurd. Ik hoop dat we de moed vinden om je tijdig te laten gaan. Jijzelf ook, want je bent nog niet klaar met leven.
Je moest nog zoveel doen – samen met papa lange fietstochten maken, caches zoeken en bergen beklimmen. Met je beste vriendin gaan shoppen in je favoriete kledingwinkel. En nog zoveel kleren te naaien. Met mij, mijn zus en/of tante naar musea, concerten en op citytripjes.

Londen was onze laatste grote uitstap, mijn trouwfeest ons laatste mooie fotomoment, kerst 2018 het laatste normale familiemoment. Hadden we dat toen geweten, zouden we het anders gedaan hebben?

Je wil er niet te veel over nadenken. Als na deze week al het papierwerk is geregeld, wil je het er niet meer over hebben. Het moet angstaanjagend zijn, weten dat je einde komt en niet weten wat er daarna is, maar wel wat en wie je achterlaat.

Ik weet niet wat er komt, en jij ook niet, maar je staat er niet alleen voor.

Maar eenieder die nog durft zeggen dat alles goedkomt, die krijgt een mot. (Sorry Straatletters, sorry Martine.)

Advertentie

16 gedachtes over “1 december 2020 – Nee, niet alles komt goed.

  1. Ook al is het de natuurlijke gang van zaken, het zou niet mogen dat een mens zoiets moet doorstaan.
    Het zijn niet altijd de grootse dingen he, die hartverscheurend zijn, maar net de kleine zoals je daar schrijft over haar eten.
    Het is absoluut niet te vergelijken, maar ik herinner me nog wat het met me deed om nog een gerecht in de diepvries te vinden van mijn ex, die ondertussen al een tijd niet meer bij mij woonde. Verdriet en gemis komt op de meest onverwachte momenten, en in golven. Als het dan zoals bij jou over je moeder gaat, pff, ik zou niet weten wat ik met mezelf aan moet.
    Sterkte, nu en altijd. Ik hoop dat je iets van troost of heling kan vinden in het uiteindelijk toch publiceren van jouw verhaal, haar verhaal, jullie verhaal. xxx

    Like

    1. ik vond onlangs een flesje van Mylene in de kast dat ik na haar dood had meegenomen en daarna vergeten was. de geur ervan was genoeg om me over het randje te duwen. de golven zijn ongemeen heftig bij momenten, ja.

      Like

  2. Oh wat schrijf je dit mooi en openhartig. Maar heus: zeiden er mensen: “Profiteer er nog van.” Hoe dan? Wat gevoelloos.

    Ik zie hierboven dat het erover schrijven je (een beetje) helpt. Dat is fijn.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik kan me niet meer herinneren wie het zei, maar ik neem aan dat ze niet zo bedoelden, eerder van “haal alles uit de tijd die jullie nog samen rest”, maar dat gaat niet hé als je ziek bent en ’t is winter en die stomme corona. Enfin. Het schrijven heeft me toen inderdaad wel geholpen: het is een goeie uitlaatklep.

      Like

  3. Ik denk dat mijn eerste reactie in de spam beland is. Heel mooi, aangrijpend relaas. Ik zeg ook soms ‘het komt allemaal goed’, maar enkel in bepaalde situaties. Soms is dat gewoon niet zo, ik kan me inbeelden dat je dat dan ook echt niet wil horen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s