Over de privileges van een onbezorgd leven

Toen ik een ex-collega hoorde zeggen dat zijn jaren bij onze gemeenschappelijke werkgever de ergste van zijn leven waren, begonnen mijn oren te tuiten.

Mijn eerste job was in een viersterrenhotel met de tirannieke Zeus die als despoot met de leuze “de klant is koning, maar ik ben keizer” van zijn onderdanen strikte gehoorzaamheid verwachtte. Na twee jaar nooit zeker zijn van hoe mijn uurrooster eruit zou zien of van hoe dronken hij op een zaterdagavond de lobby zou komen in zwalpen met één of andere vrouw aan zijn arm of van tegen wie hij nu weer zou gaan beginnen schreeuwen, met als druppel twee officiële per aangetekende zending bezorgde verwittigingen voor onnozeliteiten – het ganse verhaal hebben enkel de oudgedienden hier gelezen ten tijde van Skynetblogs en mijn alter ego Anijsje, maar ik zou er naast een blog ook een boek mee kunnen vullen – heb ik zelf mijn ontslag ingediend, nog voor ik een nieuwe job had. Genoeg is genoeg.

Wel dát was een werkgever from hell en dan nog noemde ik dat zelfs toen niet “de ergste jaren van mijn leven”. Ik kijk er met een mengeling van hilariteit, warmte en geroloog op terug, want ik was jong, het leven lag voor mij en eerlijk, de wisselende shiften vormden de perfecte combinatie met het bruisende studentenleven van het lief.
Ik trok de deur van het hotel letterlijk en figuurlijk achter mij dicht en begon de week nadien op mijn nieuwe job en dat was dat.

De werkgever over wie die ex-collega het had, en de anekdotes die hij aanhaalde, dat was van een totaal ander kaliber dan de veldslagen die wij dagelijks moesten voeren onder de heerschappij van Zeus. Ik viel van mijn stoel bij wat ik hem hoorde vertellen. Iemand die over dat soort futiliteiten struikelt, die heeft nog niks meegemaakt in het leven. Die zo dramatisch vertelde dat iedereen nog zou gaan geloven dat onze gemeenschappelijke werkgever op hetzelfde niveau met zijn scepter stond te zwaaien als tiran Zeus. Die niet snapt niet hoe gepriviligeerd hij is. Hoe beschermd. Hoe naïef. Hoe arrogant ook, in zijn overtuiging dat hem groot onrecht was aangedaan.

Eigenlijk moet ik jaloers zijn op hem: dat een job het enige is dat zodanig heeft tegen gezeten dat hij vijf jaar later nog getraumatiseerd lijkt over wat hij heeft “meegemaakt”. Ik zou er direct voor tekenen om niet al zes jaar met mijn gezondheid te worstelen en niet te weten of het ooit nog een keer rustig gaat worden in mijn hoofd.

Om niet mijn mama kwijt te raken.

Ik weet niet wat het is met deze tijd van het jaar maar het komt allemaal harder binnen. De herinneringen aan die laatste maanden knagen, prutsen aan de littekens die nog bij lange niet genezen zijn. Misschien schrijf ik er binnenkort eens over – nu, er staan al twee jaar een paar concepten klaar, maar op “publiceer” klikken was moeilijk. De postjes doorlezen kan niet zonder tranen. Ik ben nog lang niet over de manier waarop alles is gelopen, en ik mis haar nog zo dikwijls. Het doet nog zo vaak pijn.
Ik zou die twee jaar direct inruilen voor vijftien jaar in het Braggelhotel onder Zeus’ destructieve bewind. Waar moet ik tekenen?

Advertentie

20 gedachtes over “Over de privileges van een onbezorgd leven

      1. ja dat is zo….en net omdat hij gewoon clueless is en zich niet in iemand ander’s schoenen kan inbeelden, kan je het hem ook niet eens kwalijk nemen. Maar het is wel verdomd irritant

        Geliked door 1 persoon

  1. Raar dat hij dat zo anders heeft ervaren en geïnterpreteerd. Goed voor hem natuurlijk dat hij nog maar weinig is tegengekomen in zijn leven, maar ik kan me inbeelden dat dat voor jou dan maar raar aanvoelt.

    Like

  2. Ik heb een soort leuze voor mezelf op dagen dat ik me erg druk maak in werk: als ik me vandaag het meest opwindt over werkzaken, dan gaat het best goed met me. Want ik merk dat ik in periodes dat het op andere vlakken minder gaat, mijn werk plots veel minder belangrijk wordt. Dus ik snap je helemaal. En privilege is iets vies, want het verdomme moeilijk om vanuit jezelf te beseffen dat je privileged bent in iets… Tot ze je privilege ne keer weghalen natuurlijk.

    Geliked door 1 persoon

  3. Virtuele knuffel x Ik meen mij precies te herinneren dat ik het tweede jaar na het overlijden ook één van de moeilijkste vond omdat het toen pas echt doordrong dat het echt was. Terwijl ik dit typ krijg ik de tranen in mijn ogen en het is ondertussen al 6,5 jaar geleden. Als je er iets over wilt delen (privé), weet je mij te vinden.

    Geliked door 1 persoon

  4. Ik probeer zo veel mogelijk om niet te vergelijken. Op dit moment is dit zijn ergste ervaring ooit, maar dat kan veranderen. Wanneer ik op mijn eigen leven terugkijk dan denk ik ook soms van “kon ik maar terug naar toen want toen was het best ok”. Terwijl ik op dat moment net het tegenovergestelde dacht. Niettegenstaande dat ik je reactie goed begrijp en vaak hetzelfde voel. Het niet vergelijken heeft mij daarin wel goed geholpen.
    Een rouwproces kan je niet forceren. Ik heb meer dan een jaar een concept laten staan, dat moet rijpen. Heel veel moed bij jouw grote verdriet en laat die tranen maar stromen.

    Geliked door 1 persoon

  5. Hey Leen, ik ervaar vaak net hetzelfde. Nieuwe collega’s die starten en klagen over hun vorige werknemer maar totaal niet beseffen hoe goed zij het eigenlijk hadden. Wie niet in het hotel heeft gewerkt, begrijpt dat amper he, wat een echte hel wij doorstaan hebben. Je hebt het nog ‘mooi’ verwoord. De boeken die we daarover kunnen schrijven….
    Hou je goed meid en nog veel sterkte om het zware verlies een plekje te geven.

    Geliked door 1 persoon

    1. Eigenlijk zou iedereen een tijdje onder een Zeus moeten gaan werken om te beseffen hoeveel geluk ze hebben en dat het allemaal nog zo slecht niet is 🙂 🙂
      Merci voor je reactie!

      Like

  6. Ik zou ook een boek kunnen vullen met intimidaties en pesterijen van voormalige werkgevers en collega’s. Gelukkig zijn we daarna beter terechtgekomen!
    En ik heb soms ook niet veel geduld met mensen die klagen over iets wat voor mij ‘peanuts’ is. Het is niet dat ik hun ervaring van wat erg is wil minimaliseren ofzo, maar als iemand tegen mij – als permanent slapeloze – komt klagen dat hij eens een nacht slecht geslapen heeft, pfff… Steeds vaker denk ik bij mensen die zagen over futiliteiten: als dat uw grootste probleem is, dan bent gij een héél gelukkige mens…
    Veel sterkte in deze donkere dagen. Op dat vlak ben ik iemand die nog niks meegemaakt heeft, met mijn 2 gezonde en fitte ouders, en zou ik het willen kunnen uitstellen tot op mijn eigen laatste dag hier.

    Geliked door 1 persoon

    1. O ik kan ook echt niet tegen mensen die komen klagen dat ze moe zijn want eens slecht geslapen… Ik slaap al zo lang slecht dat ik in geen 5 jaar niet moe ben geweest! So just don’t 🙂 Maar het zijn inderdaad gelukzakken, als dat het enige is waarover ze te klagen hebben.
      Ik wens het u van harte toe, om ze zo lang mogelijk bij u te houden 🙂

      Geliked door 1 persoon

  7. Ik volg Kelly. Ik denk altijd maar dat iedereen dingen op zijn eigen manier ervaart en dat het niet wil zeggen omdat ik iets fijn vind of niet zo erg, dat dat voor iemand anders ook zo is.
    Je kan het mensen ook niet kwalijk nemen dat ze nog “niets” meegemaakt hebben. Ik voel mij een beetje aangesproken, haha ;p

    Dat gezegd zijnde (want eigenlijk gaat het daar niet écht om he?) lijkt het verdriet dat je doormaakt me immens. Ik zoek nog naar een goeie wens in plaats van sterkte want sterk moet je niet zijn. ♡

    Geliked door 1 persoon

    1. Maar gij, ge moet gij u niet aangesproken voelen! 😀 Ik was vooral boos omdat hij allerlei dingen uit context trok, en vervolgens – jaren na datum – verklaarde dat deze jaren omwille van die werkgever de ergste van zijn leven waren. Ik kan niet begrijpen waar hij die waanbeelden vandaan haalt, en enkel jaloers zijn omdat dat blijkbaar het ergste is wat hij al heeft meegemaakt. En uiteraard wens ik niemand toe om iemand te verliezen of ga ik anderen verwijten dat ze “nog niks hebben meegemaakt”, dat bedoelde ik alleszins zeker niet zo 🙂
      Merci voor je lieve woorden ❤

      Geliked door 1 persoon

  8. het is zo moeilijk om in iemand’s anders schoenen te staan en te weten wat anderen meemaken, wat in hun rugzak aan ervaringen zit enz. We zouden allemaal mild voor elkaar moeten zijn, maar soms door onze eigen rugzak en energiepeil enz , slagen we er niet in en kunnen we enkel geïrriteerd zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s