De balans na de feestdagen

Dit wordt weer een chaotische post, waarin ik mijn eigen gedachtestroom volg en tegelijk ietwat probeer te ordenen.

Schreef ik vorige week nog enthousiast over hoe goed het allemaal ging en hoeveel dingen ik af en toe terug kon doen die ik maanden (zoniet jaren) niet had kunnen doen, aan het begin van het nieuwe jaar heeft mijn optimisme een flinke deuk gekregen.

De feestdagen hebben er zwaar ingehakt: op negen dagen tijd heb ik zes sociale activiteiten gedaan, wat ik normaal zou (moeten) spreiden over zes weken. Het ene eetfestijn na het andere, het bleek een grote opoffering van mijn gezondheid.
De dagen tussendoor had ik nodig om te recupereren – gelukkig had ik vakantie, maar het bleek niet genoeg. Met oudjaar kampte ik voor het eerst terug met die gevreesde hyperventilatie, ondanks de vermoeidheid op nieuwjaarsdag kon ik pas om 1am in slaap vallen omdat ik zo overprikkeld was en op een andere avond ging ik bibberend slapen, het leek van de kou maar ik wist dat het mijn lichaam was dat riep: “Leen, het is te veel!”
Toen ik op 4 januari terug moest gaan werken, was mijn energiepeil het laagste in weken. Ik kon me niet ontspannen, voelde constant een onrust en ik werd er bang van. Met het einde van die werkweek in zicht ben ik nog altijd doodmoe en raak ik nauwelijks de dag door.

Photos (45)1

Het kan toch niet de bedoeling zijn om twéé weken kerstvakantie te nemen, enkel om de feestdagen te overleven?

Ik vrees dat mensen niet altijd beseffen hoeveel inspanning het kan vragen om al die feesten na elkaar te doorspartelen. Ik wil niet ondankbaar klinken want zo’n bijeenkomst is leuk, maar de prijs die ik achteraf moet betalen was dit jaar te hoog. Ik ben blij met mijn (schoon)familie die ons wil zien en dat ik een echtgenoot heb die zijn best doet om te begrijpen hoe mijn hoofd en mijn energieniveau werkt, maar iedereen vindt dat ze elkaar moeten zien in die laatste week van het jaar én lijkt er met gemak doorheen te fietsen. Waarom lukt dat mij dan niet?

Drie weken op voorhand zat ik al te stressen. Er was corona, om te beginnen, en bepaalde mensen veilig willen houden. En hoe iedereen content houden en tegelijk ervoor zorgen dat ik niet compleet uitgeput zou raken? Er leek geen goede balans, tenzij een paar feesten niet meedoen, maar hoe maak je die keuze? Hier speelt mijn fomo me parten, maar ook het niemand op de teen willen trappen, want die tenen die zijn met Kerstmis nog veel langer dan tijdens de rest van het jaar.
Pas als je met buikgriep ofzo aan bed gekluisterd ligt, heb je schijnbaar een degelijk excuus om niet mee te doen aan de ratrace. En dan nog – ik heb één jaar suf van de pijnmedicatie met een keelontsteking aan de feesttafel gestaan en iedereen leek dat maar normaal te vinden, want voor Kerstmis doet ge toch wel een extra effort zeker? Anders zijn mensen beledigd omdat je voor hen geen moeite wil doen – of zit dat enkel in mijn hoofd?

Er waren meer insomnianachten dan ik wilde bijhouden. Hoe onnozel is dat? Het einde van het jaar zou een feest van licht en warmte moeten zijn, terwijl ik me nu meegesleurd voelde worden door een hoge, donkere golf, recht het nieuwe jaar in met al zijn tevergeefse goeie voornemens van zelfzorg en zelfliefde.

Photos (45)

Je mag niet vergeten dat ik nog steeds deeltijds werk mét een goeie reden. (Niet om intussen plezieriger dingen te gaan doen en te profiteren van het leven, ha, de ziekenkas zou nogal eens lachen.) Dat ik momenteel niet ‘normaal’ kan functioneren in onze maatschappij en mijn focus ligt op 1) mijn werk gedaan krijgen en 2) op mezelf er weer bovenop helpen. Dat ik absoluut niet terug wil naar die tijd waarin het normaal was om propvolle weekends te hebben – dat ligt achter mij, dat besef ik.

Het zal enkel veranderen als ik zélf durf aangeven waar mijn grens ligt, als ik zélf nee durf zeggen. Bij sommige mensen lukt dat beter dan bij andere. Ik heb bijvoorbeeld een héél begripvolle vriendin die bleef vragen om af te spreken ook al heb ik dikwijls om uitstel gevraagd, en die het ook snapt dat ik niet een hele dag op stap kan gaan, of dat mijn hoofd het niet aankan om verder dan mijn eigen Leuven te reizen. Ik heb dan weer een andere vriendin die niet eens de moeite wilde doen om tot bij mij te komen toen ik zelf de fut niet had om tot bij haar te gaan, en die ik bijgevolg al heel lang niet meer heb gezien.
Vriendschap is geven en nemen, en helaas heb ik momenteel weinig te geven. Maar het is fijn om ondanks mijn beperkingen toch nog als een waardevolle vriendin, (schoon)dochter of echtgenote gezien te worden.

Mijn schuldgevoel omwille van mijn ‘egoïsme’ (ofte kiezen voor mijn eigen mentale gezondheid) is de laatste maanden aan het slinken. Het is een kwestie van overleven nu, van de focus gedurende een hele tijd bij mezelf te laten liggen, van te genieten van de kleine dingen des levens, en van mijn energieniveau in de gaten te houden en durven ‘nee’ te zeggen als de wijzer richting alarmerend rood zakt. Ik voel het al iets beter aan, nu moet ik het nog durven toelaten én aangeven bij andere mensen, die het natuurlijk nog minder doorhebben dan ikzelf.

Het deed deugd om dit even uit te schrijven. Op de blog voelt dat nog wel wat anders dan in mijn dagboek, dat immers niemand leest. Ik wil het niet laten overkomen als een klaagzang, want opnieuw: ik ben heel dankbaar voor de momenten die ik heb kunnen doorbrengen met de mensen die me dierbaar zijn. Het zou alleen wat meer gespreid over het jaar mogen gebeuren zodat ik mijn beste zelf kan zijn. Daar ga ik in 2022 aan blijven werken: aan de beste versie van mezelf. Voor hen, en voor mezelf.

Hoe hebben jullie de feestdagen ervaren?

37 gedachtes over “De balans na de feestdagen

  1. Langs de ene kant was ik blij dat ik dit jaar maar 2 Kerstfeesten had maar langs de andere kant mis ik de familie langs papa’s kant ook wel, we zijn daar met veel te veel dus hebben al 2 jaar geen Kerstmis mogen vieren.
    Oudjaar breng ik altijd alleen door maar is altijd wel een leuke avond. 1 januari ben ik bij mama gaan eten. Het waren niet veel feesten maar ik ben ondertussen wel blijven werken en het was meer dan genoeg voor mij.

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik hou die eigenlijk heel klein. Het ene feest na het andere, daar zou ik ook de prijs voor betalen.
    Weet je, ik denk dat je gewoon in jezelf moet zeggen dat je feestjes niet leuk vindt ipv de nadruk te leggen op jouw energiegebrek. Je zou je minder schuldig voelen. Niet langer een grens maar een voorkeur.
    Ventileren is goed en ik lees graag mee… win-win 🤗
    Wat bij mij helpt om los te komen van al dat ‘moeten’ en al dat ‘schuldgevoel’ is schrijven en opruimen.
    Good luck

    Geliked door 1 persoon

    1. Maar ik vind de feestjes wél leuk, ik denk dat dat het grootste probleem is 🙂 Erover schrijven helpt inderdaad! Nu kunnen we er gewoon een maand of 11 niet aan denken 🙂

      Like

      1. Tuurlijk. Bekijk het als een dieet… maar ik vind snoepjes wel lekker… altijd een pruillip of jezelf wijsmaken dat je geen snoep lust…
        Het zit er weer op, je kan het loslaten

        Geliked door 1 persoon

  3. Ook al waren er niet super veel verplichtingen met de feestdagen, ik vond ze toch ook vermoeiend. Met Corona moet je toch meer nadenken over hoe je het allemaal aanpakt dus dat vraagt extra energie.
    En bij jou kan ik me voorstellen dat het feit dat het de eerste feestdagen zonder mama zijn ook emotionele energie gevraagd heeft. Heel begrijpelijk allemaal.
    Ik kijk altijd wel uit naar de feestdagen, maar ben ook altijd blij als ze gepasseerd zijn.

    Geliked door 1 persoon

  4. Ik had ook geen zin in de feestdagen dit jaar. Ben heel erg opgelucht dat ze erop zitten. Maar dikke knuffel voor jou! Ik denk dat mensen soms niet genoeg beseffen dat niet iedereen geniet van de feestdagen en voor sommige mensen die dagen echt een hel zijn. Eind december is de periode van blij zijn en samen zijn met de mensen die je graag ziet. Maar dat was al niet gemakkelijk door de pandemie. En dat blij zijn is ook niet altijd vanzelfsprekend. Zoals Lieze ook zei, de eerste feestdagen zonder een dierbare zijn ongelooflijk moeilijk. Ook iets wat vaak onderschat wordt. Ik weet niet heel goed wat ik kan zeggen, maar ik stuur je veel liefde en knuffels op ❤️

    Geliked door 1 persoon

      1. Ja zeker. En men zou meer rekening moeten houden met elkaar. Ik zou ook wel willen dat mijn zoon en zijn gezinnetje met kerst én met nieuwjaar op bezoek komen maar dat is gewoon te druk voor hem (HSP + ADHD) en ik begrijp dat hij zijn rust nodig heeft, hoe jammer wij dat ook vinden. Zijn schoonfamilie heeft daar helaas ook geen begrip voor.

        Geliked door 1 persoon

      2. Da’s héél fijn dat jij er begrip voor hebt! Mijn familie verstaat dat ook dat we bv niet op nieuwjaar bij hen langsgaan (want dan moeten we al naar schoonfamilie nr 2).

        Geliked door 1 persoon

      3. Zij hebben ook verschillende adressen. Naar ons, naar haar papa, naar haar mama … Die dan allebei zo’n beetje eisen dat ze zowel met kerst als met nieuwjaar langs komen. Hij verjaart dan ook nog op 2 januari waarbij de hele familie een feestje verwacht. Die is altijd blij dat de feestdagen voorbij zijn en dat hij rustig terug kan gaan werken en er weer regelmaat is.

        Geliked door 1 persoon

  5. Ik snap heel goed dat het moeilijk is om neen te zeggen, zeker op momenten zoals het einde van het jaar waar we collectief van het ene feest naar het andere lijken te gaan. Het spijt me dat je er zo uitgeput van werd. Toch maar eens een ballonnetje oplaten voor meer gespreide feestjes volgend jaar? Al weet ik uit ervaring hoe moeilijk zoiets is. De wereld is nu eenmaal gemaakt voor energieke extraverten…

    Geliked door 1 persoon

  6. Vriendschap is geven en nemen, en helaas heb ik momenteel weinig te geven. Maar het is fijn om ondanks mijn beperkingen toch nog als een waardevolle vriendin, (schoon)dochter of echtgenote gezien te worden.
    Die zinnen hierboven zijn wel de kern van het verhaal volgens mij. En ik denk dat dat het allerbelangrijkste is toch? Misschien proberen iets minder in je hoofd te zitten en mocht dat niet lukken dat als mantra te nemen?

    Een goed 2022!

    Geliked door 1 persoon

  7. Er is niks mis met alleen aan jezelf denken… we zouden dat soms meer moeten doen.
    Afgelopen week heb ik ook moeten recupereren van de drukte op het werk, de feestdagen, het vele eten, geen moment rust… eindelijk ben ik erdoor en kan het normale terug beginnen…

    Geliked door 1 persoon

  8. Ik ben altijd een beetje boos op de wereld tijdens de feestdagen. Het is de rest die zo graag massaal wil samenkomen, en ge hebt daar maar in mee te gaan of ge bent onbeleefd. Dus elk jaar maakt ge uzelf een beetje kapot om toch maar niemand teleur te stellen, terwijl niemand zich afvraagt of iedereen daar even blij van wordt als zij. Elk jaar opnieuw ben ik dus eigenlijk boos op iedereen die vindt dat ik maar moet meegaan in hun feestvreugde om hen te plezieren. 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Maar en we gaan er dan ook gewoon in mee he, uiteindelijk? Want wat kunt ge anders? Als we nu gewoon eens het concept van “jaar” afschaffen. Geen oudjaar-nieuwjaargedoe meer. Gewoon het leven dat langzaam voortkabbelt, week na week…

      Geliked door 1 persoon

  9. Misschien heb ik makkelijk praten, we hebben weinig familie en ook een bescheiden vriendenkring dus van veel feesten komt het niet. Ook zijn we al jaren weg met kerst en oud en nieuw blijven we samen thuis. Misschien komt het ook omdat we wat ouder zijn, 50+ en daardoor niet meer zoveel feesten. En.. we durven nee te zeggen en onze eigen grenzen te bewaken zonder dat we bang zijn dat anderen daar ‘iets’ van vinden. Is dat zo, dan doen ze dat maar! Onthoud deze kerst heel goed en trap volgend jaar niet in dezelfde val! xx

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik ben me ervan bewust dat de feestdagen er over (met wat geluk!) vijf jaar alweer heel anders zullen uitzien, want nu hebben we nog (een deel van) onze grootouders… Ik hen me voorgenomen eens met kerst op de vlieger te stappen en de feestdagen in Lapland door te brengen of in de bergen 🙂

      Like

  10. I feel ya, die feestdagen op zich zijn eigenlijk helemaal niet zo erg, en toch ben ik er elk jaar opnieuw volledig uitgeput van. Ik denk omdat ik ook al vermoeid de kerstvakantie inga ofzo en dan is het meteen kerst het eerste weekend vaak en das er dan te veel aan. Ik heb echt al overwogen om volgend jaar toch eens twee weken kerstvakantie te nemen ofzo.

    Geliked door 1 persoon

  11. Ik herken dat zo hard! Hier ook bijna als vanouds ge(familie)feest, dus kerstavond en kerstmis, oudjaar en nieuwjaar, en tussendoor nog een nieuwjaarsbrief van petekindje waarbij ook gegeten en gedronken mocht worden. Elk moment op zich kan ik wel naar waarde schatten, ik ben dan ook al wat familie verloren, maar het is zo veel zo kort bijeen! Maar ik vind het ook voor mezelf echt niet kunnen om nee te zeggen, het is net het samenzijn wat het feest “maakt”. Dus ondergaan dan maar. Wat ik voor mezelf probeer om het beter te doorstaan:
    – heel weinig (alcohol) drinken -> alcohol maakt mij alleen nog onrustiger
    – proberen op een druk feest een zinnig gesprek met 1 gesprekspartner te hebben -> om het gevoel te hebben dat het de moeite waard was in plaats van chitchat
    – als je zelf iets in de pap kan brokken: feest onderbreken met een korte wandeling
    – heel bewust de dag erna iets doen wat je rust brengt
    – me niet extra op te jagen in de stress die dit met zich meebrengt en me er bewust van zijn dat piekergedachtes à la ‘waarom voel ik dit zo anders aan?’ niet helpen. Proberen te aanvaarden. “This too shall pass”.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik ben met Kerstmis effectief een blokje rond gaan wandelen met een paar mensen, en deugd dat dat deed! Je wordt zo sloom van uuuuren aan tafel te zitten.
      Je tips zijn heel waardevol. Ik hoop dat ik volgend jaar kan terugblikken op deze post en schrijven: die Venus die had gelijk se!

      Like

  12. Oh Leen, zo herkenbaar wat je schrijft! De feestdagen doen mijn energieniveau pijlsnel kelderen en alle discussies die er dit jaar aan vooraf gingen deden me nog schuldiger voelen dan anders. Het heeft hier heel wat moeite gekost maar ik heb voet bij stuk gehouden en het grote familiefeest overgeslagen (al vond de rest corona geen geldig excuus …). Na afloop hebben het lief en ik besloten om dit jaar te kijken om tijdens de feestdagen met ons drie op reis te gaan. Wat dat gaat geven, daar ben ik nog niet, want jawel ook dat gaat voor heel wat discussie met de rest van de familie zorgen. Maar dat wij er minder energie door gaan verliezen, daar ben ik wel zeker van.

    Geliked door 1 persoon

    1. Amai, zo herkenbaar wat je hier schrijft! De discussies, dat deed de stress nóg meer oplaaien. Wat een rustige week vakantie had moeten worden, werd van feestje naar feestje gaan en inderdaad daar bovenop al het coronagedoe en mijn grenzen die absoluut niet werden gerespecteerd door sommige mensen. Ik zeg elk jaar dat we op reis gaan met de feestdagen, maar krijg het dan toch niet over mijn hart…

      Geliked door 1 persoon

      1. Wij de voorbije jaren ook niet. Tot ik zag hoeveel discussie er nu was en welke dubbele maatstaven er gehanteerd werden. En hoe hard onze buren genoten van een weekje Gran Canaria met de feestdagen. Sindsdien hebben we er precies toch al wat minder moeite mee 😉

        Geliked door 1 persoon

  13. Wij waren opgelucht dat de feestdagen beperkt werden gevierd bij ons, en met gezond verstand (en zelftesten)…
    En inderdaad: deeltijds werk je met een reden. Mijn collega’s weten niet dat ik na het werk om 14 uur vaak nog crash, en dat er veel dagen zijn waarop ik om 21 uur ga slapen…
    Het is met ups en downs, ik hoop dat er nu weer een up-periode voor je aan komt!

    Geliked door 1 persoon

    1. Het was een iets te diepe down, maar ik probeer me erdoor te slepen 🙂 Ik weet dat die er altijd gaan zijn maar het kwam onverwacht, het was onvermijdelijk en ik ben een echte doemdenker die dan begint te panikeren dat het nooit meer goedkomt. Ik heb binnenkort een weekje vakantie gelukkig!

      Like

  14. Ons kantoor sluit altijd tussen Kerst en Nieuw en ik kijk altijd enorm uit naar die periode. Op Kerst kom ik thuis na de 2 kerstfeesten bij de familie en denk “ah oef, eindelijk vakantie”. Dat ik dan op nieuwjaar weer langs de familie moet, is er me te veel aan maar ik durf ook niet nee zeggen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s