Over cynisme en buikgevoel en wat losse gedachten

Disclaimer: dat gaat hier niet de meest gestructureerde blogpost zijn.

Cynisme is een houding die ongeloof toont in de waarden of goede bedoelingen van de mensen. Die houding wordt met bittere of wrede spot geuit. Bij cynisme ligt de nadruk op de afwijzende houding van de persoon die het uit.

Ben ik cynisch geworden? Ik was altijd al een pessimist, dat zeker, een doemdenker eerste klas. Ik was niet bepaald een gelukkige tiener en verzon de meest dramatische verhalen met een melig happy end ter compensatie.
Ben ik bitterder geworden? Misschien. Ik ben nooit iemand geweest van de grote emoties en vrolijk staan ronddansen terwijl iedereen er op kijkt. Zet mij niet in het middelpunt van de belangstelling aub.
Ben ik nog meer in mijn schulp gekropen? Misschien. Ik ben vaak moe, maar doe wél altijd mijn best om iedereen met een oprechte “goedemorgen” te groeten op kantoor, bijvoorbeeld. Misschien zie ik er niet altijd aanspreekbaar uit, maar ik hoop dat mijn collega’s weten dat ze altijd alles mogen komen vragen. Ik bijt niet 🙂
Maar toegegeven, ik ga het ook niet verstoppen als ge mij op de zenuwen werkt; die tijd ligt achter mij. Doen alsof gaat zich op een bepaald moment altijd tegen je keren.

Mijn geloof in de goedheid van de mens begint te slinken. Als je toevallig terechtkomt – en het is absoluut aan te raden er vér uit de buurt te blijven – in de commentarensectie van hln.be dan raak je er heel snel van overtuigd dat de mensheid over een halve eeuw ten onder zal zijn gegaan aan domheid, racisme, extremisme en andere zinloze haat.
Om dat te counteren probeer ik zelf goed te doen door het te veel aan groenten uit mijn tuin weg te geven, iedereen die ik tegenkom zonnebloemzaden op te dringen, het groene woord te verspreiden via de Tuinrangers, te doneren aan goede doelen, stekjes van mijn kamerplanten uit te delen en overtollige soep in de handen te duwen van buren die misschien niet eens graag soep eten wie weet.

Dat mama zo jong is gestorven (net 58 was ze), heeft mij zéker aan het denken gezet over Het Leven. De post die daaruit voortvloeide, klonk – dat besefte ik pas toen ik enkele reacties las – veel cynischer dan mijn bedoeling was geweest.
Ik kan geen lichtvoetige posts meer schrijven – reviews over een shampoo bar waar ik laaiend enthousiast over ben? Ik kom niet verder dan twee regels. Het interesseert me niet meer zo.
Het blokkeert me in mijn schrijven op de blog, want hoe graag zou ik niet eens een neutraal of zelfs vrolijk postje typen? De sfeer zou hier geweldig opklaren, besef ik.

Wat ik wou zeggen: het leven is kort en het kan zomaar ineens gedaan zijn. Dat besef komt er niet enkel door iemand in je omgeving die veel te vroeg overlijdt, maar dringt zich ook op naarmate je ouder wordt. Je gaat je minder aantrekken van wat andere mensen denken. Je gaat meer dingen voor jezelf doen. 40u (of meer) werken per week is nooit mijn ding geweest maar op dit punt in mijn leven durf ik voor mezelf gaan en ervoor kiezen om bewust minder te gaan werken eens ik van de ziekenkas af ben.
(Dat dat financieel kan is ook omdat het lief de grootverdiener van ons twee is en we een degelijk spaarpotje hebben opgebouwd, een privilege dat niet iedereen is gegund en waarvoor ik mijn twee pollekes mag kussen, ik weet het.)

Ik probeer vaker zo mijn gevoel te volgen. Voor grote beslissingen deed ik dat in het verleden vanzelf – kiezen welke studierichting ik zou volgen, welk kot en daarna welk appartement ik wilde huren, welk appartement en daarna welk huis we zouden kopen gebeurde bijna vanzelf: mijn buikgevoel blijkt op dat soort cruciale momenten zo sterk dat ik er maar in hoef mee te gaan.
Op dagdagelijkse basis is dat buikgevoel veel minder sterk, maar enkele recente voorbeeldjes:

  • Wanneer ik honger heb, vlieg ik niet meer direct de koekenkast in en probeer ik eerst af te tasten waar ik exact zin in heb. Chips? Dan neem ik een kommetje chips. Een peer met zwarte chocoladestukjes? Dan neem ik een peer met zwarte chocoladestukjes. Is hetgeen waar ik op dat moment zin in heb er niet, dan heb ik de sterke neiging om andere dingen te eten die me minder smaken en waar ik dus meer van moet eten vooraleer ik fysiek én emotioneel verzadigd ben, heb ik ontdekt toen we eens per ongeluk een hele week (!) zonder chips zaten.
  • Wanneer ik aan een vriendin moet denken die ik al een tijdje niet meer heb gehoord, ga ik niet gelijk vroeger mezelf in vraag stellen à la “die vindt me niet meer leuk”, of me wraakzuchtig opstellen à la “tja het moet niet altijd van mij komen”. Als ik zin heb om een bericht te sturen of ik heb iets te zeggen dat ik haar graag wil zeggen, dan doe ik dat tegenwoordig gewoon. (Al is het maar omdat ik van haar heb gedroomd of aan haar moest denken toen ik plaats x passeerde.) Want ge weet maar nooit dat ook zij zich terughoudend opstelt, om dezelfde redenen, en op die manier blijf je maar aanmodderen hé.
  • En dat geldt voor andere menselijke interacties ook. Ik ben veel minder onzeker dan vroeger maar als het klikt met iemand, dan durf ik ook iets beter te laten merken dat ik die persoon mag. Of bijvoorbeeld vragen of ik op babybezoek mag komen bij een buurvrouw die ik wel tof vind, met het idee: als ze dat niet oké vindt, kan ze dat gewoon zeggen. Ik ben niet gemaakt van suiker en met doen alsof kom je nergens.

We leren het af om te vertrouwen op ons gevoel, want het is zo angstaanjagend om je open te stellen, maar ik geloof er wel in dat het je op het juiste moment op de juiste plaats brengt, en bij de juiste mensen. Ben ik niet op elke school waar ik heb gezeten, vrij snel in contact gekomen met de mensen die bij me pasten en van wie ik een aantal nu nog altijd ken? Al die mensen die ik heb ontmoet, op school maar ook bij Intersoc of daarna in mijn werkleven, en die op de één of andere manier hun stempel op me hebben gedrukt. Die ik niet snel zal vergeten, ook al heb ik hen in geen tijden gezien en zal ik hen misschien nooit meer zien.

Ik denk dat het leven op die manier een pak simpeler kan worden. Gewoon je gevoel volgen… en je komt er wel.

Op welke momenten heb jij je gevoel durven volgen?

18 gedachtes over “Over cynisme en buikgevoel en wat losse gedachten

  1. Hoi Leen,

    Ik kan me geen betere reden bedenken om cynisch te zijn dan het verlies van je moeder aan een vreselijke ziekte. Ik ga door iets vergelijkbaar (maar zeker niet vergelijkbaar met jouw situatie) en kan alleen maar zeggen dat zo’n dingen een enorme impact op je hebben en veel tijd vergen voordat je dit een plaats kunt geven. Ik merk bij mezelf dat ik vaak boos ben en dat ik echt moeite moet doen om niet boos te zijn en dat is puur uit verdriet. Voor mij is het eenvoudiger om boos te zijn dan verdrietig. De wereld zal nooit meer dezelfde zijn en dat is een verdomd moeilijke pil om te slikken. Wie zou daar niet cynisch(er) van worden?
    Dus geen antwoord op je vraag, alleen mijn sympathie voor jou.
    K.

    Like

  2. Op je gevoel vertrouwen, is altijd een goed idee. Het laat me zelden in de steek en vaak twijfel ik gewoon omdat mijn gevoel soms ferm ingaat tegen wat de meeste mensen willen en nastreven (kinderen, om maar iets te noemen, of de grote carrière). Traag maar zeker leer ik me daar ook steeds minder van aan te trekken.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja he, we zijn zo grootgebracht en de maatschappij leert je ook om niet meer naar dat gevoel te luisteren maar naar wat iedereen om je heen doet in de plaats. Dat maakt het soms heel moeilijk.

      Like

  3. Hoi Leen, dat je niet vaak blogt is prima, want wanneer je wél blogt gaat het ook echt ergens over. Petje af voor hoe jij verwoordt wat je voelt en denkt! Je bent een stuk jonger dan ik, toen ik zo oud was ik lang niet zo ver in het overpeinzen van de wereld waarin ik mijn bevond en hoe ik op die wereld reageerde. Het is pas nu ik een vijftiger ben dat ik iets meer op mijn gevoel durf te vertrouwen. Zoals je in mijn blogs kan lezen geldt dat nog steeds niet voor eten helaas. Maar ook daar hoop ik op den duur wat meer mijn gevoel te volgen. Lieve groet van mij!

    Geliked door 1 persoon

    1. Met eten ben ik ook nog niet zo heel ver, want veel te vaak eet ik nog omdat ik goesting heb, niet per se uit honger, en ook niet per se exact waar ik goesting in heb. Maar ik ga eraan werken!

      Like

  4. Ik vind dit een mooie post, Leen. Je gevoel zit altijd juist denk ik 🙂 En die voorbeeldjes op het einde, dat zijn ook dingen die ik probeer te doen. Als ik aan iemand denk eens een berichtje sturen, als ik een idee heb, het zelf niet meteen afschieten, als iemand iets voorstelt en ik denk ja dan ook effectief ja zeggen. Ik heb mezelf dat ook echt voorgenomen, meer op mijn gevoel vertrouwen. Dat zorgde er ook voor dat ik van job veranderde in augustus.

    Geliked door 1 persoon

  5. Hoi Leen, what is your gut telling you is 1 van de dingen die ik geleerd heb de laatste 10 jaar.
    Het is zo’n bevrijdend gevoel om je eigen ding te kunnen doen.
    Ik kan het iedereen aanraden om je eigen intuïtie te volgen.

    Geliked door 1 persoon

  6. Lieve Leen ik denk niet dat jij cynisch bent of cynisch schrijft. Je hebt gewoon geleerd om meer op je intuïtie te vertrouwen, iets wat veel mensen niet kunnen of durven. Zelf probeer ik ook vaker om naar mijn buikgevoel te luisteren en dat te volgen. Want dat zit vaak juist. Oh en die commentarensectie op HLN, geen idee wie daar tijd voor heeft om die dingen neer te pennen, maar daar blijf je idd beter ver van weg 😉

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik kwam er al eens per ongeluk op terecht, maar zelfs op positieve dingen komen zoveel negatieve reacties dat mijn geloof in de mensheid afbrokkelde. Nu blijf ik er dus heel ver van weg idd 😀

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s