Over de vriendschappen in mijn leven

Ik heb geen makkelijke tijd achter de rug (en hij is ook nog niet achter de rug) en ’t is gelijk ze zeggen, pas dan merk je wie je échte vrienden zijn.
Mensen die een kaartje sturen, regelmatig een berichtje sturen, een bloemetje brengen, een shitload aan eten maken omdat ge daar zelf de fut niet voor hebt, die zomaar langskomen omdat ze in de buurt zijn of je een hart onder de riem willen komen steken, met wie je goeie, lange gesprekken kan hebben of net degene die je af en toe via whatsapp hoort, die nooit ver uit je gedachten zijn en leuke dingen met je willen gaan doen.
Dan zijn er helaas ook de anderen, die zelf zo’n druk leven hebben dat jij, als je plots geen moeite meer doet (want opnieuw: algemene moeheid), niets meer van hen hoort of die vlakaf zeggen dat ze het te druk/geen tijd hebben, ook al weten ze hoe moeilijk je het hebt (gehad).
Dat doet pijn.

Mijn hele leven lang was vrienden maken helemaal niet zo moeilijk. Ja coming from a rasachte introvert is dat misschien moeilijk te geloven 🙂 Als kind was ik veel opener dan nu, durfde ik veel meer doen wat ik wou (zoals boeken lezen op de speelplaats, wat absoluut verboden was) en kon ik met bijna iedereen goed overweg (behalve met de jongens, want die plaagden de meisjes) en had ik ook vrienden buiten mijn eigen klas omdat ik ’s morgens en ’s avonds in de naschoolse opvang bleef. Dan organiseerde ik touwtjespringwedstrijden met enkele derdejaars en deelde ik Centwafers met mijn beste vriendin uit het andere zesde. Dat ging toen precies allemaal vanzelf weet ge? Als kind denkt ge niet zo na over “wat gaan andere mensen van mij denken”. Als kind was ik gewoon mezelf zonder daar bij stil te staan.

Mijn beste vriendin en ik en Luna (die mijn allerbeste vriendin was eigenlijk) en wearing that haarlint like I just don’t care zoals ge dat alleen als kind kunt.

Toen ik naar het middelbaar ging, was dat naar een school waar ik niemand anders kende maar dat vond ik precies niet zo erg. Gek genoeg kwam ik op de eerste schooldag naast vriendin S. terecht die zes jaar lang (en daarna) tot mijn beste vriendinnen zou horen, ook al deden we allebei de eerste vier jaar een andere richting. Ik had altijd verschillende vriendengroepjes, omdat ik als Latinist in de minderheid was en ook al zat ik in de ene klas, ik eigenlijk meer les had met de andere.
Ik kroop meer in mijn schulp, was me er maar al te zeer van bewust wat een seut ik eigenlijk was tegenover ‘de coolen’ en raakte steeds meer met mezelf in de knoop. Vriendinnen kwamen en gingen want behalve enkele trouwe vriendinnen waren er gedurende die jaren ook vier die van school veranderden en, zoals dat gaat, op die manier stilletjesaan of abrupt uit mijn leven verdwenen. Het werd zelfs zo erg dat ik dacht dat er een vloek op me rustte en eenieder die ik “beste vriendin” durfde noemen genomineerd werd door het lot om uit mijn leven geschrapt te worden.
Uiteindelijk bleven we met zeven over en noemden we ons The Magnificent Seven. Er is een foto van op onze allerlaatste schooldag, haha, nee die is niet voor publicatie geschikt.

Ge moogt zelf zoeken waar ik sta, en van de andere mensen op de foto denk ik niet dat er iemand deze blog leest dus voilà, dit was mijn zesde middelbaar op Chrysostomus. Chrysostomos? Geweetwel, die dag waarop ge viert dat ge nog maar honderd dagen een onbezorgd leven te leiden hebt.

Na het middelbaar waren er wat strubbelingen en tja, het leven dat gebeurde, en precorona bleven we nog met drie over die af en toe afspraken, terwijl ik nog contact had met één van de andere vier en heel af en toe nog iets hoorde van de andere drie. Nu moet ik toegeven dat enkel vriendin S. er voor mij is geweest het afgelopen jaar, de enige die wel regelmatig stuurde en langskwam, en dat de anderen hun eigen leven lijken te leiden. (Dat klinkt misschien bitter maar is simpelweg een feit.)

Er was Intersoc, in de jaren daarop, en o wat een tijd was dat. Elke zomer mee op werkvakantie, mijn stage, en dan nog één keer als vrijwilliger. Ik kwam er veel mensen tegen, mensen die ik achteraf zag op reünies, maar eigenlijk is er maar één vriendin die me nu nog rest en ook al spreken we maar één keer per jaar af en horen we elkaar tussendoor slechts sporadisch, dat soort vriendschappen is evenzeer goud waard.

073 kampvuur 006 rond t kampvuur
Aaah Intersoc. Damn, zo’n goeie tijden. ❤

Er was intussen de hogeschool en die twee trimesters aan dunief. Ik ging op dat punt heel sterk in soulmates geloven zonder dat dat per se over verliefdheid moest gaan weet ge, omdat ik twee heel verschillende mensen tegenkwam van wie ik had gehoopt dat ik ze voor de rest van mijn leven bij me had kunnen houden, maar de ene liet me van de ene op de andere dag vallen (en het knaagt vijftien jaar later nog altijd héél hard dat ik niet eens weet waarom) en de andere heeft haar eigen problemen waardoor ze me op afstand houdt en ik respecteer dat.
Ik vind het vooral gek dat ik zo snel terechtkwam in een groepje mensen dat me lag, dat bij me paste, terwijl ik dus totaal niet sociaal ben. Alsof het zo moest zijn, of zo? Ook op dunief was dat zo, waar ik als vreemde eend in de bijt al een volledig parcours achter me had en drie jaar ouder was dan de rest en tóch bij een paar meisjes terechtkwam met wie het meteen klikte. Dat heeft spijtig genoeg niet lang genoeg geduurd om een stevige vriendschap op te bouwen.

Ja daar zit ik weer, omgeven door toffe mensen, ergens op schoolreis in Tunesië. We doopten onszelf toen ‘de Gazelles’.

Die klik kwam er pas vele jaren later opnieuw. Doorgaans maak je wel vrienden onder collega’s, maar dat is dan het soort vriendschap dat eindigt wanneer de collega van job verandert ook al zweert ge van niet. Met collega-vriendin A. durf ik hopen dat dat niet zo zal zijn en dat we nog lang jaarlijks een citytripje mogen doen.

(Wil ik nog zeggen dat ik heel veel geluk heb met vrienden van het lief die wél moeite hebben gedaan om me op te zoeken en er ieder op hun eigen manier voor mij te zijn. Dat heeft enorm veel deugd gedaan. Ik zou trouwens niet weten hoe ik het voorbije jaar was doorgekomen zonder het lief? Daar durf ik niet aan te denken.)

Waar maak je als volwassene eigenlijk nog vrienden? Bestaat daar een app voor? De meeste mensen van mijn leeftijd staan niet te springen om nieuwe vrienden, het leven is zo al druk genoeg he? Soms kwam ik nog wel eens iemand tegen van wie ik dacht: in andere omstandigheden hadden wij goeie vrienden kunnen worden. En dan is het wel jammer dat dat precies niet meer zo vanzelf gaat als vroeger.

Hoe zijn jouw vriendschappen geëvolueerd?

32 gedachtes over “Over de vriendschappen in mijn leven

  1. Ik kan mijn vriendinnen op 1 hand tellen en er zit geen enkele schoolvriendin tussen ! Een aantal leerde ik kennen door mijn kinderen van toen ze kleuter waren. Het wordt inderdaad moeilijker hoe ouder je wordt. Je kan beter gaan voor kwaliteit dan voor kwantiteit ! Ik heb wel leuke mensen leren kennen door FB en blogs maar we hebben mekaar nog niet gezien IRL !

    Geliked door 1 persoon

    1. Ahja, als ouder is het misschien ook iets makkelijker, bv als je kinderen vrienden zijn en bij elkaar gaan spelen. Ben het met je eens dat kwaliteit belangrijker is dan kwantiteit, maar aan de snelheid waarmee er nu afvallen gaat er ook niet veel kwaliteit over blijven 🙈

      Like

  2. Ik heb nog 1 vriendin uit het middelbaar, 4 van tijdens mijn studentenjaren, eentje was vroeger mijn buurmeisje en nu nog altijd een goede vriendin, en ik heb een aantal jaren geleden via mijn blog een dame leren kennen die ik nu oprecht een vriendin mag noemen. Dus ja, het kan wel, vrienden maken als dertiger. Maar makkelijk is het allemaal niet, ook de bestaande vriendschappen waren echt niet altijd simpel, sommige dacht ik op bepaalde momenten kwijt te zijn, maar dan kwam het toch weer goed. Ik vind het een moeilijk gegeven, eerlijk gezegd, en mijn verwachtingen bleken al eens veel te hoog te zijn.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik heb mijn verwachtingen nu bijgesteld als in, we zien wel of er toch nog wat uit voortkomt of dat dit het was. Beetje jammer na al die jaren, maar momenteel heb ik ook echt niet de energie en mag ik wel een keer egoïstisch zijn…

      Like

  3. Tis gek hoe je tijdens je schoolleven denkt dat de mensen waar je toen mee bevriend was er voor altijd zullen zijn. Want dat is niet altijd zo. Mijn twee beste vrienden zijn nu toevallig wel twee mensen die ik al sinds het eerste middelbaar ken. Maar tis waar, bij het volwassen worden is vriendschappen sluiten al lastiger. Al moet ik wel bekennen dat ik het gevoel heb dat ik door de blogcommunity er een heleboel lieve mensen bij heb leren kennen. En ook daar ben ik super dankbaar voor! Ik heb zo mijn periodes dat ik minder reageer bij anderen, maar dat ligt zeker niet aan jullie. Ik heb los van de community geen duizenden vrienden, maar ik weet wel dat als het moeilijk wordt wie er mij gaat steunen. Mocht ik wat meer in jouw buurt wonen dan had ik ook geholpen. Maar dat is helaas niet zo dus ik probeer je af en toe een digitale knuffel te sturen en ik denk aan je 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja als kind kon ik me helemaal geven, vrienden voor altijd enz, die onvoorwaardelijkheid ben ik als volwassene kwijtgeraakt. Het is inderdaad superfijn hoeveel gelijkgezinden er hier in blogland zitten, en o, zo lief van je!!😁

      Geliked door 1 persoon

  4. Heel interessant allemaal! Ik maak er niet voor niets een podcast over.
    In mijn mid20 had ik ook problemen om vriendschap te sluiten, maar dat is vanaf 35 ineens helemaal anders. Internet is daarbij het medium bij uitstek!

    Geliked door 1 persoon

  5. Weet je, op een bepaald moment krijgt iedereen een beetje zijn eigen leven. Man, schoonfamilie, kinderen, vriendjes van de kinderen, … Dan blijft er na het werk nog weinig tijd over om te investeren in je eigen vrienden. Je interesses veranderen dan ook vaak.
    Ik had toen ik jong was ook een hele sliert ‘vriendinnen’. Daarvan zijn er twee overgebleven, en dat blijven ook onvoorwaardelijk vriendinnen voor de rest van mijn leven. We hebben al zoveel met elkaar meegemaakt (op 67 jaar tijd maak je al eens iets mee), die band blijft.
    En een cliché zo hoog als een huis, maar wel – helaas – een waarheid als een koe: in de nood ken je je vrienden.

    Geliked door 1 persoon

    1. Wel daar ben ik het helemaal mee eens, je leven verandert, jijzelf verandert, je interesses veranderen. Ik kan begrijpen dat je met je gezin en kinderen en je job er niet veel tijd/energie meer overblijft om vriendschappen te onderhouden. Ik denk dat dan degene overblijven bij wie je jezelf het best voelt aansluiten, ook qua levensfase. Ik ben zeker blij met de mensen die er nog wél actief zijn, ook al vind ik het jammer van degenen die bewust afstand houden.

      Geliked door 1 persoon

  6. De vriendinnen van vroeger… ik heb er nog contact mee maar dat zijn geen vriendinnen meer. Het is veel intenser met die enkele die ik via mijn blog leerde kennen en via mijn leesclub. Dezelfde interesses, dezelfde manier van communiceren, zelfs al zijn ze allemaal minstens 10 jaar jonger.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik heb precies niet meer het lef van vroeger, van mij open te stellen, onbewust zelfs, omdat ik ook voel dat mensen die ik tegenkom (als ik er al tegenkom) zelf niet de behoefte hebben aan extra vriendschappen en zich van hun kant ook niet openstellen. Maar het is maar iets waar ik pas de voorbije weken over ben beginnen nadenken, het moet nog wat insijpelen en wie weet kan ik me vanaf nu dan wél ietsje meer openstellen!

      Like

  7. Ik ben gezegend met een aantal vriendinnen die wel al heel lang zijn blijven hangen. Mijn beste vriendin ken ik al van toen ik 1 jaar was en de meeste andere ook van op school of op de unief. Soms waren er periodes dat er wat minder contact was, want levens lopen nu eenmaal niet allemaal gelijk, maar we vinden elkaar altijd terug.
    Ik sloot nog met een paar mensen vriendschap op ‘latere leeftijd’, via een groepsreis en een vereniging. Een aantal daarvan verwaterden toch al snel, maar er zijn er 2 blijven hangen die ik nog lang zie meegaan. Maar het is een beetje geluk hebben om de juiste personen tegen de te komen he, al kan je in bloglang misschien ook wel vrienden vinden.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik ben eerlijk gezegd zelf altijd terughoudend geweest om nieuwe vriendschappen te maken, ik heb in het verleden een paar keer andere bloggers ontmoet, met sommige klikte het goed, met anderen wat minder, enfin, maar ik heb nooit zelf echt heel veel moeite gestoken om die dingen gaande te houden, misschien omdat ik gewend was dat het vroeger precies allemaal vanzelf ging 🙂 Maar dat is dus iets waar ik me pas de laatste weken stilletjesaan bewust van aan het worden ben. Misschien dat ik me in de toekomst wel iets meer kan focussen op vrienden maken, ipv mensen op een afstand houden onbewust 🙂

      Like

  8. Ik heb nog 1 vriendin vanuit mijn middelbare schooltijd. Ik hoor haar ook niet veel (zij mij ook niet :p) maar dat is oké voor mij. Ik heb niet super veel behoefte aan veel contact. Ik ken eigenlijk de rest van mijn huidige vriendinnen pas sinds drie jaar geleden en eentje sinds twee jaar geleden.
    Er zijn een paar mensen waarvan ik het jammer vind dat de vriendschap afgelopen is, ook omdat dat niet langs mijn kant “beëindigd” is (maar na altijd zelf maar moeite te stoppen in een vriendschap zonder respons, ja, dan stopt het wel ergens) maar ik heb daar ook wel vrede mee. Zo gaat het nu eenmaal. Op sommige momenten passen bepaalde mensen beter in je leven dan andere. Ik vond het vroeger lastiger om contact te leggen dan nu eigenlijk.
    Verder: waar leer je mensen kennen? Online! 😀 Ik heb een mailvriendin door mijn blog en Robin (van robinschrijvers.be) vind ik ook wel een vriend geworden ondertussen en een van mijn beste vriendinnen nu ken ik via Instagram.

    Geliked door 1 persoon

    1. Wauw, moderne vriendschappen, ik vind het fascinerend hier te lezen hoe/waar mensen hier vrienden maken 🙂 Ik heb meer moeite met afsluiten, zeker als ik het waarom niet ken. Aaaah!

      Like

  9. Echt heel goede vriendinnen die heb ik 3. Dan heb ik er een die ik al vanaf mijn 12de ken, maar waarmee het contact wat minder is. En verder heb ik gewone vriendinnen zeg maar en kennissen.

    Geliked door 1 persoon

  10. Wat ik heb gemerkt zo door de jaren heen, is dat vrienden maken inderdaad lastiger wordt, maar dat dat (mijn inziens) vooral komt omdat ik zelf beter weet wat voor mensen er bij me passen en daar ook kritischer in ben dan vroeger.
    Inderdaad omdat tijd tegenwoordig kostbaar is en ik die tijd met fijne mensen wil spenderen die dus ook echt passen.
    Ik vind het ook niet zo erg dat veel mensen een tijdje ‘met me meelopen’ en dan weer weg zijn. Wat hierboven ook al geschreven is, ik heb ook liever kwaliteit dan kwantiteit. Liever een of twee hele goede vrienden dan 5 mwoah.
    Als ik terugdenk aan de leukste vriendschappen waarvan er veel lang zijn geweest, dan waren dat altijd de onverwachte en spontane ontmoetingen. Iemand bij het uitgaan een keer aanspreken over iets sufs en door die avond 10 jaar later nog steeds bevriend mee zijn. Van de ene kant denk ik dat vriendschappen maken niet makkelijk is, maar als ik dan weer aan zoiets denk dan denk ik ook meteen ‘maar het hoeft eigenlijk niet heel moeilijk te zijn’.
    Leuk dat je hierover schrijft!

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik geloof er wel in dat je de mensen tegenkomt die je op dat moment ‘nodig’ hebt in je leven… dus ja dan is het idd ook normaal dat ze op een bepaald moment misschien weer verdwijnen. Al heb ik graag een degelijk afsluitmoment, een soort exitgesprek allez, kunnen we dat niet invoeren 😀

      Like

  11. Ik vraag mij dat ook vaak af… maar ik denk dat iedereen het zodanig druk heeft met hun eigen gezin, werk, hobby’s (want ja, je moet in deze maatschappij een heel drukke agenda hebben) dat veel vriendschappen verwateren. Zelf heb ik ook niet veel vrienden, maar wel genoeg om geregeld af te spreken en iets leuks te doen. Soms mis ik wel eens een hartsvriendin… iemand om geheimen mee te delen.

    Geliked door 1 persoon

  12. Een vraag die ik me vaak ook wel stel … zeker omdat ik niet veel vrienden of vriendinnen heb. Uit het middelbaar zijn er een paar die ik zo nu en dan nog wel eens hoor, maar of dat dan echt vrienden zijn of eerder goeie kennissen, daar ben ik niet aan uit.

    Ik merk wel dat wij nu diepere vriendschappen aan het ontwikkelen zijn met sommige van onze buren. En een paar ouders uit Tuur zijn klas. Maar mochten die twee factoren er niet zijn, dan zou ik ook niet weten waar ik nu als 37-jarige nieuwe vrienden zou kunnen ontmoeten.

    Geliked door 2 people

  13. Ik kan alleen maar Evi bijvallen, ik zou begod ook niet meer weten waar je nu nog nieuwe vrienden of vriendinnen leert kennen. Véél discotheken zijn enkel op jongeren gericht. Als oudere kerel tussen een jong publiek, ben je meteen bekeken als louche figuur (zo ervaar ik het toch). Vele discotheken waar ik vroeger naar toe ging, bestaan niet meer en die plekken worden niet noodzakelijk opgevuld door andere mogelijkheden. Los van dit alles is de goesting om ’s nachts nog ergens in de middle of nowhere van Antwerpen/Leuven of Hasselt rond te lopen, spreekt me ook niet meer aan zoals toen ik jong was.

    En dan mag ik nog van geluk spreken dat ik single en alleen ben, voor getrouwde koppels moet het nog een pak moeilijker zijn.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja wij komen niet meer buiten 😀 De meeste mensen van onze leeftijd hebben kleine kinderen. Die spreken met elkaar af voor playdates en leren nieuwe mensen kennen aan de schoolpoort. Uitgaan spreekt me ook veel minder aan dan vroeger, ik denk dat ik nadien een week verlof zou moeten nemen om te bekomen! :p

      Geliked door 1 persoon

  14. herkenbaar…ik pieker daar vaak over, dat ik zonder vrienden ga vallen, dat wanneer ik echt nood ga hebben aan hulp/support enz, dat ik niemand ga hebben.

    Als introvert heb ik nood aan mijn rust in mijn weekends dus ik ben een heel lastige om mee af te spreken. En ik las onlangs bij iemand, dat als je geen nieuwe herinneringen maakt (door nieuwe dingen samen te doen), je op den duur niets meer hebt om over te praten en te delen en alles verwatert.

    Anderzijds ben ik ook al zo vaak verrast geweest door mensen die uit je leven verdwijnen , dat ik me echt heel moeilijk openstel. Beetje contradictie eh. (want nee hoor, uit playdates krijg je echt geen vriendschappen , ik toch niet hoor. Contacten zijn geen vriendschappen).

    En tenslotte heb ik wel leren aanvaarden dat mensen en vrienden er zijn in een bepaalde fase van je leven en daarna niet meer. Alhoewel.

    Geliked door 1 persoon

    1. je weet nooit wie er misschien nog terugkeert, het leven kan soms gek verlopen… 🙂 Ik vind het ondanks wat ik hier schreef ook moeilijk om mezelf open te stellen maar wél makkelijker dan pakweg vijftien jaar geleden.

      Like

  15. Mijn beste vriendin is er eentje uit het middelbaar en ik heb ook een collega-vriendin die toch vriendin gebleven is. Er is ook een vriendin die ik mis en we ik had met haar en de andere kotgenoten een reünie deze zomer maar het wordt toch niet meer zoals vroeger vrees ik. Boeiende blog, ik zou ook zoiets kunnen/willen schrijven maar ik denk dat dat een conceptje blijft. Er lezen mensen mee die dat misschien niet moeten weten.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik denk dat geen van de personen die ik hier heb genoemd meeleest, want anders had ik het wel gehoord (: Nochtans zijn er die weten van mijn blog, ’t is ook geen geheim. Maar allez, ik snap wat je bedoelt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s