Aan mezelf in 2026

Ik werd onlangs 35 en dat – tesamen met mama die veel te vroeg is gestorven – zette me aan het denken.
De meeste mensen van mijn leeftijd hebben één of meerdere kinderen en lijken zodoende te zijn waar ze willen zijn en hun doel in het leven te hebben bereikt (als ze al stil staan bij of ze per se een doel te bereiken hebben in het leven en als kinderen krijgen een doel is, maar ik bedoel misschien eerder dat ze gesetteld zijn en content zijn met hun leven zoals het is).
Ikzelf heb geen doel, toch zeker niet op lange termijn. Op korte termijn is dat bijvoorbeeld die ene bergtop bereiken, of niet vergeten yoghurt mee te brengen van de winkel. Ik vind dat al moeilijk genoeg 🙂
Ik heb wel dromen, maar niet iets waar ik achteraf van zal denken: “en zo gaan mensen zich mij nog eeuwenlang herinneren”. Ik vind dat precies niet nodig, of ben ik de enige die zo redeneert?

Geïnspireerd door deze post van Lieze ging ik me afvragen hoe ik mezelf vijf of misschien zelfs tien jaar geleden had gezien op deze dag. Want 35, dat klinkt zo verschrikkelijk volwassen. Op je 30e kan je nog alle kanten uit, bijvoorbeeld kinderen of geen kinderen, nog tijd zat om die beslissing te nemen, terwijl vijf jaar later de klok wel heel hard is gaan tikken en de lampjes op de tijdbom gaan flikkeren.

Waar stond ik vijf jaar geleden?

Nog aan het begin van mijn ‘carrière’ bij mijn huidige werkgever HetWeb (waar ik nu bijna acht jaar werk). Mijn foto’s puilen uit van de leuke outfits (ik ging nog veel shoppen), van de lekkere ovenschotels en baksels die ik uit de keuken tevoorschijn toverde met al dan niet groenten uit mijn eigen volkstuintje, van een vakantie vol regen, fjorden en gletsjers in Noorwegen toen ik (he, dat was ik vergeten!) na tien jaar mijn blog-alias LJ voorgoed achter me liet en onder mijn eigen naam ging bloggen, van een weekend met de vrienden van mijn ouders (alsof ik weer veertien was) en nog veel meer leuke uitstapjes.

Ik, bijna 30, augustus 2016 (Oslo).

Had ik gedacht dat ik nog steeds met mijn mentale gezondheid zou sukkelen? Dat mama er niet meer zou zijn, had ik me in mijn donkerste nachtmerries wellicht niet kunnen dromen.
Had ik me kunnen voorstellen dat ik, die toch zo van wandelen en bewegen in het algemeen houd, en van recepten uitproberen en dingen bakken, op mijn zwaarste gewicht ooit zou zijn (“obesitas” volgens dat idiote BMI-cijfertje) en zelfs de fut niet meer zou hebben om deftig eten klaar te maken, laat staan om te sporten?
Dat ik vlees zou hebben afgezworen? Dat ik zou getrouwd zijn (eindelijk) en intussen vier eenden zou geadopteerd hebben? Dat we in ons eigen huis met een eigen tuintje zouden wonen, in My Hometown dan nog wel?

Waar sta ik over vijf jaar, in september 2026?

Zeg het eens Leen, waar droomt ge van?

Mijn grootste droom momenteel is het stukje landbouwgrond van mijn grootmoeder overkopen en dat helemaal inrichten, er misschien zelfs een minivoedselbos van maken, alleszins een klein paradijsje. Ik zal er andere mensen mee kunnen inspireren zoals ik dat nu ook doe als Tuinranger, een begrip dat tegen dan ofwel zal uitgedoofd zijn ofwel misschien overbodig zal zijn geworden daar mensen misschien eindelijk gaan beseffen dat hun tuin een belangrijke rol kan zijn in de natuur en dat gras niet per se gemillimeterd hoeft te worden 🙂 Ik denk al aan (familie)werkdagen in de moestuin/boomgaard, een groentekraampje langs de weg op zomerse zondagen, verse sapjes maken…
Ja het is een droom he, zei ik toch? 🙂
Alleen wordt het momenteel verpacht aan iemand die er zijn twee paarden op heeft staan en kan het nog wel een tijdje duren voor die euhm tja dood zijn dus.

Oké nee mijn allergrootste droom is mijn eigen (zelfoogst)boerderij beginnen, maar dan zonder beesten (uiteraard), enkel groenten, fruit, kruiden en bloemen. Dat is een langetermijndroom en al zeker niet iets voor over vijf jaar, want ik bezit er niet de juiste kennis voor, al is het plan dat als ik ooit iets ga bijstuderen, het iets in die richting zal zijn.

(Dat doet me er trouwens aan denken dat het lang mijn droom is geweest om mijn eigen lunchbar/theehuisje te beginnen met allemaal eigen baksels, biotheetjes en verse soep. Iets dat nog wel sluimert, maar ik ben veel te graag buiten om mezelf dan zes op zeven binnen op te sluiten en met mensen te moeten bezig zijn… Heeft dat te maken met ouder worden en veranderen, of met jezelf beter leren kennen?)

Ik besef echter dat, zo diep als ik de voorbije vijf jaar in die put ben weggezonken, het me wellicht evenveel tijd zal kosten om er weer uit te raken. Dus dat is het belangrijkste om me op te richten de komende jaren: mijn mentale welzijn. Dat evenwicht terugvinden, een rustiger persoon worden, content met het gewone leven.
De ongedurigheid (bijvoorbeeld per se de wereld willen zien) is er dankzij corona al voor een groot stuk uit, maar de controle loslaten, dingen z’n beloop laten gaan – er is nog veel dat ik moet leren.

Daarmee verbonden is mijn fysieke gezondheid, die erg te lijden heeft met al het gedoe dat door mijn hoofd stormt. Misschien komt er ooit een dag dat ik niet meer zo moet nadenken over eten, over elke hap die ik mijn mond steek, of ik wel genoeg groenten eet en niet te veel afhaalmaaltijden, ogodnee nu heb ik weer een heel pak koekjes opgefret zonder dat ik het doorhad, nee, dat ik eens normaal kan doen over eten. Eten wanneer ik honger heb. Eten wanneer en waarin ik zin heb. Leren luisteren naar mijn lijf dus. Hoe zalig zou dat zijn, om dat te kunnen?

Iets van conditie opbouwen zou geweldig zijn. Terug kunnen lopen. Tien kilometer door bossen en velden, het blijft een droom ook al heb ik in geen jaren deftig gelopen.
Maar vooral: een bergvakantie doorkomen zonder afzien. Zonder die vervloekte inspanningsastma die samenspant met de hyperventilatie.
Ja, die hyperventilatie – zal ik over vijf jaar niet eens meer weten hoe dat voelt? Wie weet? Durf ik dat hopen?
En alle andere kwaaltjes: de snel overbelaste bilspieren, de rugpijn door stress, kniepijn bij het fietsen… Zal dat net erger worden met ouder te worden, of beter wanneer ik mentaal & fysiek er bovenop kom?

Ik, bijna 35, september 2021 (Mürren).

40 lijkt zo’n plechtige leeftijd. Een leeftijd waarop je echt volwassen moet zijn en je weet wie je bent. Maar dat dacht ik vroeger ook over 30 zijn, en kijk… Zo volwassen voel ik me niet altijd 🙂
Ik zie een fit persoon voor mij, misschien met de eerste grijze lokken (die niet zo opvallen omdat ik elk jaar blonder lijk te worden), content met haar lijf (hoe dik of dun ook), zonder de kwaaltjes maar nog altijd mét vrolijk kleurrijk gelakte nagels aub, en gele schoenen – moge er altijd gele schoenen in mijn leven zijn.

Zo. We zullen zien hoe dat ervan gekomen is, in september 2026.

Hoe zie jij jezelf of hoe was jij zelf op je 40e? En hoeveel anders is dat ten opzichte van vandaag?

28 gedachtes over “Aan mezelf in 2026

  1. Bij mij heeft net het mama worden heel veel in gang gezet wat zelfreflectie betreft. Ik zeg niet dat je daar een kind voor moet krijgen, maar in mijn geval blijkbaar wel. En voor mij geldt o.a. daardoor dat mijn kind een verrijking is in mijn leven. En ja, mama worden was wel mijn grootste doel in het leven. Mijn verdere dromen voor de toekomst zijn kleiner maar daarom niet minder fijn.

    Binnen 5 jaar… hoop ik wat meer rust in mijn hoofd te hebben gevonden, ik hoop dat ik wat beter en bewuster met mijn tijd kan omgaan, dat we nog eens wat op reis zijn geweest (geleden van 2017), dat ik nog altijd samen ben met Jimmy, een goede band heb met mijn zoon en plusdochter, dat ik terug wat meer met muziek bezig zal zijn en terug wat zal schrijven,… en dat ik mezelf weer wat beter ken en aan mezelf blijf werken. Geen gekke dingen dus. Gewoon tevreden zijn.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ooo het duurde ff voor het doordrong welke Nele dit was :):)
      Gewoon tevreden, dat wil ik ook graag.. Ik heb geen grote wensen. Geen wereldreizen.. Gewoon buiten kunnen bezig zijn en af en toe bergen zien!

      Geliked door 1 persoon

  2. Haha, het gaat zo snel dat ik me dezelfde vraag stel voor als ik 60 zal zijn, in mijn geest en gedachten nog een jong veulen, maar mijn heupen en opvliegers drukken me op mijn 55jarige werkelijkheid.
    Wat ik leerde tot nu is gekleurd door het sterven van mijn mama en het bijna sterven van mijn man, door de band met onze kinderen en het wonder van onze kleinkinderen.
    Het relativeren, het genieten en het verwonderen… potverdorie, ik heb terug blogvoer!!
    ☺️🙏

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik heb echt zo’n mega dubbel gevoel bij deze post. Ik voel lijk uw ‘negatieve’ gevoelens ofzo erdoor maar ik vind het ook net een heel mooie post geworden. Weird, haha.
    “Dat doet me er trouwens aan denken dat het lang mijn droom is geweest om mijn eigen lunchbar/theehuisje te beginnen met allemaal eigen baksels, biotheetjes en verse soep.” Dat had ik ook trouwens maar mijn droom is nu om er een introvertenparadijs van te maken :p
    Vroeger vond ik 30 Enorm Volwassen, nu ik 30 ben voel ik mij eigenlijk nog heel jong. Ik ben benieuwd hoe dat gaat zijn als ik 35 ben.
    Ik hoop alleszins dat je wat wensen kan laten uitkomen, dat zou mooi zijn. Maar misschien die van je goed in je vel voelen het snelst. Dat lijkt me een mooie basis voor de rest 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Wel nu je het zo zegt, snap ik wat je bedoelt. Het was bedoeld als een positieve post, ja, maar het hoe ik mij nu voel sluimert er wel woor. *ahum*
      Ik keek tegen die 30 op alsof ik dan alle wijsheid in pacht zou hebben.. En dan zijt ge dus 35 en weet ge het precies allemaal nog niet. Ik betwijfel eigenlijk of dat ooit nog gaat komen. Maar we zijn zo jong als we ons voelen he!

      Like

  4. De post voelt ook voor mij wat dubbel aan.. enerzijds zwaar om lezen, maar toch mooi. 35 is jong, hé, Leen, maar je bent getekend door een (pril) verleden natuurlijk. Ik ben gestopt met mij te zien op een bepaalde leeftijd of dat probeer ik toch. Al heb ik een voor en na met de diagnose van onze dochter (in 2018 kreeg ze diagnose van een syndroom obv chromosoomafwijking). Op mijn 38ste is het leven anders dan ik mij had voorgesteld, maar ik probeer zo weinig als mogelijk te denken over wat komt. Leven in het nu dus, maar de ene dag is dat pad al wat moeilijker te bewandelen dan de andere. Ik wens jou rust toe, in het hoofd en alles daarrond. Rooting for you from the far west! xx

    Geliked door 2 people

    1. Ik heb nooit ver in de toekomst gekeken, ik was nogal een doemdenken vroeger 😁 en die gewoonte is blijven hangen. Er zijn mensen die echt doelen hebben die ze willen halen, bv die functie of dat loon, daar ben ik absoluut niet mee bezig… Leven in het nu, een zeer goed voornemen.
      Merci vanuit de far euhm is dat al east dan 🙈

      Like

  5. Het is een leeftijd die aan het denken zet he, 35. Ik ben inmiddels die horde gepasseerd en heb vooral veel kunnen loslaten en meer rust gevonden. Dat grote doel in mijn leven, ik heb dat nog altijd niet, maar ik heb ook niet meer het gevoel dat dat per se moet. Over de toekomst probeer ik ook niet teveel na te denken, zeker niet professioneel, maar ik neem aan dat ik vanzelf wel mijn weg zal vinden. Ik wens je alleszins een mooi traject toe. Het is geweldig dat je je mentale gezondheid voorop zet, dat zouden we allemaal moeten doen!

    Geliked door 2 people

    1. Hé, fijn dat je dat zegt! Ik voel me vaak zo egoïstisch door voor mezelf te kiezen en nee te zeggen op afspraken. Ik ben er ook van overtuigd dat je wel terecht komt waar je moet zijn. life will guide you… of zoiets zweverigs 🙂

      Like

  6. Ik hoop vooral met je mee dat de komende jaren je rust en balans mogen geven. Wat ik zelf merk is dat je bij het ouder worden je veel minder druk maakt. Ook dat gun ik jou!

    Geliked door 2 people

  7. Ik ga hier een bekentenis doen: ik wist niet dat jij LJ bent. Ik heb altijd gedacht dat die LJ niet meer blogde. Ofwel heb jij ooit je nieuwe blog aangekondigd en ben ik gewoon blijven volgen en doodleuk vergeten dat jij LJ bent.
    Zou dat met ouder worden (nu je het toch over leeftijd hebt) te maken hebben 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. alleszinssss volgden we elkaar idd sowieso al in de LJ-tijd 😁 ik denk dat ik wel bij iedereen van mijn toenmalige vaste volgers ben gaan psssst’en over mijn nieuwe identiteit enzo, maar ’t is al zo lang geleden ook he.

      Geliked door 1 persoon

  8. Lieve Leen, ik ben bijna 20 jaar ouder en heb ook dit soort overpeinzingen. Qua werk heb ik geen ambities meer om hogerop te komen of meer te verdienen of wat dan ook. Ik wil blijven doen wat ik doe en rustig afbouwen richting pensioen over zo’n 10 tot 1 2 jaar. Geestelijk heb ik ook wat issues zoals je weet, net als jij ook rondom eten. En ook ik heb geen moeder meer, zij stierf op haar vijftigste, ik was toen 25. En geen kinderen, nooit gewild ook. En ook heb ik lichamelijk klachten waar ik soms helemaal dol van word en medicatie voor slik. Tóch heb ik een vol en fijn leven! Zoals Mrs. T. schrijft komt er met de jaren een soort berusting. Daar hoef je niet eens zo veel voor te doen, dat gaat redelijk vanzelf. En schrijf het van je af, doe ik ook. En neem de lieve reacties ter harte! Het is je gegund! xx

    Geliked door 1 persoon

    1. O shit, da’s nog veel jonger (ongeveer tien jaar). Het is niet eerlijk.
      Hartverwarmend alle lieve reacties hier de afgelopen maanden. Ik ben bang dat mensen me beu gaan worden soms, maar even vaak moet ik het gewoon even uitschrijven wat er in me omgaat en dat alleen al kan zo’n deugd doen.

      Like

  9. Ik vind 5 jaar lang om vooruit te kijken maar na zoveel jaren van de ene interim naar de andere interim job te gaan, hoop ik nu wel dat ik over 5 jaar nog werk waar ik nu werk en dat mijn bijberoep met webshop kan blijven groeien. In de komende 5 jaar ga ik wel moeten weten of ik kinderen wil of niet. Ik denk nu van niet maar ik ben er nog niet helemaal uit. Jammer genoeg is mijn gezondheid ook niet zo goed dus ik hoop dat het op z’n minst stabiel blijft.

    Geliked door 1 persoon

  10. Hoe jonger je bent, hoe meer doelen je hebt. Volgend jaar wordt ik 40 (ik kan het zelf niet geloven… 40 voelt precies veel erger aan dan 30, maar so be it) en er zijn geen doelen meer. Ik ben tevreden met hetgeen ik heb (luxe-materieel), mijn gezondheid en conditie is heel goed (nog nooit zo goed geweest) en ik voel mij goed in mijn vel. Zijn er dan geen zaken die ik anders wil zien, natuurlijk! Maar het is zoals het is… en op die manier heb ik mijn rust gevonden. Voor de komende jaren wens ik mezelf veel leuke momenten, veel mooie plekken ontdekken en vooral me goed blijven voelen. En ik wens dit voor jou ook!

    Geliked door 1 persoon

  11. Gek eigenlijk dat ik de afgelopen 5 jaar jou parcours zo wel van veel dichtbij heb gevolgd, met ups en downs. Ik denk wel dat ik 5 jaar geleden, zo net begonnen met werken en een iets drukker social leven, nog niet aan het bouwen, soms gelukkiger leek. Maar anderzijds heb ik zoveel geleerd ondertussen… Ik hoop gewoon dat ik dat over 5 jaar opnieuw kan zeggen, dat ik gegroeid ben als persoonlijk en daar tevreden van ben. Qua grote dromen of levenskeuzes… Daar doe ik meestal niet aan mee 😁

    Geliked door 1 persoon

  12. Ik ben zo blij om eindelijk eens te lezen dat er nog iemand geen doelen (op lange termijn) heeft!! Het is allemaal zo hard goals crushen en cijfertjes (21 voor 21 e.d.) behalen overal dat ik mij een complete niksnut voel. Want eerlijk gezegd: de dag doorkomen/angsten facen/inderdaad niet te los gaan over al dat eten/…. zonder half in te storten is vaak al genoeg doel wat mij betreft.
    42 hier, en nog altijd geen volwassen gevoel, niks plechtigs, nog altijd geen benul van wat of hoe, wel nog altijd felle kleurtjes op de nagels 🙂 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik heb nog altijd ergens een 40 voor 40 lijst rondslingeren, maar ik weet zelf al niet meer wat er allemaal op staat, ik meen dat de helikoptervlucht en de parapentesprong al waren geschrapt want dat zijn dingen die me nu niks meer zeggen 😀 Wat maakt het ook uit he, ’t is tof om te dromen maar de dag doorkomen is ook al een geweldige prestatie.
      En lang leve kleurrijke nagellak!!

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s