Over dat het een helse eerste herfstweek was

Die eerste werkweek na de vakantie is nooit makkelijk, dat weet iedereen. Uw hoofd zit nog in de bergen (of op een exotisch strand of waar je ook op vakantie was) en uw lijf is in shock door de plotseling koudere temperaturen. Maar deze week was ook de week dat het leven ineens weer verdacht veel op precorona ging lijken want corona bestond precies niet meer. Mijn sociaal leven schoot de hoogte in met bijna elke dag iets gepland – als ik zeg dat er vijf dagen op rij alcohol werd genuttigd, snapt ge welke richting dit uit gaat – en dat, lieve mensen, is de introvert in mij niet meer gewoon. Ik had dat vooraf natuurlijk kunnen weten en ik wist het ook, maar luisteren naar mezelf is iets wat ik soms heel bewust niet doe omdat ik er nu eenmaal niet onderuit kan. Wel had ik enkele rustmomentjes ingepland, al zijn er veel gewoon in het water gevallen, maar kom, dit waren ze.

Een luie maandag

Maandag is standaard mijn vrije dag (en zal dat ook blijven eens ik niet meer halvelings op de ziekenkas zit). Het is de dag waarop ik wat administratie doe, eventueel iets van mealprepping (soepje maken ofzo), beetje prutsen in de tuin, maar deze maandag bleef ik vooral zitten en keek ik Castle.

Ik dacht: rustig aan de week beginnen. De daaropvolgende nacht sliep ik amper vijf uur dus hoera, alle moeite voor niets.

Kostbaar familiemoment

Eén van de hoogtepunten van de week was zonder twijfel de verjaardag van mijn oma. Er was geen officieel feestje dus gingen we met een aantal dinsdagavond naar haar toe. Papa had een cake gebakken en zij had petit beurre taart gemaakt “want ge weet maar nooit dat er toch verjaardagsbezoek komt”. Tante ging snel bubbels halen bij haar thuis en het lief kwam na een late meeting ook langs. Het was de eerste keer sinds godweetwanneer dat we zo nog met z’n allen rond de livingtafel zaten daar. Een avond met een dikke gouden rand rond.

Een sportieve activiteit

In Zwitserland was ik ondanks de bijna dagelijkse fysieke inspanning nooit zo moe als deze week thuis. (In Zwitserland waren er ook geen stress of zorgen.) Toen ik woensdagmiddag van de kinesist naar huis fietste, leek ik alle energie van de wereld te hebben en besloot ik straks eindelijk eens wat krachttraining te doen. Twee uur later, toen mijn werkdag er bijna op zat, kreeg ik een megadip. Nope nope, dit ging ‘m niet worden. Tijd voor een rustige middag…

Toen kreeg ik een bericht van mijn tante dat haar robotmaaier, waar we al weken over bezig waren, zou worden ingewijd dus sleurde ik me uit de zetel om op mijn fiets te stappen. Hallo cava op een terras in de zon!

FullSizeRender

Leesuurtje in de zetel

Wat mijn vermoeide lijf het meest deugd doet overdag, is languit in de zetel gaan liggen met een boek. Soms val ik daarbij in slaap, maar meestal niet. Na een half uur ben ik weer iets meer mens. Soms ben ik té moe om me te concentreren op een boek, dus toen ik die donderdagmiddag mijn laptop sloot, ging ik in de zetel hangen met Castle. Een uurtje, want daarna moest ik naar kantoor vertrekken voor ons kwartaalevent.

Ik voelde me wonderbaarlijk genoeg iets minder uitgeput nadien, nog gewoon moe. Ik nam een pijnstiller om de scherpe kantjes eraf te halen, want het zou een lange avond worden: met dertig mensen in één ruimte naar presentaties kijken en nadien eten, het was de hel voor mijn hoofd, maar ik bleef omdat het gezellig was en het eten was lekker.

FullSizeRender (8) kopie

Alweer keihard over mijn eigen grenzen geduwd, zoals elke dag deze week.

Apero op het terras

Vorige zomer hadden we de goede gewoonte (en het goeie weer) om aan het einde van de werkweek te aperitieven op ons terras, gewoon onder ons tweetjes. Dat waren enorm fijne avonden. Nu bleef het bij een pintje voor hem en een gin tonic voor mij toen ik na het shoppinguitje dat op mijn werkdag was gevolgd en voor we ons nog naar de Delhaize moesten slepen voor de wekelijkse boodschappen, in een stoel plofte om naar de eendjes te kijken.
Dat shoppen deed ik niet voor mijn plezier maar omdat het moest; ik had geen enkele deftige bloes meer of een broek waarin ik nog paste voor het aankomende koude, natte seizoen. Ik wist waar ik moest zijn en wat ik wilde hebben, dus kon het snel een efficiënt gaan, maar dan nog heb ik anderhalf uur door ’t stad gelopen. Gelukkig was het windaf op de fiets naar huis.

En o ja, ik mocht boeken kopen met papa zijn bijna vervallen sport- en cultuurcheques. Van boekenwinkels word ik zo rustig. Van lezen ook. ❤

FullSizeRender (8)

Schrijven op het kerkhof

Ik vermeldde het misschien al eens hier, maar het kerkhof is ook een rustplekje voor mij. Er staan bomen, het gras wordt niet gemillimeterd dus zijn er vaak veel bloemetjes, en er komt bijna nooit iemand. Ik neem mijn kampeerstoeltje mee en mijn schrift en ik schrijf er brieven naar mama. Normaal neem ik er mijn tijd voor en lees ik nog wat in een boek, en dat was zaterdag ook de bedoeling, maar het duurde bij de bloemist iets langer omdat er nog mensen waren die bloemen wilden en toen was mijn zus er ook iets vroeger en enfin.
Om half vier werden we verwacht op het communiefeest van mijn nichtje, opnieuw een aanslag op mijn sociale capaciteiten, maar er was aardappelsla en een eenhoornsleutelhanger als één van de cadeautjes voor de gasten dus mij hoort ge niet (te hard) klagen. Behalve dan over de vermoeidheid die ik moest meeslepen.

Regenachtige zondag

Het was dus een week van gemengde gevoelens, al is me één ding wel duidelijk: dat zogenaamd “normale” leven dat is niks meer voor mij. Vanaf nu hanteer ik terug mijn gouden regel van maximaal twee afspraken per week, en deze herfst ga ik alle tijd nemen voor mezelf. Ik ga naar de psycholoog en heb me ingeschreven op een online traject over stress, waarvan ik hoop dat het mij zal helpen meer inzicht te krijgen in het waarom van (mijn) stress.

En nu is het zondag en regent het, het ideale excuus om niet te moeten buitenkomen. Blogjes lezen, blogjes schrijven, ook daar word ik zen van. Misschien straks, als het stopt met regenen, een tuinbezoekje voor de Tuinrangers. O en ik kocht ‘ambachtelijke pannenkoeken’, zei daar iemand warme chocomelk?

26 gedachtes over “Over dat het een helse eerste herfstweek was

  1. Leuk om jouw weekje na te kunnen beleven.
    En j a op de regenachtige zondagen daar voel je je niet ‘schuldig” als je lekker luiert , blogjes leest of schrijft, boeken leest enz. Eigenlijk best fijn toch weer een Lazy Sunday afternoon.

    Geliked door 1 persoon

  2. Herkenbaar hoor. Ik ben de laatste week zo moe en sleep me voort. Ik moet zo wennen aan het ‘normale’ leven en ga soms over mijn grenzen omdat ik anders niets meer kan doen behalve work-eat-sleep-repeat en daar word ik ook niet blijer van.

    Geliked door 1 persoon

  3. Hopelijk hebben de pannenkoeken en de chocomelk gesmaakt :-). Ik ben gisteren en vandaag, ondanks het weer, toch gaan wandelen. Daar had ik vandaag weinig zin in, maar ik ben toch blij dat ik geweest ben. Want ik heb echt mentale rust nodig als tegengewicht voor ‘al de rest’, want al die afspraken en sociale dingen, daar moeten wij ook weer ferm aan wennen…

    Geliked door 1 persoon

  4. Pfoe ja, zo alle dagen iets te doen hebben, dat is ook wel echt heel vermoeiend. Bij mij hangt dat enorm af van wie er komt: mijn broer twee weken op bezoek is totaal geen probleem, maar vb. twee avonden voor het werk iets moeten doen, sociaal moeten zijn (al is het iets leuks, zoals een etentje) en ik moet opletten.
    Hopelijk lukt het om je agenda de komende weken wat leger te houden en word je niet teveel “gepusht” om aan vanalles deel te nemen.

    Geliked door 1 persoon

  5. Oh, leen, het is enorm nodig dat je s ochtends jouw energie probeert in te schatten. En vooraf gaat bedenken wat je die dag met die energie gaat doen. Gebruik het niet op aan sporten. Tenzij sport heel veel voor je betekend. Het is een beetje werken met zelfmanagement. Geef smirgens een energiescore aan jezelf en noteer wat je ermee wil doen. Heb je er over. Niet meer opgebruiken, maar opslaan voor later en iets ontspannens doen. Veel succes.

    Geliked door 1 persoon

    1. Da’s zo’n beetje de lepeltheorie he? Soms heb ik er over aan het einde van een werkdag. Vaak ook niet. Vorige week heb ik op dag één al de voorraad van de rest van de week opgebruikt, oeps.

      Like

      1. Ja, idd de lepeltheorie. Ik moet niet gaan werken, en ik pas voor mezelf nog altijd de 20 minuten regel toe, enfin, zo ongeveer toch. 20 minuten werken, 20 minuten ontspannen, eens aan mijn laptop zitten of een beetje lezen. Dt systeem went wel na een tijd. Al kan ik het niet toepassen als we de deur uitgaan , of als er naailes is.

        Geliked door 1 persoon

      2. Ik heb de drie-dingen-regel momenteel die ik toepas 😀 Drie dingen doen op een dag. Vandaag is dat administratie, soep maken en eigenlijk ging ik in de tuin werken maar daar ben ik te moe voor (en ’t is er ook geen weer voor), dus heb ik pannenkoekjes gebakken als ontbijt, voilà.

        Geliked door 1 persoon

  6. Ik begon vorige maandag na 3 weken vakantie en lag op mijn vrije dag 2 dagen later al plat. Gisteren had ik gelukkig wel iets aan mijn vrije dag, maar op dit eigenste moment zou ik kunnen janken van vermoeidheid. Was er daarstraks zelfs fysiek misselijk van. Het wordt nog serieus wennen aan terug die ochtendrush, terug vroeger opstaan, veel mensen en drukte rond mij op kantoor,…

    Like

    1. Ik ben ZO blij dat wij maar twee dagen per week naar kantoor ‘moeten’. Dat zorgt ervoor dat ik thuis nog op mijn gemak kan werken, in alle rust en stilte! En ook veel rustiger kan opstaan die dagen… Echt zo blij mee.

      Like

      1. In theorie kan dat bij ons voorlopig ook nog, maar in de praktijk komt er op dag 3 altijd nog een vergadering bij waardoor ik toch ook weer naar kantoor moet.

        Geliked door 1 persoon

      2. Vorige week was het hier ook van dat… En deze week dreigde ook zo te worden, maar op die meeting ga ik toch gewoon inbellen denk ik!

        Like

  7. Yummie, pannenkoeken & chocolademelk 🙂 Ik merk zelf dat ik enorm last heb van het precorona leven. Plots wil iedereen terug non stop afspreken en dat zuigt bij mij energie. Net als op kantoor gaan werken. Dus ja, ook hier blijft dat work in progress en grenzen opnieuw bewaken, want ik ben de laatste tijd ook terug veel vermoeider dan pakweg eind augustus.

    Geliked door 1 persoon

    1. En de dagen die korter worden dat helpt ook niet aan de goesting/energie om ’s avonds nog buiten te komen he? Ik hou avondlijke activiteiten zo veel mogelijk af want vanaf 19-20u lig ik meestal in de zetel; beetje gelijk kleine kindjes die dan moeten gaan slapen 😀

      Geliked door 1 persoon

    1. Hé, wel een geruststelling dat ik niet de enige ben; hoewel dit voor mij de allergrootste rode vlag van alle rode vlaggetjes is en dringend op de rem moet gaan staan maar bon, soms kunt ge dus niet anders.

      Like

      1. jaja, ‘k doe het soms omdat je de dag doormoet. Het is doorgaans na een slechte nacht. Maar ‘k weet dan evengoed dat ik dan om 8u, ten laatste 9u in mijn bed moet liggen. En ook bewust zeker geen alcohol bij avondmaal om die nachtrust niet negatief te beïnvloeden enz. Doorgaans is dat geen probleem, want dat scherp kantje is er dan wel af, maar de vermoeidheid valt dan des te meer op. (en gelukkig bij mij zijn dat vaak nachten waarna ik als een blok slaap).

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s