Soms sneeuwt het in de lente

Pasen is na Kerstmis de belangrijkste feestdag in mijn familie om samen te vieren. Vorig jaar zaten we in een complete lockdown en vroeg ik ieder gezin om mij een selfie door te sturen, die ik samensmeedde tot een collage van ons allemaal, de Bergskes, inclusief melig gedichtje op de achterkant want zo zijn we (not). Dan hadden we toch een beetje elkaar, al was het maar om naar te kijken.

Vorig jaar rond deze tijd was ik al druk bezig in de (moes)tuin, die nog maar net was aangelegd en één grote, bruine, kale vlakte was.

Vorig jaar rond deze tijd was jij er nog, mama, en maakte je kleine fietstochtjes met papa die soms langs ons huis passeerden zodat we elkaar van op de oprit en een veilige afstand gedag konden zeggen. Vorig jaar rond deze tijd was je van je tweede ronde chemo vanaf en wist je nog niet dat die derde, fatale ronde er zat aan te komen.

Vorig jaar rond deze tijd was het shortjesweer en kocht ik een ligzetel voor op mijn terras.

Vorig jaar rond deze tijd begon het aspergeseizoen en kwam papa wel eens een portie afzetten aan onze brievenbus, van bij de boer in het buurdorp. Vorig jaar rond deze tijd apprecieerde ik als nooit eerder dat ik dichter bij mijn familie was gaan wonen, want fietstochtjes mochten gelukkig nog wél.

Vorig jaar rond deze tijd wisten we al: dit viruske is geen kwestie van weken, maar tegelijk waren we nog zo naïef te denken dat in de herfst alles wel weer ‘back to normal’ zou zijn. Ha, zie ons hier nu zitten in lockdown nummer 3 of 4 of hoeveel is het eigenlijk.

Vorig jaar rond deze tijd maakten we maaltijden voor mijn nonkel zijn gezin die we aan huis gingen leveren (wat we toch een klein beetje spannend worden want was dat wel een essentiële verplaatsing?). Een extra portie puree is immers snel gefixt.

FullSizeRender

Dit jaar geen familiefotocollages.

Dit jaar een gure noordoostenwind met Pasen en terwijl ik dit op Paasmaandag zit te typen, sneeuwt het zelfs.

Dit jaar geen mama meer. En ook geen familiebijeenkomst om troost te zoeken bij elkaar. Wél een gevuld paasei voor zus en mij, waar papa voor had gezorgd omdat mama hem had gezegd dat hij dat toch zeker niet mocht vergeten. (Ik heb nooit geweten hoeveel een hart pijn kon doen van puur verdriet tot op dat moment. Sindsdien worden de traansluizen regelmatig vanzelf opengedraaid precies.)

Dit jaar amper fut om voor mezelf te koken, laat staan voor een ander.

Dit jaar een nog voller hoofd, met nog minder toekomstperspectief (ondanks het vaccin). Dit jaar onverwachte huilbuien omdat het ein-de-lijk begint door te dringen dat je er niet meer bent. Dat ik je niet meer kan Whatsappen, kan bellen of bezoeken. Dat je voor altijd onbereikbaar bent.

Dit jaar wel krokussen, narcissen, tulpen en stiekeme bloemetjes die door anderen onkruid worden genoemd in mijn niet meer zo kale tuin. En eendjes.

En een lange(re) wandeling in een natuurgebied waar we nog niet waren geweest. En ons dertienjarig jubileum, in de zon op ons terras met cava en mét dikke jas, bij de bloemetjes die ik van de week op jouw graf ga komen zetten, beloofd, als de kou weg is en de zon terug is.

Bart Peeters zit er boenk op: soms sneeuwt het in de lente.

Hoe was jouw Pasen?

22 gedachtes over “Soms sneeuwt het in de lente

  1. Wij zijn 15 jaar geleden gestopt met Pasen te vieren maar dit jaar had mama toch eieren in de tuin verstopt voor mij en mijn zus 🙂 En genoten van de brunch van Content en het ontbijt van Adelante ten voordele van Fabota.

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik ben op uitnodiging van mijn oudste met beide dochters gaan wandelen in het Zoniënwoud. We hebben er op geen enkel moment bij stilgestaan dat het Pasen was, maar wel erg genoten.

    Geliked door 1 persoon

  3. Of zoals Prince zingt “Sometimes it snows in April” ! Ik had een Paasontbijt
    besteld bij Ziggy’s Poezenparadijs. Super lekker én een goed doel gesteund. Ik heb er wel van genoten van die onverwachte sneeuw, het doet je weer beseffen dat de forces of nature niet met zich laten sollen ! Volgende maand zullen we onze lusten wel kunnen botvieren in de tuin !!! Dikke knuffel xxx

    Geliked door 1 persoon

  4. Een hele dikke knuffel! Het is zo’n mooi blogje maar tegelijkertijd ook hartbrekend. Het leven gaat voort he, hoe dan ook. Pasen komt ook. Maar de pijn dat een dierbare er niet meer is blijft. Ook als de wereld doordraait. Geef jezelf vooral heel veel tijd om dit te verwerken zou ik zeggen. Nu ik dit allemaal lees besef ik hoe bizar het leven soms kan zijn…

    Geliked door 1 persoon

  5. Een hele dikke knuffel voor jullie! Wat mooi van je mama om aan dat paasei te denken en je papa die dit niet vergeten is. Dat zijn toch van die momenten die zo schoon zijn, maar het aan de andere kant ook heel tastbaar maken. Zet die sluizen maar open, dat kan zo’n deugd doen. En ondertussen genieten van je tuin, de eendjes en weet je: het aspergeseizoen is er!

    Geliked door 1 persoon

  6. Zo mooi geschreven. Gun jezelf ook gewoon de rust, het niks willen doen, het wenen… Een mens heeft dat nodig.
    Ik ging met Pasen dit jaar ontbijten bij mijn papa, die eitjes had verstopt voor mijn plusdochter. Ik merkte dat hij daar zelf ook veel plezier van gehad heeft, al zal hij zeker ook wel gedacht hebben dat hij dat graag samen met mijn mama had kunnen doen voor de kleinkinderen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s