De drie beste en de drie vreselijkste boeken van 2020 (én het boek dat ik niet uitlas, applaus voor mezelf)

Ik las maar de helft van wat ik in een normaal jaar lees, namelijk 26 boeken, maar ik moet zeggen dat de boeken die ik dan heb (uit)gelezen, best de moeite waren. Het kostte me zelfs enige inspanning om daaruit drie ‘slechte’ boeken te kiezen. Gelukkig is er dan Goodreads waar ik mijn score kan checken want ik vergeet snel.

De drie beste boeken van 2020

Er waren drie boeken die vijf sterren kregen – “een verschrikkelijk goed boek, behoort ontegensprekelijk tot mijn favorieten” – dus kijk dat was makkelijk!

Ish Ait Hamou staat inmiddels gekend om zijn mooie taal en zijn realistische verhalen over hoe oneerlijk het leven kan zijn. In Het moois dat we delen keert een van terrorisme beschuldigde jonge vrouw terug uit de gevangenis naar het huis van haar vader en al voel je van ver aankomen hoe het zal aflopen, elk hoofdstuk is zo mooi dat ik niet kan wachten om het hele boek opnieuw te lezen, en dan trager.

Met stip op één staat De acht bergen want het kreeg een zesde ster omwille van de locatie: de Alpen.  Het was mijn enige tripje naar de bergen in 2020, en wat voor één. Het verhaal is dat van de evolutie van een vriendschap tussen een bergjongen en een stadsjongen door de jaren heen, maar de steeds donker wordende sfeer maakt dat ik het gruis van de steenlawines onder mijn voeten voelde, de koeien kon ruiken en de kou aan het haardvuur in die eenzame hut kon voelen. Ongelooflijk boek, dit.

Op het nippertje van 2020 las ik Ik ben er niet dat ik op kerstavond kreeg en waarvoor ik enkele dagen later meedeed aan een online leesclub mét Lize Spit erbij. Ik was zo starstruck dat ik feitelijk geen woord gezegd heb, want zo ben ik dan wel weer. Ik vond deze veel beter dan haar debuut: veel gelaagder en veel minder gruwelijk of dramatisch. Veel liever. 

De drie vreselijkste boeken van 2020

Het gebeurt zelden dat ik een boek niet uitlees want ik ben zo’n optimist die dan denkt “jamaar het zal wel beter worden, op de volgende bladzijde of in het volgende hoofdstuk, of dat einde gaat spectaculair zijn” plus tel daarbij een grote portie FOMO en ge begrijpt. Ik ben alleszins niet van plan om mijn tijd en vooral energie nog te verspillen aan 1*-boeken. Een boek dat me niet ligt kan me heel snel in een leesdip sleuren en tegenwoordig kan het wéken duren eer ik mezelf daar uit op kan werken. Dus nope. No more.

Ik ben wel fan van Jonathan Safran Foer, en zijn Everything is illuminated was daardoor des te frustrerender om te lezen. De klik was er niet. Het bestaat uit twee verschillende verhaallijnen waarvan de ene geschreven is in een hilarisch Engels (en die had ik graag verder gevolgd) en de andere een fantasieverhaal vertelt, een soort sprookje bijna, maar na ettelijke hoofdstukken had ik nog steeds niet het idee dat het ergens naartoe ging en heb ik het uiteindelijk opgegeven.

Dit is van mij is nog zo’n boek dat ik beter opzij had gelegd toen het nog kon. Het verhaal intrigeerde me maar stortte heel snel in. Ik las door omdat ik een spectaculaire onthulling verwachtte aan het einde, maar alles liep met een sisser af. Een grote teleurstelling.

Verdriet is het ding met veren was gelukkig dun, of misschien was dat juist het probleem? Alleszins snapte ik de vogel als metafoor voor de rouw totaal niet. Ik walgde zelfs van dat ongemanierde beest, dat alles wat mooi had kunnen zijn aan dit verhaal, teniet deed door zijn vuile taalgebruik. Jammer.

De drie eervolle vermeldingen van 2020

Onder de 4-sterren-boeken zijn er een paar die er bovenuit steken.

Eind 2020 vatte ik het misschien megalomane plan op om alle boeken in mijn bezit te herlezen, in de hoop uit mijn afschuwelijke leesdip te raken. Ik begon er maar meteen aan en verslond de Buddy trilogie op twee dagen tijd. En ook al herinnerde ik me nog heel goed hoe het afliep, de tranen bij het einde waren er weer, net als vroeger. Ik weet niet wat dat is maar verhalen over muziekcarrières boeien me, en dat gecombineerd met een mooi liefdesverhaal, plus wat andere thema’s zoals armoede, vriendschap en kom we gooien er het cliché van drugs nog bij, zorgde voor een “ik ben even weg van alles” bordje aan de deurklink. Net wat ik nodig had!

Het boek waar ik drie maanden over deed en dat lag niet per se aan z’n 648 bladzijden: in Grote borsten, brede heupen wordt de lezer meegenomen op een reis van een halve eeuw door China. Een kroniek met als hoofdpersonage een jongetje dat bij zijn geboorte alle moedermelk voor zichzelf wilde en zijn tweelingzusje nog liever had laten sterven. Zijn obsessie met borsten zal hem de rest van zijn leven achtervolgen. Ik had het boek bijna vier sterren gegeven, maar de vertelstijl was vaak iets te stroef en de verhalen mochten vloeiender in elkaar overgaan, in plaats van hier en daar gigantische gaten achter te laten.

Ik heb iets met dystopische wat-als-verhalen en De Wand is intussen meer dan een jaar geleden onder mijn huid gekropen. Nóg zie ik er soms beelden van voor mijn geestesoog passeren. Want wat zou jij doen als er op een dag een grote glazen wand wordt opgetrokken over de rest van de wereld en jij helemaal in je eentje gevangen zit in de bergen, met een koe, een hond, wat bonenzaden en de nietsontziende Alpenwinter die om de hoek loert?

En tot slot, een collage van een aantal random gekozen boeken die ik verder nog las:

Wat was het beste boek dat jij in 2020 las?

33 gedachtes over “De drie beste en de drie vreselijkste boeken van 2020 (én het boek dat ik niet uitlas, applaus voor mezelf)

  1. Nu ben ik nog benieuwder naar het boek van Lize Spit, maar de laatste weken/maanden kan ik mij moeilijker concentreren op lezen.
    Op mijn blog deelde ik al favoriete boeken van 2020, maar ‘De jongen, de mol…’ staat hoog bovenaan. En als het non-fictie mag zijn vond ik ‘Hoogsensitief Ouderschap’ echt een aanrader.

    Geliked door 1 persoon

    1. Terugkijkend zonder Googdreads zou ik begot niet geweten hebben wat te kiezen, hoewel de drie ‘beste’ boeken er echt wel bovenuit staken en ik minder heb gelezen dan anders, maar vele van de andere boeken was ik al half vergeten…

      Like

  2. Ik was totaal niet geïnteresseerd in de nieuwe van Lize Spit omdat ik Het smelt wat overroepen vond, maar als hij zo anders is moet ik hem misschien toch maar een kans geven.
    Ik vind een favoriet kiezen altijd zo moeilijk, maar kom: doe maar Station 11 van Emily St. John Mandel.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik ben er niet is vooral minder dramatisch, minder afschuwelijk. Er wordt ook wel afgestevend op een drama maar het thema is de ziekte van de vriend van het hoofdpersonage en haar liefde voor hem en dat is zo mooi ❤
      Station 11 is één van mijn favorieten in het scifi-genre (al vind ik scifi meer iets klinken van aliens enzo maar enfin ge snapt wat ik bedoel, zo toekomstdingen enzo) en ik wil daar eigenlijk een vervolg op!

      Like

  3. Ah ik vond die eerste van Lize Spit nu wel heel goed door die wraak, haar nieuwe spreekt mij qua thematiek minder aan. Daar waar de rivierkreeften zongen was mijn favoriet en ik vond Kleine brandjes overal ook een goeie.

    Geliked door 2 people

  4. Ik heb vorig jaar 1 fictieboek 5 sterren gegeven: De eerste krokus (Laila Ibrahim). Verder moeilijk om er nog 2 uit de 4-sterren-boeken te kiezen, maar ik ga voor Zondagsleven van Judith Visser (haar eerste Zondagskind las ik het jaar ervoor en gaf ik 5 sterren) en Tot snel! (Beth O’Leary).

    Geliked door 1 persoon

  5. Het moois dat we delen was ook één van de mooiste boeken die ik in 2020 las. De andere deelde ik al eens op mijn blog 😉

    Het nieuwe boek van Lize daar twijfel ik wat over. Haar debuut vond ik echt niet goed, had hele hoge verwachtingen want iedereen bejubelde dat enorm maar heb me er de hele tijd moeten doorworstelen dus heb een beetje schrik dat het met deze ook zo gaat zijn 😦

    Geliked door 1 persoon

  6. De acht bergen staat ook in mijn “best of”-lijstje van 2020, zoo mooi inderdaad!
    Van Ish Ait Hamou las ik al “Als je iemand verliest die je niet kan verliezen”, dat ik heel erg de moeite vond, dus “Het moois dat we delen” staat op mijn leeslijstje.
    Grief is the thing with feathers vond ik wel heel mooi, maar J. was er ook minder fan van. ’t Is denk ik wel zo’n boek waarmee het echt moet klikken om het goed te kunnen vinden 🙂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s