Over batterijen, lepels en normaal zijn

Vergelijken met anderen

Ik schreef het in een eerdere post al: geluk is voor iedereen anders en het heeft geen zin om te gaan vergelijken met een ander. Punt. Geen discussie mogelijk. Maar ik vergelijk graag. Social media zijn daarvoor gemaakt: om je eigen doordeweekse leventje te gaan vergelijken met de spetterende vakanties of flitsende carrières en het perfecte gezinnetje van een ander.
We weten intussen allemaal dat het niet al rozengeur en maneschijn is, het leven, maar we zijn nu eenmaal mensen.

Ik doe dat dus ook, dat vergelijken. Daarmee bedoel ik niet: “o my god, ik wil ook zo’n huis” of iets dergelijks; ik geef niet veel om uiterlijkheden. Ik ben content met wat ik heb, materieel gezien. Ik ben iets minder content met mijn gebrek aan energie, iets waar ik al enkele jaren mee worstel. Al van voor de eerste burn-out. Iedereen om mij heen lijkt zo’n druk, vol (en dus vervullend) leven te leiden, en ik deed net hetzelfde indertijd: aan een snelheid van 200/uur door het leven scheuren. Dansen, uit eten, op café gaan, fulltime werken, feestjes, het huishouden – ik wist het allemaal te combineren en vond dat niet meer dan normaal, want iedereen deed het.

Ik wil gewoon normaal zijn

En toen ik dan moest stoppen met alles, vond ik dat zo unfair: waarom kon ik niet wat anderen zo moeiteloos deden? Waarom kon ik niet normaal zijn?

In de jaren die erop volgden, bleef die worsteling telkens opnieuw bovenkomen wanneer ik op mijn grenzen botste. Grenzen die ik al veel dichter bij mezelf had gelegd, maar blijkbaar nog niet dicht genoeg. Het was zo frustrerend: ik was 30, maar moest in de zetel liggen als een 80-jarige. (Om nog maar te zwijgen van alle rugpijn van de voorbije maanden.) En zelfs als iets goed aanvoelde, moest ik het soms een paar dagen later pas bekopen: allerlei kleine dingetjes die toch wisten op te stapelen tot iets groters dat dan ging doorwegen. Als een emmertje dat langzaam volloopt.

Lepels

Ik las ooit over de lepeltheorie, waarbij je energieniveau wordt vergeleken met een lade vol lepels. Elke activiteit kost je één of meer lepels. Soms komen er misschien lepels bij, bijvoorbeeld na een dutje of wat lezen (in mijn geval). En na een nachtje slaap wordt je voorraad aangevuld, klaar voor de nieuwe dag. Er waren de voorbije jaren veel dagen waarop mijn lepels nog voor het einde van de dag op waren, en ik groef in een reserve dat er niet was.

Maar het gaat beter, beetje bij beetje. Met ups en downs. Ik heb veel geleerd. Het enige wat ik niet weet, is waar mijn grenzen liggen. Ik voel het als ik erover ga, maar dan is het meestal al te laat. Het is namelijk zelden een alleenstaand geval, maar dingen die zich langzaamaan en ongemerkt opstapelen. Ik denk dat ik alles onder controle heb, maar telkens opnieuw blijkt dat niet zo te zijn. Het is steeds een kwestie van tijd.

De grens zoeken

Een voorbeeld van onlangs:

  1. Door de hittegolf had ik een paar weken slechter geslapen: te laat in bed door de warmte, vroeg wakker door het licht (want geen gordijnen).
  2. Other stuff dat mijn hoofd bezig hield (en houdt) en altijd ergens boven me hangt te wachten op aandacht of het volgende beetje (vaak slechte) nieuws.
  3. Zonder nadenken was mijn zaterdag volgeslopen. Een beginnersfout nochtans.
    ’s Voormiddags werkte ik een paar uur in de tuin: genoeg om me fysiek moe te maken. Normaal breng ik dan de rest van de dag rustig in de zetel door, maar mijn schoonvader kwam een aantal dingen boren en ophangen in huis dus ik moest tonen wat waar en voor de lunch zorgen en dan had ik een uurtje privé-yoga geboekt waar ik (windop) naartoe moest fietsen.
    Normaal zou die yogales me een extra lepeltje hebben opgeleverd, maar doordat ik fysiek al op de rand zat, kwam ik nog moeër weer thuis.
    We gingen met ons drieën iets eten, wat natuurlij fijn was, maar opnieuw lepeltjes opslorpte (want sociaal doen, niet aan corona denken en bestek en eten dat vol virussen kon hangen).
  4. Zondag wilde ik per se gaan wandelen. Het was te lang geleden, ik had natuur nodig, bos, groen. Een wandeling op een goed moment maakt me fysiek een beetje moe, maar kan op de lange termijn mijn energieniveau opkrikken (zoals alles sport).

Die zondag zat ik al over mijn grens en ging ik aan de overkant nog eens vrolijk staan huppelen ook.
Maandag had ik een dagje vrij en heb ik niks anders gedaan dan in de zetel hangen en wat prutsen in huis. Als ik die dag niet had gehad, had ik pas het weekend daarna kunnen recuperen. Nu bleef de vermoeidheid door de rest van de werkweek wat doorheen schemeren, maar het was doenbaar.

Ge ziet, ik moet mijn grenzen niet ver gaan zoeken. En ik vraag me nog steeds af of dat normaal is voor iemand van mijn leeftijd. En wat ik moet doen om te zorgen dat ik niet telkens een dag verlof moet nemen om te recupereren van een weekend – dat toch net bedoeld is om je batterijen op te laden voor de nieuwe werkweek he? Want helaas zien mijn weekends in niet-coronatijden er veelal zo uit als dat in het voorbeeld hierboven.

Hoe gaat het met jouw lepelvoorraadje?

25 gedachtes over “Over batterijen, lepels en normaal zijn

  1. Ik denk dat iedereen maar een beperkte voorraad heeft maar dat velen het schone servies gebruiken voor op social media en de dagdagelijkse voor in besloten kring. Ik bedoel dit figuurlijk uiteraard. Zelf probeer ik tijd en sociaal leven goed in balans te houden en dat werkt alleen door “neen” te zeggen.

    Geliked door 2 people

  2. Ik kan daar ook echt mee worstelen. Misschien niet in die mate die jij beschrijft, maar ik vind het de laatste maanden (of jaren?) moeilijk om nog de dingen te vinden die mij echt energie geven. En tegelijk is er zoveel dat op je afkomt, als je werkt en een huis bouwt tegelijk is er altijd iets dat op het to do lijstje staat en mijn hoofd staat dus non stop aan, zelfs bij dingen die leuk zijn en dus inderdaad energie zouden moeten tanken.

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik vind dat hier wel herkenbaar, alleen ken ik mijn grenzen wel. Ik ga er soms ook over hoor, vaak wel bewust maar dan eerder uit het gevoel dat ik niet anders kan omdat er dingen van me verwacht worden.
    Ik denk trouwens dat héél veel mensen hier mee zitten en ik vind ook al dat de meeste mensen niet gemaakt zijn voor voltijds werk. Ik niet alleszins. Soms kan ik daar ook over inzitten dat het vroeger gemakkelijker was maar ik vraag mij dan af: was het echt gemakkelijker of luisterde ik gewoon minder naar mezelf?
    Denk dat wat Liese zegt ook waar is. En ook dat het vooral op aanvaarden neerkomt en inderdaad proberen om niet te veel te vergelijken.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik denk dat het vroeger misschien makkelijker was omdat we jonger waren en dus sowieso meer energie en/of minder recuperatietijd nodig hadden? Intussen ligt mijn uitgaanstijd tien jaar achter me en denk ik niet dat ik nu nog zou kunnen wat ik vroeger kon 🙂 Maar dat hoeft ook niet meer.
      Voltijds werken is ook echt niet voor mij weggelegd! Of tot mijn 65e werken zoals nu. Nee. Nope. Als ik het kan vermijden, graag!

      Like

  4. Best wel herkenbaar, al weet ik gelukkig ondertussen al wel pakken beter waar mijn grenzen liggen (wat niet betekent dat ik er nooit over ga, vooral op werkgebied heb ik daar nog te leren, al merk ik dat mijn huidige job dat al makkelijker maakt). Ik weet ondertussen goed van welke dingen ik energie krijg en van welke niet. Die waar dat niet het geval is, kan ik weliswaar niet altijd vermijden, maar heb ik wel duidelijk verminderd (vb. niet elke keer mee op bezoek gaan, maar slechts af en toe). Ook zaken zoals bewust niet voltijds werken, met J. afspreken dat hij – nu hij eigenlijk home-office doet – op mijn vrije dag toch naar kantoor gaat, zodat ik dan kan doen wat ik wil zonder mij zorgen te maken of ik hem stoor of niet.
    Al frustreert het mij desondanks soms wel dat ik te weinig energie heb (of sommige dingen teveel energie vragen) om nog meer te kunnen doen, want er is zoveel dat ik nog zou willen doen, waar ik gewoon totaal niet aan toe kom.

    Geliked door 1 persoon

    1. Inderdaad, er zitten te weinig uren in een dag… en te weinig lepels in mijn schuif om alles gedaan te krijgen wat ik zou willen… maar het grootste deel van de tijd kan ik me daar wel bij neerleggen, alleen de laatste weken wringt het weer erger, wellicht omdat de zomer op z’n einde komt en ik ieders vakantiefoto’s heb gezien maar zelf precies geen hoogtepunten heb gehad? Allez ja, opnieuw dat vergelijken, uiteindelijk heb ik dat zelf in de hand om mijn dagen zo leuk of net zo rustig te maken als ik zelf wil. Dus voilà.

      Geliked door 1 persoon

  5. Ik heb dikwijls lepels tekort en het frustreert me geweldig. Ik wil nochtans zeker geen extreem drukke agenda. Maar wat voor andere mensen normaal lijkt, is voor mij doorgaans heel vermoeiend. Vooral sociale verplichtingen op de werkvloer en in familiale context, kosten me bakken energie. Evenals werken op zich, maar ik neem dat dat weinigen uitgerust en opgeladen thuiskomen na een werkdag. Ik ben altijd maar op zoek naar de oorzaken van die lagere energie, maar ik vind die moeilijk. Ik moet gewoon aanvaarden dat ik zo ben en nu eenmaal minder lepels heb aan het begin van de dag dan de gemiddelde mens.

    Geliked door 1 persoon

    1. En net dat aanvaarden is zo moeilijk. Als ik al zou weten hoeveel lepels ik exact heb (zo ’s morgens een melding op uw gsm krijgen: en nu heb je zoveel lepels, en dat je gedurende de dag je aantal kan checken, dat zou toch keihandig zijn?) dan zou het zoveel makkelijker zijn om mijn grenzen af te bakenen. Maar daar ben ik dus nog niet…

      Geliked door 1 persoon

  6. Ik herken het. Hoe ik ermee omga: ik wil graag weten hoe het komt dat sommige dingen mij zoveel energie kosten. Ik ben daarvoor in therapie gegaan. Daaruit heb ik geleerd dat bvb sociale verplichtingen mij zoveel energie kosten omdat ik mij vaak (onterecht) verantwoordelijk voel voor wat er dan gebeurt. Ik probeer hieraan te werken, maar die ingesleten patronen herkennen en proberen om te buigen, da’s niet gemakkelijk. Maar voor mij is dit wel een deel van de oplossing, zoeken hoe je in situaties die je toch niet kan veranderen wel je energie kan behouden. Het blijft een struggle, elke dag. Succes!

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat zou zo handig zijn om te weten he! Dat je bv een melding krijgt als je er nog maar drie over hebt. En dat je wel moet gaan zitten/liggen/slapen als ze op zijn. En dat dat dan voor iedereen geldt, zodat mensen er meer rekening mee zouden houden.

      Like

  7. Herkenbaar maar ook weer niet omdat ik in mijn weekends zo goed als niks doe. Of het is een wandelen met een vriendin. Ik heb me nu getrakteerd op elke donderdag verlof of thuiswerk (wat toch paar uur scheelt per dag)… en dan denk ik er aan om terug minder te gaan werken, nu 4/5 ipv 3/5. Misschien doe ik dan 3,5/5 want 3/5 is financieel moeilijker.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik zou ook wel minder willen gaan werken… 4/5 ipv nu 4,5/5. Maar heb nog wat verlof staan dit jaar (danku corona… I guess) dus dat lukt wel, en naar volgend jaar toe zien we wel weer…

      Like

  8. Ik heb zelf ook op het randje van een burn-out gestaan en een tijd terug te horen gekregen dat ik misschien chronisch ziek ben. Ik heb sommige dagen heel veel pijn en een tekort aan energie. Dus ik voel je pijn. Ik weet hoe het is. Vroeger had ik volle weekends, schooldagen en studeerde ik en maakte ik mijn huiswerk, allemaal zonder problemen. Dat leven zou ik nu niet meer volhouden. Een halve werkdag kost me energie en sommige vrije dagen is het alleen maar rusten en een boek lezen. Ik moet er nog mee leren omgaan, dus het doet voor mij pijn als ik dingen moet schrappen. Maar inderdaad, het draait allemaal om batterijen, lepels. En het liefst van al net als iedereen zijn.

    Geliked door 1 persoon

    1. En we zijn allemaal keiverschillend… met ieder elke dag opnieuw een verschillend aantal lepels. Moeilijk he. Blog jij trouwens terug? Want het linkje achter je reactie is een ‘beschermde blog’…

      Like

  9. Mooie vergelijking… zelf heb ik jaren rondgelopen alsof mijn energie onuitputtelijk was, zonder erbij stil te staan hoeveel moeite dagdagelijkse, “normale” dingen voor mij kosten. Een feestje, een onverwacht bezoekje, een drukke omgeving, mijn eigen overenergieke kindjes, zorgen rond die laatste, verwachtingen op het werk … Ik ga geregeld naar de osteopaat en blijkt dat ik continu in een gespannen modus sta waardoor het ganse lichaam verkrampt en het stresssysteem nog meer getriggerd wordt.
    Als ik een geleide meditatie opzoek specifiek om energie te krijgen, dan kan dat al eens helpen. Alleen moet je daarvoor even tijd kunnen maken en laat dat nu net het probleem zijn.
    Soms denk ik dat onze maatschappij gebouwd is rond extraverte mensen die doorgaans net energie krijgen van veel prikkels. Mocht ik nu leven in een rustig hutje midden in de natuur, zonder telefoon of tv, dan had ik nu misschien wel een schuif die overloopt van lepels…

    Geliked door 1 persoon

    1. Zijt maar zeker dat onze maatschappij op extraverten is gericht. De lockdown heeft mij zoveel deugd gedaan – langs één kant, omdat plots alle verplichtingen wegvielen. Dat waren hoogdagen voor de introvert in mij… Bij mij zit de stress ook fel op mijn rug. We moeten alleszins zélf onze grens trekken en die zélf bewaken. Nee leren zeggen. Maar da’s zo zo moeilijk. Corona is momenteel het enige dat voorkomt dat mijn agenda opnieuw vol loopt…

      Like

  10. Ik kan niet echt zeggen dat wat je schrijft mij bekend voorkomt, ik heb meestal tonnen energie en heb me alvast voorgenomen zo lang mogelijk te blijven werken en van zodra ik op pensioen bij mij te engageren als vrijwilliger en een paar hobby’s op te nemen waar ik nu te weinig tijd voor heb.

    Geliked door 1 persoon

    1. O ja ik kijk ook al uit naar mijn pensioen 😀 Ik ben absoluut niet van plan om te werken tot wat is het, 67? Als het financieel lukt stop ik al veel eerder, maar dan ook om eindelijk vrijwilligerswerk te kunnen gaan doen en echt iets te betekenen voor de maatschappij of nu ja mensen die het nodig hebben. Jij bent ook echt een ander type persoon dan ik he, ik word van sommige van jouw blogposts moe gewoon van ze te lezen en langs de andere kant ben ik jaloers op al je energie! Maar da’s gewoon wie we zijn.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s