De reiger

Vroeger fietste ik langs het kanaal naar school. Daar woonde een reiger, toen al mijn favoriete vogel. Ik zag hem niet elke keer, waardoor hem zien speciaal was en bleef. Ik verbond hem zien aan mijn geluk van die dag. Zo stond ik ’s morgens op en verzon mijn mantra: ‘Als ik hem zie, dan gaat LO niet door en moeten we niet gaan zwemmen.’ Of: ‘Als ik hem zie, dan gaat mijn geheime crush van het moment naar me lachen als ik hem tegenkom op de speelplaats.’ Geweetwel.

110505 met de fiets naar school (138)

De reiger is nog steeds mijn gelukssymbool. Ik heb een houten beeldje van hem, en dat is één van mijn meest dierbare bezittingen (ook omdat het werd gemaakt door de grootvader die ik nooit heb gekend).

Over een één-op-een-ontmoeting met mijn favoriete vogel schreef ik ooit:

Met z’n voeten in het vuile ondiepe water stond een reiger stokstijf stil te wachten. Een meeuw vloog krijsend een paar kringetjes, maar hij zette hoogstens de veren op z’n kop wat rechter, sperde z’n snavel open en verplaatste zich geen millimeter. Daarna gingen zijn ogen naar mij. Hij had geduld, ik niet. Ik wandelde een paar passen, keerde op mijn schreden terug, zo rustig heb ik nooit eerder mijn favorietste vogel in volle glorie kunnen bekijken, tot en met de schijnbaar donzige pluimen op zijn borst toe. Hij schreed weg, sierlijk zijn poten één voor één opheffend uit het water, een elegantie die geen mens hem zou kunnen nadoen. 

5 augustus. Mijn papa vond niet dat er iets te vieren was. Nee, dat vond ik ook niet. Maar het was lang geleden dat ik nog eens Goeie Champagne had gedronken dus stuurde ik het lief naar de wijnwinkel, geen straf voor hem, ook al was hij liever ergens in de buurt van Epernay een fles (of twintig) gaan halen. Ik verzon het smoesje van ‘dringend’ iets te moeten inscannen en stak de fles in mijn handtas. We zagen wel wat er gebeurde.

Normaal zijn we met z’n dertienen. De Bergskes. Dan wordt de barbecue aangestoken en is er ijs met aardbeiensaus als dessert. Wanneer het dan donker en frisser was, werd er een vuurkorf aangestoken en wij met z’n allen errond, met marshmellows en een degustief.

2016-05-21 22.26.51

Corona stak daar dit jaar een stokje voor. Corona stak voor zo véél een stokje, dat moet ik u niet vertellen natuurlijk.

In juni, toen de bubbels groter waren en ik stond te springen om terug te keren naar vroegah, organiseerde ik voor het 60e jubileum van mijn grootouders een euhm taartbijeenkomst. Normaal zouden we hen hebben mee gelokt naar een restaurant maar mijn grootouders houden zich strikt aan de regels en zijn niet meer buiten geweest sinds maart (behalve mijn oma vlak na de lockdown naar de kapper). Bovendien is peter niet zo van de uitstapjes en mopperde hij ook over het taartidee ‘want dat is toch geen feesteten’ maar als puntje bij paaltje komt is hij wel content dat we daar met z’n dertienen allemaal samen op de koer zitten weet ge? Met de nodige omzichtheid cava en taart ronddelen, ieder gezin zo ver uit elkaar dat foto’s maken met de gsm voor één keer niet zo goed lukte. Het was raar maar iedereen was er dus was het goed en ik was blij.

Anderhalve maand later is het volgende moment om bijeen te komen op de familiekalender maar papa liet dus weten dat hij niet van plan was zijn verjaardag te vieren want er is niks te vieren en dat is ook zo, maar hem alleen laten zitten op zijn verjaardagsavond dat kregen we ook niet over ons hart. Hij, en wij, kunnen elke afleiding gebruiken.
(Het is dat hij mijn blog nooit leest, hij zou eens moeten weten dat en wat ik over hem schrijf!)

Dus we babbelden over koetjes, kalfjes, wandelen en cachen en verdwalen, over de droogte en pompoenen die raar groeien, over mama, over rode zones die ineens weer groen worden, over de hitte die eraan komt, over alles, over niets, en de champagne was lekker, en toen toen we gingen vertrekken want de schemering viel en !den hof moet nog gegoten worden! (het leven van een moestuinier tijdens droogtegolven…) belde mama en er vloog een reiger over en mijn hart vulde zich met geluk.

59802A28-D5BF-4B2D-B376-E5E8065A6369-208F0007-2DD4-418C-A02C-385545D8CF0D

Misschien, misschien komt alles toch ooit nog goed.

En is het niet goed, dan is het nog niet ooit. Tot dan kijken we niet te ver vooruit.

9 gedachtes over “De reiger

  1. Zo mooi geschreven Leen…als je het verhaal achter het reigerbeeldje wil weten dan wil Jos je dat graag vertellen en eveneens andere verhalen over de grootvader die je nooit gekend hebt. (en zijn identieke tweelingzussen!)
    En als we ergens mee kunnen helpen,..of zorgen voor een beetje afleiding, laat maar weten.
    groetjes van tante Marina

    Like

  2. Mooi verwoord! Blij dat je zo’n mooi gelukssymbool hebt 🙂

    Ook een mooie in die lijn: Het komt goed. Zo niet, dan toch!
    Want uiteindelijk zullen we ons ook wel weer weten aan te passen (zei degene die moeite heeft met aanpassingen)

    Like

  3. Zo mooi! Dat je nog veel reigers mag spotten! Ik word dol gelukkig van elk dier dat ik zie opduiken. Maar de reiger zie ik liever niet in onze tuin, kwestie dat onze vissen populatie dan altijd slinkt ;).

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s