Hoe is het nog met dat hoofd en dat lijf van mij? #6

Het is geleden van december dat ik nog een post in deze rubriek schreef. In 2019 was het namelijk mijn bedoeling om vaker stil te staan bij mijn fysieke en mentale gezondheid, en dat deed ik onder andere door erover te bloggen. Gezien 2020 tot nu toe al een heuse rollercoaster aan emoties is geweest, leek het me geen slecht idee om er nog eens over te schrijven, ook al zijn dit soort posts het moeilijkst om aan te beginnen – achteraf ben ik blij dat het eruit is.

Hoe het ging in de eerste maanden van 2020?

Ik postte in februari iets over de wind. Het water stond me aan de lippen. Ik wist me geen blijf met mezelf, vond nergens rust. Kort na die post ging ik naar de huisarts omdat ik gewoon niet meer kon ademen: mijn chronische hyperventilatie legde dag en nacht een band rond mijn middenrif en niks kon die stress nog wegnemen. Het was nooit eerder zo erg geweest, maar zodra ik bij de dokter buitenstapte met het doktersbriefje in mijn hand, viel er een blok van mijn schouders. Ik kon weer ademen, min of meer.

Ik kan me van die twee weken vlak voor de lockdown weinig herinneren. Ik verzon een dagplanning omdat structuur ook in thuisblijfdagen me op de been houdt, met een combinatie van wat adminwerkjes (foto’s verzamelen om te laten afdrukken en op te hangen voor de housewarming die uiteindelijk niet doorging), doenwerkjes (wat opruimen, koken, vooral huishoudelijke dingen dus), beweging (want frisse lucht is zo belangrijk, dus probeerde ik regelmatig een rondje rond de blok te wandelen of even op de fiets te springen) en rust (er werd veel gelezen en ge-Netflixt). En dat werkte: ik werd elke dag rustiger, en toen ik na twee weken op het vliegtuig stapte naar Valencia, werd de eerste dag daar de meest chille dag in hele lange tijd – totaal geen last van hyperventilatie, gewoon zijn.

De lockdown: de droom van iedere introvert

Toen kwam de lockdown, een soort verlenging van mijn ziekteperiode, al was het dit keer niet mijn werkleven dat werd stilgelegd, maar het sociale leven. Dat was exact de ademruimte die ik nodig had. Die iedereen die worstelt met te veel stress nodig heeft, geloof ik. Iedereen in mijn omgeving bedoelt het goed, maar wanneer je zegt dat je thuis zit van ’t werk, verwachten ze dat je je leven gewoon blijft leiden en wil afspreken en van komen eten en sporten doen enzovoorts. Dat alles viel nu weg.

Langs de andere kant waren er alle veranderingen, de onzekerheden, en ook de angsten die samenhingen met het coronavirus en de afzondering. Het kostte me een paar weken om me aan te passen aan de nieuwe situatie voor ik me kon settlen en effectief genieten van de isolatie. Ja, genieten dus! Er was zoveel tijd om te lezen, te prutsen (en hard te werken) in de tuin, tv te kijken… Nee ik heb geen nieuwe skill aangeleerd, ik moest geen kinderen entertainen of één of ander doel behalen. Ik was gewoon. Er was geen enkele druk. Geen verplichtingen. (Behalve werk, natuurlijk, wat zorgde voor enige structuur in die dagen.)

Toen de maatregelen losser werden gemaakt met het invoeren van de bubbel van vier, begon de stress pas terug te keren want nu zou het niet lang duren voor het ‘normale’ leven weer zou worden opgepikt. Dat gevoel was een teken aan de wand voor mij: mijn leven is te druk. En ik máák het te druk.

Het lijf: de fysieke alarmbellen

Tijdens de lockdown werkte ik grotendeels thuis. Ik heb een oud bureautje waar enkel een gewone stoel tussen past want back in de jaren ’70 deden ze nog niet aan ergonomie. Het enige fancy ergonomisch ding dat er wél onder past, is gemaakt om maximaal vier uren aan één stuk op te zitten, geen hele dag.
Door een slechte zithouding en stress krijg ik elke week wel ergens anders rugpijn. Gelukkig werkte mijn kinesist wél door voor noodgevallen – en door de spanning aan elkaar vastgeschroefde ruggenwervels blijken dat te zijn. Eind juli wordt er een nieuwe bureautafel geleverd en kan ik hopelijk de rest van de zomer (en wie weet hoe lang nog?) comfortabel van thuis uit werken.

Mijn rug is altijd een goede stressindicator geweest, samen met de hyperventilatie. Toen ik eind februari voor een vervolggesprek naar de huisarts ging, had ik een lijstje met ál mijn fysieke klachten klaar. Hou u vast:

  • suizen/ruisen van de oren: voornamelijk rechts, wordt erger wanneer ik moe ben
  • insomnia
  • moe (mentaal, maar ook van sportieve inspanningen)
  • knetterende vlekken voor mijn ogen (twee keer gebeurd en dan pas gebeterd wanneer de stress wat minderde door bv op ademhaling te letten, iets te eten, …)
  • klein zwart puntje op netvlies (sinds vorig jaar, enkel zichtbaar als ik erop let/bij witte achtergrond)
  • trillend spiertje bv in ooglid, neus, of in dijbeen
  • meer vreetbuien
  • schouders/nek opgespannen, knopen op de spieren van de nek
  • onderrug overbelast
  • kaak opgespannen (redelijk recent)
  • middenrif spant zich op (hyperventilatie, tot longen/luchtpijp pijn doen, soms ook misselijk of bij inspanning pijn aan lever), soms ook trillingen in borstkasspieren
  • niet meer dan één ding tegelijk kunnen doen, op één ding focussen: bv op druk kruispunt heel moeilijk om te concentreren en te zien wanneer ik kan doorrijden, bv in de supermarkt zonder lijstje dat in de juiste volgorde staat = kieken zonder kop
  • snel verzadigd: kan geen indrukken meer opnemen, zie niet meer alles/ kan niet meer alle details opnemen, voel niet meer alles (trop is trop) (hsp?)

Deze ‘stresssymptomen’, zoals ik ze zelf noem, doen zich niet altijd en ook niet alle tegelijk voor. Waar ik momenteel last van heb:

  • oorsuizen
  • bovenrug die onder spanning staat
  • trillend spiertje in ooglid
  • héél klein beetje hyperventilatie
  • weinig concentratievermogen

Ik heb de laatste jaren veel beter leren luisteren naar mijn lijf. Ik vraag me af hoeveel van die fysieke tekens ik vroeger altijd heb genegeerd, of waarvan ik zelfs niet heb gemerkt dat ze er waren? We leven nu eenmaal in een maatschappij waar alles snel moet gaan, en waar je wel gehard moet zijn om het hoofd boven water te kunnen houden – geen tijd om je te focussen op ieder kwaaltje of pijntje…

Het vervolg: werken aan mezelf

Dankzij een collega kwam ik op het pad terecht van het online programma van Enya, want ik vermoed dat mijn hoogsensitiviteit veel te maken heeft met mijn struggles: er komen veel te veel prikkels binnen, en ik weet niet altijd hoe daarmee om te gaan, die te verwerken of die af te blokken.
Daarnaast heb ik afgelopen week een eerste (online) sessie bij een psycholoog gehad, die mij hopelijk gaat kunnen helpen wat beter mijn tijd in te delen/af te schermen, stress counteren en mijn piekeren wat af te remmen. U leest het: hoge verwachtingen 🙂

P1000757

Het is een feit dat ik zonder corona wellicht langer afwezig zou geweest zijn van het werk, of – en dat scenario klinkt veel plausibeler – veel te snel weer aan de slag zou gegaan zijn. De lockdown is in mijn plaats op mijn rem gaan staan, waardoor ik niet anders kon dan, welja, niks doen. Eén van de dingen die de psycholoog al in onze eerste gesprek zei, was dat ik na elke crash veel te kort ben thuis geweest. Ja, dat was voldoende tijd om weer overeind te krabbelen en op adem te komen, maar niet om de nodige reserve op te bouwen. Ik voelde me beter, dus waarom zou ik dan nog thuis blijven?

Alleszins ben ik niet van plan om elk jaar te crashen, maar traditioneel gezien brengt de zomer meer rust: we gaan op vakantie, en veel mensen rondom ons ook waardoor de sociale agenda vanzelf wat leger is. Rust.

En jij? Hoe gaat het met jou?

 

 

22 gedachtes over “Hoe is het nog met dat hoofd en dat lijf van mij? #6

  1. Keimooi gezegd allemaal!

    Ik heb sinds een paar maanden ook last van chronische hyperventilatie, yes, ik kom erbij in de club 😉 Mede dankzij jouw blog te lezen, ben ik me er wel heel snel bewust van geworden en besefte ik dat zoiets zou kunnen escaleren als ik er niet meteen naar zou luisteren. Kijk hoe goed de invloed van jouw blog is geweest op mijn leven 😀 Dus nu trek ik mijn bezoeken aan de psycholoog op en ben ik ook gestart bij een kinesist/relaxatietherapeut. Ik doe wel al elke dag aan relaxatie, maar dit is blijkbaar een extraatje dat ik nodig heb.

    Trouwens, ik volgde die gratis online masterclass van Enya, maar ik schreef me niet in op het volledige programma… Jij wel? Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd! Het leek me vrij duur, maar als andere goeie ervaringen hebben, zou ik het wel overwegen

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik zou me nooit hebben ingeschreven voor de masterclass als ik geen referentie had, want inderdaad het is best wel wat geld! Nu er nog aan beginnen 😉 Ik zal het je laten weten als ik ermee bezig ben… Ben alvast even benieuwd!
      Maar zo goed dat je dat signaal zo rap hebt opgepikt! Die hyperventilatie is een vies beestje; ik wist in het begin ook niet wat het was, want bij hyperventilatie denk je aan van die paniekaanvallen met papieren zakken. Anyways, ik hoop dat je er van af raakt!

      Geliked door 1 persoon

      1. Ja, ooo ik ben nu ook wel benieuwd naar wat je van die masterclass vindt! Veel succes al ❤

        En merci, ik hoop ook dat ik er vanaf raak, of dat het in elk geval zo rustig mogelijk op de achtergrond blijft 😉

        Geliked door 1 persoon

  2. Ik slaap de laatste tijd weer slecht dus dat is el een beetje zorgelijk, maar hopelijk brengt de zomer rust in mijn hoofd en gaat slapen dan ook weer beter.
    Knap dat jij zoveel meer inzichten al hebt over hoe je al die dingen kan herkennen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Herkennen is de eerste stap, er iets mee doen is dikwijls nog een stapje te ver :’)
      Maar weet dat alles voorbij gaat, ook een periode van slecht slapen!

      Like

  3. Ik denk inderdaad dat de (al dan niet intelligente) lockdown ook best veel bewustwording gecreëerd heeft bij veel mensen. En dat daar best van te leren is. Fijn dat je je in ieder geval fijner voelt.

    Geliked door 1 persoon

  4. Die lockdown, voor mijn gezondheid was het eigenlijk een zegen. Geen weekendhoofdpijn meer, geen hoge bloeddruk, … Dat lag vooral aan het feit dat ik thuis kon werken en de vele prikkels vanop de drukke werkvloer achterwege bleven. En misschien ook wel omdat ik geen verplichte nummertjes meer moest afwerken, zoals bepaalde familiebezoeken die me altijd weer energie kosten. Helaas blijft dit alles niet duren. Iedereen is bijna wanhopig enthousiast om terug te keren naar hoe het vroeger was, maar voor mij hoeft het allemaal niet zo nodig.

    Geliked door 1 persoon

  5. Door de lockdown voel ik mij véél véél rustiger… geen stress meer om naar het werk te gaan, geen stress meer door bemoeizuchtige collega’s, veel meer vrije tijd om dingen te doen die ik graag doe, of voor huishoudelijke klusjes die ik nu tussendoor kan doen, geen verplichtingen meer… mijn rusthartslag is lager dan voor de lockdown… en alhoewel ik een aantal dingen mis (afspraakjes met vriendinnen, uitstapjes) vind/vond ik de lockdown toch niet zo erg.

    Geliked door 1 persoon

  6. De lockdown was hier dubbel: meer rust in ons eigen gezin, geen woon-werkverkeer en schoolrush, maar tegelijk wel blijven (thuis)werken mét kleuter. Dat ik op ben, is zacht uitgedrukt. Fysiek en mentaal moe, en compleet overprikkeld. Het zal even duren voor dat weer allemaal normaal is, maar ik heb er al een open gesprek over gehad met mijn baas.
    Die masterclass van Enya volgde ik ook, maar ik vond het echt duur. Ik ben zeker ook benieuwd naar jouw bevindingen!

    Geliked door 1 persoon

    1. O heb je hem ook gevolgd? En wat vond je ervan? Ik hoop er vanavond aan te beginnen!
      Met een kleuter erbij zal het idd niet simpel geweest zijn… Ik zag het bij collega’s. Het is goed dat ze het ouderschapsverlof nog verlengd hebben tot einde van de zomer; ik hoop dat je daar op z’n minst van kan profiteren!

      Geliked door 1 persoon

      1. Het probleem met het ouderschapsverlof is dat als je 4/5 werkt, je dat alleen maar met 50% kan opnemen, en zowel mijn werkgever als ikzelf dat niet zien zitten met de grote hoeveelheid werk…
        Ik heb enkel de webinar gevolgd, maar niet de cursus. ‘k Viel zo’n beetje omver van de prijs, en het klonk allemaal toch wat zweverig, ook al heeft ze blijkbaar véél volgers en hebben veel mensen met succes de cursus al gevolgd. Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt!

        Geliked door 1 persoon

      2. Oja, da’s ook weer waar, er zijn restricties aan, da’s wel jammer!
        Met momenten vond ik het ook wat zweverig klinken (haar stem op sommige momenten al 😀 ) maar ik had me verwacht aan een hoge prijs en eerlijk ik denk dat dit me beter zou kunnen helpen dan een psycholoog, omdat ik me nog nooit helemaal in HSP heb kunnen/willen verdiepen. Maar as we speak ben ik er dus nog steeds niet aan begonnen 😀

        Geliked door 1 persoon

      3. Ja, best zweverig, maar ook wel rustgevend… Mijn psychologe heeft wel ervaring met HSP mensen, maar het is iets wat je niet kan veranderen hé. Je kan er alleen zo goed mogelijk proberen mee omgaan. En dat is niet altijd evident in deze wereld waarin alles altijd luider en sneller en beter en meer moet…

        Like

  7. da’s een fel lijstje. Maar ik merkte ook wel in veel mindere mate dan jij dat ik in april nog nooit zo relax geweest ben en dat mijn stressniveau inmiddels ook weer hoger ligt. Zo een lege agenda zonder verplichtingen is voor mij ook ideaal.

    Als jij crasht: hoe lang ben jij dan gemiddeld thuis en begin jij dan weer voltijds te werken? Op mijn werk zijn jammer genoeg de laatste jaren ook al meerdere mensen op hun grenzen gebotst (erover gegaan in feite) en die zijn gemiddeld 6-9 maanden thuis en mogen nooit voltijds herbeginnen. Integendeel, in mijn team zijn er 2 na 9 maand terugkeer nog steeds halftijds aan de slag. Wij staan heel erg op de rem om te snel te herbeginnen. We hebben ze liever met zekerheid 50% dan een tijdje 100% en dan weer niet.

    Like

    1. Ik ben nooit langer dan twee maanden afwezig geweest. Ik ben ook nooit ‘helemaal’ gecrasht, in die zin dat ik niet heb gewacht tot ik bv fysiek niets meer kon. (Mentaal zat ik er wel zodanig onderdoor dat ik bv niet meer kon ademen zonder te hyperventileren of fysiek wel abnormaal moe werd van een inspanning of sporten.) De eerste keer moest ik meteen weer voltijds aan de slag, ik had zelfs geen idee dat dat deeltijds kon.. Nog geprobeerd om deels van thuis uit te werken maar ze wilden me meteen terug op kantoor….. Toen is mijn jobinhoud wel drastisch gewijzigd en dat heeft veel gedaan. De tweede keer ben ik na een maand afwezigheid twee weken halftijds gaan werken en toen had ik twee weken verlof. Dat was veel beter… En de laatste keer was ik twee weken afwezig en daarna een week verlof en toen kwam de lockdown. Zonder die lockdown en al dat telewerk zou ik opnieuw afgegleden zijn, daar ben ik heel zeker van want het is al zwaar geweest. Maar daardoor kon ik al eens zitten janken achter mijn pc zonder dat iemand het zag, of bv fietstocht maken onder mijn middagpauze, wat in de tuin prutsen, ontspannende dingen die er op kantoor niet zijn. Ik heb onlangs een eerste gesprek met een nieuwe psycholoog gehad en die zei me ook dat ik altijd wel weer heel snel aan het werk ben gegaan: dat het wellicht voldoende was om even de batterijen op te laden, maar niet om voldoende reserve op te bouwen…

      Like

      1. Dat is inderdaad echt niet zo lang. Die twee maanden, goh ja, dat kan als je echt nog niet heel diep zit, maar gezien dat je het nadien weer nodig gehad hebt, was zelfs dat te weinig. Geen verwijt naar jou toe he, want ik heb exact hetzelfde probleem: denken dat het terug goed gaat en dus hop, weer vollebak erin, terwijl er eigenlijk geen greintje reserve opgebouwd is in tussentijd.
        Ik hoop alleszins dat je de goede gevolgen van de lockdown kan vasthouden! Ik herken overigens wel die opluchting van al die sociale contacten die wegvallen; dat had ik indertijd ook toen wij naar Zwitserland verhuisden. Achteraf bekeken heeft het bij mij dan weer té lang geduurd, maar dat heeft mij wel doen beseffen dat mijn agenda in België (“ha, gij wilt afspreken, wacht, ik zal efkes minstens drie maand vooruitbladeren om een leeg gaatje te vinden…”) echt niet gezond was. Al is het natuurlijk veel makkelijker om minder mensen te zien als je plots 700km verderop gaat wonen, dan wanneer je dat echt moet “afdwingen” door te zeggen dat je vb. minstens de helft van de weekends voor jezelf wilt.

        Geliked door 1 persoon

      2. Ik heb daar toen dus totaal niet bij stilgestaan. De dokter schreef telkens maar twee weken voor, en uiteindelijk als die dan vraagt “zie je het zitten om terug te gaan” dan kan je geen “nee” blijven zeggen als je je eigenlijk wel oké voelt. Ik vind dat het dan haar taak was geweest om te zeggen “ah goed, dan geef ik u nu nog een maand om wat reserve op te bouwen”. Want dat schuldgevoel is al erg genoeg als ge thuis zit en nergens fut voor hebt, maar nog véél erger als ge thuis zit en gewoon kunt genieten van ’t leven.
        Ge wilt niet weten hoeveel stress ik kreeg bij het instellen van die 15 mensen per week mogen zien en dat we ineens elk weekend wel iets hadden gepland staan, en hoe blij ik was toen dat ineens allemaal weer wegviel toen de bubbels van 5 werden ingevoerd!!

        Like

      3. Mja, dat is ook aan je dokter om daar bij stil te staan. Die verantwoordelijkheid bij jou schuiven, tuurlijk ga je dan terug aan het werk zodra het min of meer voelt alsof het gaat. Per twee weken is echt belachelijk weinig he (waarbij dat geen kritiek specifiek op jouw dokter is, meer op het algemene systeem van snel snel, hup hup terug aan het werk). Toen ik twee jaar geleden thuis geschreven ben was dat direct voor een maand, daarna aan de helft van mijn uren heropgestart. En toen zat ik niet eens heel diep.

        Like

      4. Dat zou mij veel meer rust gegeven hebben; want halverwege week twee zat ik telkens al te stressen voor het doktsterbezoek waardoor ik die dagen dan ook totaal geen rust kon nemen. Maar ge voelt u dan ook zo onnozel he? Dus liet ik haar maar beslissen, want zelf wist ik het gewoon niet. Ik hoop dat het gewoon nooit meer zover komt… maar dat weet ge natuurlijk niet.

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s