Over het begin en hoe surreëel het allemaal is

Toen het virus in China uitbrak en de internationale pers haalde, leek het nog een ‘ver van mijn bed show’, zoals alles dat ergens anders gebeurt. (Ik zou in een vorig leven een hele goeie struisvogel kunnen geweest zijn.) Ik volgde het nieuws slechts met een half oog, want meestal volg ik het nieuws zelfs helemaal niet.
Zelfs toen het virus in Italië uitbarstte, was ik er nog gerust in? Ja dat vraagteken staat daar, omdat ik het van mezelf niet snap. Ik had een tripje naar Valencia gepland en volgde het Spaanse nieuws op de voet (El País vertaalt de belangrijkste artikels ook naar het Engels, wreed handig), maar er leek geen reden tot paniek want de meeste besmettingen waren in Madrid en het noorden? Ja opnieuw een vraagteken want hallo, mensen reizen, en in Valencia waren er natuurlijk ook al besmettingen, maar dat negeerden we maar even?

En met de grafieken die elke dag stegen en elke dag een nieuw land dat gevallen had te melden, stapten wij dus woensdag op een vliegtuig naar het zonnige zuiden want zon en wijn en eten en ik had vakantie nodig. Alles ging daar goed, hoewel, op dag één van ons verblijf aldaar werden de Fallas afgelast, een groot (en blijkbaar beroemd?) Valenciaans festival van een paar weken dat jaarlijks honderdduizenden mensen lokt en goed is voor 15% van het jaarlijks toerisme in de stad. Ik kon een kleedje dragen en de zon scheen en het leven was mooi, toch? Voor het eerst in twee weken kon ik me volledig ontspannen.

Dag 2 brachten we relatief rustig door in de oude visserswijk, waar nog een drukke markt was en de mist vanuit de zee kwam kruipen. Intussen werden er in de Alpen skigebieden gesloten en in Spanje volledige gemeentes, ver weg in het noorden van het land. Nog verder weg, in België, werd de noodtoestand afgekondigd en de sluiting van de scholen aangekondigd. In het centrum van Valencia was het wederom een prachtige, warme lentedag.

Ik in Valencia, geen wolkje aan de lucht. @GoAnnelies

Dag 3, terwijl Annelies de kathedraaltoren beklom en ik beneden bleef omdat mijn hyperventilatie nauwe ruimtes nu efkes niet aankon, werd de noodtoestand in Spanje afgekondigd. Die avond gingen al vele winkels vanzelf toe (bij Desigual waren we de allerlaatste klant voor wie weet hoe lang), musea en culturele centra sloten hun deuren, en hoewel bars en restaurants pas verplicht waren om middernacht te sluiten, waren er velen die die avond al niet meer open gingen. Onze laatste keer op restaurant was er eentje met een flauw nasmaakje (net als de wijn, maar we mogen niet klagen).

Dag 4 liepen we door een lege stad. We wilden nog wat parkjes doen en gebouwen langs de buitenkant bekijken waar we niet binnen konden en waren opgelucht wanneer we hier en daar nog een verdwaasde toerist tegenkwamen, maar ze waren met zeer weinig en verder zagen we enkel mensen die hun hond uitlieten of op weg waren van/naar de winkel met boodschappentassen.
(Exact een week later, vandaag, zou Spanje zich genoodzaakt zien om noodhospitalen op te richten om de toestroom aan patiënten te kunnen opvangen. Crazy, echt crazy, hoe snel alles gaat.)
Om twee uur die middag kwam het verdicht van de Spaanse regering: vanaf maandagochtend zouden de mensen niet meer buiten mogen ‘zonder geldige reden’. Om vier uur verschansten we ons op het terrasje van ons appartement met een fles cava en kwamen we niet meer buiten. Die avond, terwijl we stonden te koken, viel de elektriciteit (even) uit in ons gebouw en ben ik ei zo na gecrasht: ik wou gewoon naar huis, me weer veilig voelen, in een vertrouwde omgeving zijn.

Eén van de poppen voor Las Fallas, voor de gelegenheid met een mondmasker aan. De poppen moesten na de annulatie van het festival allemaal weer worden afgebroken en opgeborgen.

Dag 5, zondag, vertrokken we na het ontbijt al naar de luchthaven, maar de metro’s reden normaal en hoewel een aantal binnenlandse vluchten was afgelast, en hier en daar een internationale, all was fine at the luchthaven. We spendeerden drie uur buiten op een voor onze rug moordend laag muurtje in de laatste Spaanse zon. Het boarden ging zonder problemen en we waren er allebei van overtuigd dat we nu wel zeker konden zijn dat we dat verdomde virus hadden opgelopen, met z’n honderd in zo’n kleine ruimte met allemaal gerecycleerde lucht.

Dus de volgende dag, mijn vrije maandag, belde ik HetWeb om te vragen of ik mezelf aub twee weken in quarantaine mocht zetten maar later die dag bleek dat overbodig geweest te zijn want beslisten de bazen dat iedereen mocht, nee eigenlijk maar beter moest, thuis werken vanaf nu, in lijn met de nieuwe richtlijnen van de overheid.
Onze overheid legt onze vrijheid aan banden, maar ’t is voor ons eigen goed.

Mijn home office en puzzeltafel in één.

Deze week werkte ik dus vier dagen van thuis en het is duidelijk dat dat nog wel heel wat meer daagjes gaan worden. Ik ging wat plantjes evacueren van op kantoor (en volgende week fiets ik waarschijnlijk nog eens tot daar).
Ik probeer wat structuur in mijn dagen te krijgen, zoals:

  • elke ochtend kwartiertje ‘de blok om’ wandelen
  • als er meer tijd is (afhankelijk van hoe laat ik ben opgestaan en de badkamertijd): mediteren, yoga en/of schrijven
  • ontbijt klaarzetten
  • om 8u achter mijn computer gaan zitten
  • om 9u ontbijten
  • tussen 12u en 14u een uur middagpauze nemen met opnieuw een wandeling, prep van het avondeten en/of wat puzzelen
  • om 17u de werkdag afronden
  • nog wat puzzelen
  • eten maken & opeten
  • tv kijken (en dat de rest van de avond want 0 energie)

Het probleem zijn de blokken tussen alle pauzes, de blokken waarin ik moet werken. De blokken waarin ik me moet focussen, maar ik door elk.klein.dingske wordt afgeleid. Er landt een ekster in de tuin? Gezien. De gans van de achterburen begint te kwaken? Gehoord. Onze achterbuur vertrekt op zijn fiets? Gezien. Een levering op de werf? Ik zit er met mijn neus bovenop. Een chatbericht? Moet meteen gelezen worden.

En intussen gaat het leven door.
Er vliegen geen vliegtuigen meer over. Ik passeer veel meer volk op mijn wandelingetjes. De puzzel die ik zo graag wou maken, is uitverkocht (en nog vele andere puzzels ook). Wc-papier is moeilijk te krijgen omdat sommige mensen per se tien pakken willen kopen om tot het einde van het jaar safe te zitten.
Ons afvalsorteringssysteem in de garage, waar ik hier nog en niet zonder weinig trots over blogde, dreigt in te storten door de sluiting van het containerpark (en, toegegeven, ons uitstelgedrag). De bibliotheek is gesloten, maar gelukkig heb ik nog zo’n honderd ongelezen papieren en evenveel digitale boeken. De tuinman kwam langs om dan toch al onze achtertuin op te hogen, dus mocht die mens slachtoffer worden van het virus en de wereld voor de rest van het jaar in lockdown gaan en er uiteindelijk écht geen eten meer zijn in de supermarkten, dan kan ik tenminste mijn eigen groentjes kweken.
Er is Netflix om de avonden mee te vullen. Er is het gemis, want ik heb mijn ouders en grootouders al drie weken niet meer gezien en op zich valt dat nog mee, maar het is het ‘niet mogen’ dat het zwaar maakt. Er is zoveel solidariteit, want zowat heel de wereld zit in hetzelfde schuitje. Er zijn de dagelijkse calls met collega’s, online meetings en de vele memes en grapjes op social media. Humor houdt ons gezond. Af en toe naar buiten gaan ook.

Middagwandelingetje in de achtertuin.

Er zijn onze vakanties die zijn afgezegd: een weekendje Antwerpen om ons jubileum te vieren, een weekje Bourgogne om wijn te proeven (en onze eerste vakantie onder ons tweetjes sinds vorige zomer). Er staan nog wat concerten op het programma in april en mei en nog twee vakanties (een verlengd weekend Ardennen en een weekje Zwitserland) die hoogstwaarschijnlijk ook geannuleerd zullen worden.
Er is nochtans zoveel nood aan er even tussenuit zijn, aan berglucht opsnuiven, aan gewoon zijn en niks moeten en niks denken, per se.

Er is de zon die al een ganse week schijnt, en de eerste erwtjes die bovenkomen. Er is de onrust, en mijn controledrang die door mijn lijf heen en weer schiet maar geen enkele houvast krijgt. De toekomst is zo onzeker, en elke dag opnieuw voelt deze hele toestand zo surreëel aan. (Deze cartoon van Floor Denil says it all.) Hoe raken we hier heelhuids door?

Er is de schrik om ziek te worden, de schrik dat mijn kortademigheid veel meer is dan enkel mijn hyperventilatie die ik niet onder controle krijg. Naar de kinesist kan ik niet, de psycholoog evenmin.
Er is het ijzertekort in mijn bloed, dat nu wordt aangevuld met een supplement dat mijn spijsvertering overhoop haalt. Er is mijn neus die al twee weken aan en af verstopt zit waardoor zelfs vreetbuien achterwege blijven (hallelujah) want ik proef amper iets.

Er is de lente, die in de lucht hangt.

En wat is er bij u?

24 gedachtes over “Over het begin en hoe surreëel het allemaal is

  1. Ik vind het ook zo surrealistisch. Voelme alsof ik in Black Mirror zit. Een schrale troost dat we met zijn allen in dit schuitje zitten. Ik ben lid van Kobo Plus. Genoeg boeken, maar even niet genoeg concentratie…

    Like

  2. Ik kan goed thuisblijven en me daar bezighouden, als ik iets heb om naar uit te kijken. Maar hoe het er nu naar uitziet, kunnen we misschien de rest van het jaar niet meer op reis gaan. Daar word ik verschrikkelijk ambetant van. Maar goed, het is wat het is. De echtgenoot en ik hebben vorige week allebei iets gehad, mogelijk een milde vorm van Corona, we weten het niet. Maar we zijn inmiddels allebei zo goed als genezen.

    Liked by 1 persoon

    1. We gaan het idd nooit weten allez als het bij milde symptomen blijft. Des te beter dat ge er bijna van af zijt! Ik ga in 2021 zoveel crazy vakanties plannen ge wilt het niet weten.

      Like

  3. Moet heel raar geweest zijn, die ervaring in Valencia. Fijn dat je terug bent! Ik vind dit alles heel vreemd omdat er geen einde aan gekoppeld is en dus ook weinig hoop. Wat met de zomer? Zoals zovelen verlang ik daarnaar na al dat stormweer en nu komt er vanalles op de helling: mogen we niet meer naar zee, op reis? Brr.

    Like

  4. Ik was net als jij een paar weken geleden en dacht dat het allemaal wel zou meevallen. 2 weken later is heel de wereld veranderd.
    Er zijn een aantal dingen waar ik me voor de toekomst behoorlijk zorgen over maak, maar probeer vooral te onthouden en aanvaarden dat iedereen hier nu mee kampt en dat er daarom hopelijk oplossingen zijn als dit wat gaat liggen.
    En gelukkig kan ik nog werken, al is het van thuis, want als alleenstaande zou ik anders helemaal gek worden denk ik.

    Like

  5. Wat er bij mij is, tja, daar heb ik helaas al over moeten bloggen.

    Houd je taai meiske, ook deze tijd komt achter ons te liggen. En wie weet, misschien brengt het uiteindelijk toch nog goede dingen.

    Like

  6. Ook hier lang in de ontkenningsfase geweest “De media is het weer allemaal aan het opblazen”. Maar ik kon niet fouter zijn. Ondertussen ben ik technisch werkloos en helaas ook ziek net als mijn lief. Corona? Het is een zeer absurde situatie waar ik net als jou liever zo snel mogelijk een einde aan zie komen!

    Liked by 1 persoon

  7. Niet te geloven dat elke dag hetzelfde is… sinds deze week staat er ook hier meer beweging op de planning. Rond half 11 ga ik een half uurtje op de loopband en na ‘het werk’ gaan we een uurtje wandelen in ons parkje.
    Zelf heb ik geen schrik om ziek te worden/zijn maar om anderen te besmetten…

    Liked by 1 persoon

  8. Met 2 tieners in huis en ik tijdelijk werkloos valt dat hier verbazingwekkend goe mee. Manlief is nog aan het werk wegens op de lijst van kritische/essentiële diensten. Ik tracht een zekere structuur te houden, zo staan we elke dag op om 8u om samen te onbijten. Er is tijd voor huiswerk (de oudste wordt bedolven, de jongste totaal niet) en time to relax. Ik wandel elke dag stevig 40′ op de loopband en hou een pittige PowerPlate sessie van 15′. Het enige minpunt in de ganse week is de wekelijkse uitstap naar de supermarkt, ik weet sinds vorige week hoe melaatsheid moet gevoeld hebben sociaal gezien dan… Die nog steeds lege winkelrekken bederven heel ff mijn dag, het is frustrerend om je winkellijst niet te kunnen afwerken, ik ben al blij als er iets op de rek staat, merken zijn ineens een pak minder belangrijk geworden… Ik shop voor mijn ouders (75+) en mijn overburen. Positief ook is het samenhorigheidsgevoel : we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Serieuze bummer is onze vakantieplannen, voor die éné keer dat ik eens iets boek in Spanje maar soit dat kan verplaatst worden naar volgend jaar. Positief blijven is de boodschap en denken “het kan altijd erger…”

    Liked by 1 persoon

    1. Ik kijk ook niet uit naar het volgende supermarktbezoekje, dat er echter weer gauw aankomt… De samenhorigheid is inderdaad erg mooi om aan te zien, hopelijk keert dat zich niet naar verzuring als dit nog enkele weken gaat blijven duren (en dat gaat het).

      Like

  9. Ik weet nog dat ik jouw instagramfoto’s zag op een moment dat wij ons kantoor in België al aan het sluiten waren en ik was verward en keek na of je eventueel een latergram aan het posten was of niet. Ik wou het je niet zeggen maar mensen die uit Spanje terugkwamen mochten bij ons al een week niet meer naar kantoor komen (uit Italie en haute – Savoie was al vanaf 1 maart verboden). Mijn man werkt voor US company waar de kantoren op 5 maart al gesloten waren.

    ‘k denk dat ik de ernst van alles wat voor was door internationale bedrijven die sneller de ernst inzagen (oa door afdelingen in China en Italië) en actie ondernamen vooraleer de overheid dat deed. Bovendien zit er een Italiaanse mama van kindje uit onze oudste zijn klas ook al van 8 maart of zo te schreeuwen in whatsapp groepje en op FB dat we moesten thuisblijven en de scholen en winkels toemoesten, dat met x dagen vertraging de Italiaanse ramp op ons afkwam.

    pff wat een verhaal, ‘k zou doodongerust geweest zijn om daar toen nog te zitten. Maar goed, blijkbaar ben je er toch niet ziek geworden. Chance dat na het uitgangsverbod jullie in feite toch gewoon gepland naar huis moesten. Stel je voor dat je veel langer geboekt had.

    En in een andere orde: straf hoe jij op nuchtere maag eerst kan gaan wandelen, tafel dekken (eten zien!!) en dan nog uur werken vooraleer je ontbijt? Pff ontbijt is bij mij een van de eerste dingen op een dag toch.

    Liked by 1 persoon

    1. Wel achteraf gezien snap ik niet dat onze overheid niet sneller heeft ingegrepen. ’t Is dat wat mij geruststelde om alsnog naar Valencia te gaan. Keidom natuurlijk, dat weet ik nu ook wel… Ik was de week zelf (dus voor vertrek) al wat ziek aan het worden, geen idee corona of niet 😉 maarja wie zal het zeggen wat ik waar heb opgelopen?
      Zeg “wandelen”, da’s dus letterlijk het blokje rond he 😀 Een klein kwartiertje, volledig vlak ook… Dat ontbijt zo laat dat is er zo ingeslopen. Als ik ga werken (dus effectief naar kantoor ga) is er geen tijd om ’s morgens op het gemak aan de ontbijttafel te zitten, dus dan liever op het werk aan mijn bureau (en babbeltje in de keuken met de collega’s terwijl ik een theetje zet voor erbij). Tafel dekken doe ik dus thuis nooit voor het ontbijt; ik haal brood uit de diepvries en that’s it :p

      Like

      1. ‘k heb me (net zoals veel mensen wellicht) ook afgevraagd waarom de overheid niet sneller maatregelen nam. Waarom zijn we uberhaupt nog mogen gaan skiën in Italië en mochten die mensen zonder quarentaine terug.

        Maar eerlijk: als je ziet hoe slecht sommigen zich nu al aan de maatregelen houden, denk ik ook in alle eerlijkheid dat we er met zijn allen nog niet klaar voor waren. zonder onheilspellende beelden uit Italië hadden we vast geroepen dat de overheid wel heel erg overdreef en had ze geen buy-in van ons allemaal om er ons aan te houden. Soms moet je al deels in de ramp zitten om opeens de ernst in te zien.

        Liked by 1 persoon

      2. Ik denk dat eigenlijk ook. Mensen staan zo rap klaar met roepen dat iets overdreven is en dat we een “politiestaat” aan het worden zijn want niks mag nog (hahahaha) en ’t is de 5G en de Chinezen enzovoorts, maar ik vind dat onze overheid het uiteindelijk heel erg goed heeft aangepakt eens ze eraan zijn begonnen en tot nu toe. (op het mondmaskerfiasco na, dan)

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s