Het begon met de wind

Vorig weekend woei Ciara rond het huis en dat maakte me zo onrustig, ik wist me met mezelf geen blijf. Ik wilde schrijven, het eruit gooien, maar wist niet hoe of wat. Het kropte zich op, en verdween langzaamaan met het afnemen van de maan.

Er was geen energie; we eten tegenwoordig drie keer in de week fastfood omdat me na het werk alle fut ontbreekt om eender wat te doen. Waardoor ik natuurlijk nog minder energie krijg, enzovoorts. (Vicieuze cirkel, hallo!)

Er verscheen al een tijdje geen deftige content op mijn blog (en o wat mis ik het schrijven om het schrijven, zoals dit). Mijn privémailbox is een puinhoop, meestal denk ik er nog net op tijd aan om facturen te betalen maar iemand die mij mailt terugmailen? Mijn hoofd loopt over. Sinds de verhuis heb ik het gevoel achter alles aan te hollen. Een weekje thuis blijven na de verhuis had heel veel kunnen helpen, maar ik was zo naïef te denken dat ik me er al bij al goed doorheen had geslagen en nu konden we weer voort met ons leven, nu was alle stress weg – maar ik was de gigantische weerslag vergeten, die pas achteraf komt en nietsontziend is.

Er was professionele feedback: dat ik zo cynisch geworden ben. Meer dan één collega merkte dat op en het drong pas enkele dagen later tot mij door hoe me dat had geraakt. 2019 was een kutjaar (wat zij niet weten, en jullie eigenlijk ook niet, maar ik kan er ook niet meer over zeggen dan dat ik hier op de blog al deed omdat er andere mensen bij betrokken zijn), maar ik besef dat ik mijn gedachten terug positiever moet gaan maken of ook 2020 glijdt de afgrond in.

Er was het tweede webinar van Elke Dag Vakantie dat me leerde dat er een balans moet zijn tussen de vier verschillende dimensies en dat het niet genoeg is enkel aandacht te besteden aan je spirituele dimensie (door bv de natuur op te zoeken of te mediteren) maar dat je ook aan je fysieke lichaam moet geven wat het nodig heeft (zoals gezond eten en beweging), aan je mentale lichaam (lezen, rusten) én aan je emotionele lichaam (een goed gesprek, op tijd en stond ontprikkelen).

Er zijn andere dingen, kleine dingen, die zich opstapelen en liggen te broeien en te meuren als een mesthoop in mijn binnenste.

Er zijn ups en downs, en bij elke up komt de hoop dat het ‘vanaf nu enkel beter zal gaan’, waardoor de volgende setback (en die komt er altijd) telkens weer aanvoelt als keihard tegen een muur botsen. Au. Gefaald! Please try again. And again and again… En dan zijn er soms downs waarin ik in eerste instantie de fut niet heb om recht te krabbelen.
Ik moet geloven dat er een tijd zal komen dat er meer en langere ups komen en dat de downs zeldzaam zijn – al horen ze allebei bij het leven, dat is gewoon zo.

En dan is er de #selfcare hype. Vooral: je móet aan zelfzorg doen, want het leven is toch zó druk dus neem vooral dat bad inclusief kaarsjes en glas wijn, ga naar de wellness en laat die to do lijst voor wat hij is.
Ahja? Gaat gij intussen mijn opstapelende administratie wegwerken of mijn eten koken? Nee he?
Opnieuw: balans moet er zijn.

Het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. En een dag beginnen met mijn ochtendritueel maakt de dag niet per definitie een goeie dag – zaterdag was daar het bewijs van. (Het helpt me enkel bij het wakker worden en mijn focus in de juiste richting krijgen, maar mijn hersenkronkels doen soms gewoon wat ze willen door slaapgebrek of die mesthoop van hierboven.) Dus allemaal goed en wel.

Ik ging nochtans voor mezelf zorgen door mezelf een uitstapje naar Brussel cadeau te doen. Het was het laatste weekend van de tentoonstelling Dali x Magritte en surrealisme is één van die moderne schilderkunsten die ik zo fascinerend vind dus ik wist dat ik er spijt van zou hebben als ik niet kon gaan.

Ik ging alleen, want dat vond ik niet erg. Ik nam een boek mee en mijn oortjes voor op de trein, een koekje vei alle valle veur, een flesje water en ik trok mijn favoriete outfit aan, namelijk mijn zachte maar o zo coole knalrode jas en mijn groene Nepali sjaal (100% yak whool!).
Met de trein reizen is zo fijn, ik dacht dat dat alleen al me deugd zou doen. Natuurlijk is het altijd druk op de trein richting zee, daar had ik aan moeten denken, en het lukte me niet echt om me af te sluiten van al het lawaai.

De trappen oplopen van de Kunstberg, eenmaal aangekomen in Brussel, vergde een verrassend grote krachtinspanning van me: de hyperventilatie heeft de voorbije weken een strakke, steeds bredere band rond mijn middenrif gelegd en ik kreeg gewoon geen lucht. (En dan word ik bang. Want hoe moet dat dan in de bergen komende zomer? Zo afzien als vorig jaar…. dat wil ik echt niet meer. Wanneer stopt dit? Gaat dit überhaupt ooit stoppen? En hopla, de doemdenktrein is vertrokken.)

De tentoonstelling was mooi. Maar de laatste tijd (jaren) heb ik vaker het gevoel hier niet te zijn. Niet mee te maken, niet te beleven. Niet bewust te leven. Niet meer te kunnen genieten van het moment. Pas bij De verzoeking van de heilige Antonius, het bekende schilderij met de olifanten op hun uitgerekte spinnenpoten, voelde ik iets: ja, hier sta ik dan, voor het echte exemplaar en het is zoveel mooier dan op foto! Maar zodra ik doorhad dat ik zo verwonderd was, verdween dat gevoel meteen weer. Alsof mijn lijf het verleerd is, dat voelen dat het kan genieten en leven.

Eenmaal weer buiten kocht ik mezelf een chai tea die ik opdronk op de trappen van de Kunstberg waar ik een tijdje rustig mensen kon kijken met Brussel dat zich ontrolde aan mijn voeten en een violiste die meespeelde met bekende deuntjes. Een rustpunt na de drukte in het museum. De kalme trein naar huis was een verademing maar hoe dichter bij huis, hoe groter de stress. Hoe groter de paniek. Want wat als dit nooit weggaat? Wat als ik nooit meer stabiel word?

Rationeel gezien wéét ik dat het goed komt. Dat ik het kan. Dat die druk op mijn middenrif weg kan. Dat er zoveel mooie dingen zijn in het leven. Dat ik rust vind in ritueeltjes zoals opstaan met yoga en/of meditatie, maar dat het geen reden tot paniek is als zelfs dat mijn dagen niet doet kalmeren. Morgen is een nieuwe dag. En overmorgen.

En laten we augustus niet vergeten. Toen was de hyperventilatie ook weg. En de stress. Toen was even alles peis en vree en yoga onder de bomen van het park, dagen vol zonneschijn en uitkijken naar wat er nog komen zou. (Niet wetende hoeveel slecht nieuws er nog zou gaan volgen. Maar ook daar; als ik op dat moment niet nog in de nasleep van de vorige stresspiek (mei-juni) had gezeten, had ik alle miserie misschien wat beter kunnen counteren. Rationeler kunnen benaderen in plaats van in te storten en niet te geloven hoe het ongeluk zich om ons heen begon te verspreiden alsof we één of ander virus hadden. Jawel, doemdenken 2.0 voor gevorderden!)
Augustus geeft mij hoop. Ik moet alleen mijn geloof in de ‘alles komt ooit goed’ regel terugvinden.

Want ik weet dat allemaal, rationeel gezien. Toch is het daardoor extra moeilijk wanneer het dal waarin ik beland zoveel dieper, ja een fjord blijkt en de bergtoppen om me heen zoveel hoger schijnen, onoverkomelijk. Hoe raak ik daar ooit weer naar boven?

Voor elk stapje voorwaarts lijkt er ook een stap terug te gebeuren. Soms een grote, zoals zaterdag. Zaterdag was een zware dag, een moeilijke dag. Zelfs lezen hielp niet om mijn ademhaling rustig te krijgen, en dat doet het normaal altijd so that scared the shit out of me waardoor ik nog meer stress kreeg en HET IS ERMEE GEDAAN en *boem* bleitbui op de wc van het restaurant die avond want ik voelde me zo gefaald. Al bijna drie jaar hang ik hier te watertrappelen. Intussen weet ik waar mijn grenzen liggen, maar ik weet ook dat het leven u soms dwingt ze te negeren en erover te gaan. Zoals ik al zei, er zijn in 2019 te veel ‘uitdagingen’ op mijn pad gekomen. Daar kon alle yoga van de wereld niks aan verhelpen, punt. Maar en nu? Hoe krijg ik alles waar in balans? Hoe en waar trek ik mijn grenzen opnieuw, of doen ze dat vanzelf wel?

Die fjord is koud. En diep. En ik kan niet zwemmen. En al dat watertrappelen is zo vermoeiend.

Er zijn dingen waar ik naar uitkijk, al is dat altijd met een beetje schrik want wat als het niet doorgaat: aan mijn moestuin kunnen beginnen, naar Zwitserland gaan met ons mama, de lege weekends die eraan komen… Dat zijn de dingen waaraan ik mij kan optrekken. Die me overeind houden. Dat, en het lief, mijn rots in de branding.

Ik begon dit als Instagrampost te typen omdat ik die bewuste zaterdag iets te veel ‘happy happy joy ziet mij hier eens in mijn eentje naar een museum gaan’ was terwijl het zo stormde in mijn binnenste. Dat voelde zo oneerlijk want ik ben all ‘ge moet de waarheid tonen op social media, want fake gedoe daar heeft niemand wat aan’. En plots vloeide het er allemaal uit. Al mijn twijfels, al mijn zwartgalligheid. Een momentopname, houd dat in uw achterhoofd bij het lezen. Want de meeste dagen gaat het wel goed.

Voilà.

35 gedachtes over “Het begon met de wind

  1. Bedankt om dat hier te schrijven. Heel veel dingen herken ik: de angst dat het zo moeilijk blijft zijn, wel dingen doen om het beter te maken maar niks vinden dat langdurig helpt, de meet telkens weer wat verder leggen, denken dat het wel beter zal zijn als dit of dat achter de rug is.
    Maar gewoon al het feit dat je het kan neerschrijven helpt misschien al een beetje. En gelukkig is het niet elke dag zo, maar ik snap dat het wat meer dagen gewoon zonnig mag zijn in je hoofd.

    Geliked door 1 persoon

  2. ❤️❤️❤️ Toch super trots dat je op je eentje naar Brussel bent gegaan, want het heeft je wel bij al dit doen stilstaan en soms moet je de pijn omarmen ipv weg stoppen denk ik. Das eigenlijk de reden dat ik niet op soloreis durf, ik ben bang voor de confrontatie met alle gevoelens en gedachten die naar boven zouden komen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja het was eigenlijk scary. Dacht echt dat het me deugd zou doen, maar er is niemand om je af te leiden natuurlijk. Alleen op reis gaan zie ik mezelf ook nooit doen, zo een kort tripje tot daar toe…

      Geliked door 1 persoon

  3. Chapeau dat je hier zo eerlijk over schrijft, het zal voor veel mensen een hart onder de riem zijn. Ik maakte me wel heel erg zorgen over je toen ik begon te lezen en was dan ook opgelucht met de boodschap aan het einde. Weet je, soms is het leven gewoon lastig en zwaar en moeilijk. En dan is even ventileren zo nodig. Als je daar nood aan hebt, mag je ook altijd een mailtje sturen hoor. Schrijven helpt altijd 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Schrijven helpt zoooo hard, ’t is waar. Tijdens het schrijven al begon ik te relativeren. Ik zou het de volgende keer beter doen tijdens de stressaanval, wie weet wat dat me zou kunnen brengen, alhoewel ik absoluut niet rustig genoeg was daarvoor.
      Heel lief van je, merci 🙂

      Like

    1. Da’s prima 🙂 🙂 Het vraagt idd altijd wat lef om bij dit soort postjes op ‘publiceren’ te klikken… maar ik weet hoeveel me het zelf helpt om dit bij een ander te lezen en ik denk dan: er moet maar één iemand anders iets aan hebben. En ook, ik wil echt de situatie niet verbloemen. Het suckt soms, en ik denk dat dat voor iedereen al wel eens geldt?

      Like

  4. Ik vind het heel schoon geschreven. En ik las het graag, ook al klinkt dat raar (of niet). Bizar herkenbaar soms, maar ik weet niet goed wat te zeggen, alleen dat heel kleine dingen soms toch een beetje helpen (allez, er was vandaag iemand die mij met de fiets liet oversteken en er was niet eens een zebrapad ofzo en ik was compleet geschokt van zoveel vriendelijkheid, en de chauffeur lachte omdat ik lachte).

    Geliked door 1 persoon

  5. Ik zit ook weer in zo’n periode. Dood- en doodmoe, zowel fysiek als mentaal, zelfs na een week van heel bewust in de zetel liggen (en veel bucht eten want pfft, koken). Heb geregeld zelfs gewoon geen zin meer om er nog iets aan te doen, want het blijft toch altijd terugkomen. De naïviteit en hoop worden er elke keer wat meer ‘uitgeklopt’. Watertrappelen omschrijft het goed, ik heb vaak het beeld dat ik door water probeer te stappen, dat gaat ook voor geen meter vooruit.
    Maar toch is daar altijd ook weer een soort overlevingsdrang, en wat mij betreft de wetenschap dat ik dat sowieso elk jaar in februari doormaak, als de winter mij echt helemaal heeft leeggezogen. Hang in there, het komt zoals altijd wel weer goed met ons! xx

    Geliked door 1 persoon

    1. Als de lente komt, en dus meer daglicht, gaat het beter… dat moet ik ook geloven 🙂 🙂 En na elke down komt er een up, ook dat moet je geloven. Een soort reddingsboei die voorbij komt dobberen, dat is er ook altijd, al is het maar efkes. Blijven gaan, da’s de enige mogelijkheid! (En soms gewoon u laten meedrijven…)

      Like

  6. Amai Leen, pffff, klinkt allemaal zo overweldigend en herkenbaar. De put waar ik na onze verbouwing in viel was ook zo onverwacht, want alles ging dan toch zonneschijn en bloemetjes en eenhoorns en regenbogen zijn!?!? Die waren er niet en de put was zo diep en donker dat ik mezelf niet meer terugvond. And it’s gonna be hard, maar blijven volhouden, blijven vechten, blijven dingen doen ook al hebt ge maar heel even dat gevoel dat het goed is. Vasthouden aan dat gevoel en dan gaat dat na een tijdje er meer zijn en nog een beetje meer en nog een beetje. Het klinkt misschien afgezaagd maar het zijn meestal echt wel de kleine dingen die er toe doen en als laatste wil ik uw mijn favoriete quote meegeven, die ik altijd in mijn achterhoofd hou en die mij op een bepaalde manier kracht en steun geeft: ‘What’s coming will come and we will meet it when it does’

    Geliked door 1 persoon

    1. Haha ik verwachtte ook echt zo van die sprookjesdingen, ineens alle zorgen vergeten etc 😀 Well…. Ik blijf watertrappelen, en soms laat ik me ook gewoon meedrijven. We zien wel waar we uitkomen zeker?
      Hele mooie quote! ❤

      Like

    1. Awel zo voelt het echt: leven met de handrem erop.. Continu zorgen dat ik niet te snel ga, terwijl iedereen rondom mij maar danst en zingt, hoewel nee, er zijn veel mensen die worstelen met (ongeveer) hetzelfde, dan ben ik al blij dat het niet helemaal aan mij ligt 🙂 Ik hoop alleszins dat mijn mooiste jaren dan alsnog mogen komen!

      Like

  7. Inderdaad: self care allemaal goed en wel, maar soms moeten er dingen gedaan worden. En ik kan helemaal zien dat er aan die hele verhuis en al het geregel en andere lastige situaties totaal niet te ontsnappen viel. Dan moet je wel hard werken, harder dan je lichaam aankan… De periodes nadat ik verhuisde, waren voor mij ook altijd héél zwaar. Of nu ik aan een nieuwe job begonnen ben, is het ook even puur overleven en vooral zorgen dat ik niet doodval.

    Maar wat ik wou zeggen, want misschien heb je het nu heel erg nodig om dit te horen: je bent maar een mens, geen superheld, en je bent wel goed bezig! Dat blijven proberen, waar je over schrijft, en zelfs al eens goed ventileren en uitdrukken wat er speelt: dat is toch gene gemakkelijke in een periode waarin je je maar moeilijk kan rechthouden.

    Dus chapeau en veel liefde! ❤ Hopelijk vind je af en toe momentjes om je aan op te trekken en te koesteren ❤

    Geliked door 1 persoon

  8. Zo herkenbaar! Ik voel je constante vechten, en vooruit willen maar niet kunnen. Ik hoop echt dat je de rust kan vinden, en dat de stormen niet meer al te krachtig aanwezig zijn.
    Vorige week moest ik aan je denken, want toen jij naar Brussel ging, was ik onderweg met de trein naar Hasselt. Daar waar ik hoopte op twee uur rust, was het vooral twee uur frustratie omdat er overal gebabbel was. Gelukkig heb ik me in Hasselt wel even kunnen ontspannen, en was de treinreis terug een pak rustiger…
    Goeie moed, ik ben er ook van overtuigd dat alles weer goed komt!

    Geliked door 1 persoon

  9. Blijven schrijven moet je doen ! en blijven ademen 😉 en wat mij geholpen heeft is ouder worden, sinds ik 40 ben, is mijn je m’en foutisme enorm gestegen en ik leer nog steeds bij … En genieten, van kleine dingen en kleine stapjes want het leven kan snel gedaan zijn …

    Geliked door 1 persoon

  10. Maar meiske toch, ‘k zou je een dikke knuffel willen komen geven. ‘k weet het allemaal niet maar je hebt veel op je bord eh. En ja, soms kan je de oorzaken van stress niet wegnemen en komt shit gewoon je richting uit.
    ‘k denk dat je dan niet meer kan doen dan hopen dat het tij snel keert en proberen overleven. Maar ook er zo eerlijk over zijn zoals nu. Echt, dat mag.

    Als je ooit eens wil bellen of zo om je hart te luchten , dan wil je je wel in dm op instagram mijn nummer eens sturen

    Geliked door 1 persoon

  11. Ik heb nog nooit zo ver achtergestaan met lezen als nu, maar ik hoop echt heel heel hard dat het ondertussen beter met je gaat. Ook al was dit een momentopname, het is er eentje die echt niet goed klinkt. Hopelijk heeft de Coronacrisis je wat rust i.p.v. extra stress kunnen geven (en zijn de slechte dingen van 2019 daar kunnen blijven?).

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s