Drie keer Queen in 2018: over de enige band van wie ik onvoorwaardelijk fan ben

Ik ben niet iemand die zomaar compleet uit haar dak gaat, maar ik heb een paar kleine dingen waarvoor ik alles laat vallen en alles zal doen om er te raken. Zoals Zwitserland, Niccolò Ammaniti en… Queen. Hou u vast want ik ga in deze post compleet loco de fangirl-toer op.

Mijn liefde voor Queen-muziek begon in de jaren ’90 onder invloed van mijn tante; van Sinterklaas kreeg ik ooit hun derde Greatest Hits cadeau. Hoe graag had ik in 1986 niet bij het laatste optreden van Queen in Wembley Stadion geweest; helaas zat ik toen nog veilig in de buik van mijn mama. Gelukkig is er de dvd, die ik een jaar of vijftien geleden in onze home cinema heb bekeken zodat het toch een beetje was of ik was dáár. Dat mijn vader ooit zo gek is geweest om zich in de drukte van een zomerse zaterdag in Montreux (aan het meer van Génève) te wagen omdat ik zó graag het standbeeld van Freddie wou bezoeken, daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor. Het is immers het dichtst dat ik ooit bij die legendarische icoon zal geraken.

Freddie en ik in 2014, bij een tweede bezoek aan Montreux want tegenwoordig is naar Zwitserland gaan zonder langs Freddie te passeren gewoon ondenkbaar.

Maar goed: Queen is dus al heel lang in mijn leven, een beetje op en af, en in 2018 erg op want ter voorbereiding op de show van een coverband moest er natuurlijk veel naar hun hits worden geluisterd. Don’t Stop Me Now passeerde verdacht veel op de radio – ik luister niet veel radio, maar elke keer we in de auto stapten, was het daar, zo leek het – en werd dus, naast Bijou dat ze toch niet zouden spelen want da’s helemaal niet bekend, mijn favoriet Queen-lied van het moment. (Ook dat wisselt doorheen de jaren namelijk nogal.)

Queen Forever

De show I Want To Break Free werd drie jaar geleden door de Nederlandse coverband Queen Forever gestart op de sterfdatum van Freddie Mercury, die toen al 25 jaar van ons heengegaan was. Het was zo’n succes dat ze op tournee mochten en we konden gaan kijken in de Stadsschouwburg van Antwerpen.

De show draait om het leven van Queen; je krijgt met videoprojecties en ondertiteling tussendoor te zien hoe de band begon, welke albums ze uitbrachten, welke hits ze hadden, enzovoorts. Je weet dus ook dat aan het einde Freddies dood eraan zit te komen. De productie heeft het echter zo aangepakt dat ge niet bleitend naar huis moet vertrekken want The show must go on en We are the champions, en dat is ook gewoon zo.

Het begon een beetje tam, ik zal het maar zeggen zoals het is. Alsof ze hun nummertje brachten en het na twee jaar eigenlijk allemaal een beetje beu waren. Ik kan dat begrijpen mannekes. Timothy Drake, van wie recensies beweerden dat zijn stem zo op die van Freddie leek, wel, ik vond van niet; hij duwde te hard op zijn stem en dat vond ik niet mooi, maar niks persoonlijks Tim, ik denk dat gewoon niemand Freddie Mercury kan evenaren, ook niet qua performance.
Na een paar nummers kwamen de bandleden wat los en bij Somebody to love, waarbij David Bowie zowaar tot leven werd geroepen, gingen we uit ons dak. Dat was eigenlijk best wel goed!

De moves van vooral Timothy waren heel erg ‘Queen’. Bij elke nieuwe periode werd er van kostuums gewisseld; het befaamde gele jasje van Freddies laatste concert met Queen was er natuurlijk ook bij. Er was even wat discussie toen bassist ‘John Deacon’ in shorts verscheen, want dat kon toch niet zo’n modeflater, gelukkig bracht Google uitsluitsel (Google’t zelf maar eens anders, het is best hilarisch). Bij I want to break free verscheen de zanger in Freddies outfit van in het clipje, en wat een benen! Enfin, de ambiance zat er tegen dan wel in.

Ik durfde bijna niet naar de gitarist kijken met zijn Brian May bos krullen, WANT BINNENKORT ZIE IK DE ECHTE moest ik dan altijd denken, maar feitelijk deed die kerel dat helemaal niet slecht. Zeker niet toen, tegen het einde van de show, hij plotseling in zijn eentje in de spotlight stond en… Bijou begon te spelen. Ik kreeg net geen hartverzakking want dat is het mooiste liedje ooit geschreven en Brian May is een gitaargod, maar zijn dubbelganger deed dat verdorie goed.

Maar de traantjes, die waren eerder al beginnen rollen. Iets met kaarsjes en Who wants to live forever want mijn god wat had ik gewillen dat dat soms kon. Dan zouden Freddie, Chester, Jeff, Tim, Whitney, George en David (om er maar een paar te noemen) nog onder ons zijn. Enfin, Freddie heeft goed gezelschap in de hemel. Dáár moeten het festivalzomers zijn om ‘u’ tegen te zeggen.

Queen in het Sportpaleis

En toen was ik in de Fnac en zag ik daar een affiche passeren en omg QUEEN KOMT NAAR BELGIË en IK WIST VAN NIKS, wat voor een louzy fan ben ik eigenlijk? De tickets waren al sinds februari in voorverkoop maar kijk, er waren nog plaatsjes vrij, op het tweede balkon waar de akoestiek op niks trekt but I’ll take it, alles om ’s werelds beste gitarist live te mogen zien optreden en HET IS QUEEN!!!!
(Ik zal maar niks zeggen over de paniektelefoontjes naar mijn tante die in een meeting zat en naar ons mama die haar best deed mijn enthousiasme te delen en naar het lief die meteen ja zei want die weet als er iets in mijn hoofd zit, enfin.)

Ik hield wel een klein beetje mijn hart vast want gitaargod Brian May is intussen al 70, heeft hij het nog of wordt het een schaamtelijke vertoning en tijd voor pensioen?
Maar het was ongelooflijk. Ik heb de godganse show op het puntje van mijn stoel gezeten en elke noot mijn hart laten binnenzweven.

Adam Lambert verving Freddie Mercury en hij deed dat geweldig. Nee, natuurlijk is hij niet Freddie, en dat is ook niet de bedoeling. Maar hij is minstens even flamboyant en wil niet klinken als een flauw afkooksel, en dat apprecieer ik ten zeerste.
Brian May zette een gitaarsolo in waarin ik op den duur mijn favoriet Bijou wist te herkennen maar serieus @Sportpaleis moet dat volume altijd zo trommelvliesscheurend hoog staan?

Anyways, het moment waarop Brian in zijn eentje vooraan op het podium ging zitten en Love of my life inzette op de akoestische gitaar, was zo intiem dat ik voelde dat ik mijn zakdoek bij de hand moest houden.
En toen stapte Freddie mee op het podium.

Jawel.

Geprojecteerd op het scherm weliswaar maar zodanig gemonteerd dat het net echt leek, en plots vulde zijn stem en zijn aanwezigheid de zaal en het was absoluut magisch. De tranen stroomden en bleven stromen. Godverdomme, zo schoon.
Hier een officieel filmpje uit Rio van dat speciale moment.

Bohemian Rhapsody: de film

De film Bohemian Rhapsody kostte heel wat tijd (en ongetwijfeld ook geld) om te maken, want wat er overbleef van Queen wilde ten allen tijde inspraak en er werd een paar keer gewisseld van producer.

Enfin, herfst 2018 was het eindelijk zo ver: ik zat in Nepal toen de film in première ging en ik denk dat mijn tante wederom net niet onnozel van mij werd toen ik tussen alle voorbereidingsheisa voor den trouw door per se een date met haar en Freddie Mercury in de cinema wilde.
De film verhaalt over hoe Queen ontstond en over Freddies persoonlijke struggles. Je leert er hoe verschillende Queen-nummers tot stand kwamen, en hoe Freddie wegging bij Queen om aan zijn solocarrère te werken maar uiteindelijk terugkeerde, want hij was niks zonder Queen en Queen was niks zonder hem.
En er werd gebleit. Ook toen ik de film onlangs voor een tweede keer zag.

Dat was het. Merci om mij efkes te laten ratelen over mijn idolen.

Wie is jouw grootste idool?

 

10 gedachtes over “Drie keer Queen in 2018: over de enige band van wie ik onvoorwaardelijk fan ben

  1. Ik ben volledig mee. Al was ik al eerder fan, ik ben nog van de tijd toen Freddie nog leefde en heb dat Live Aid concert Live gevolgd, op televisie weliswaar.
    Ik heb nog elpees, en één van de eerste die ik ooit kocht, was er één van Queen.
    Bohemian Rhapsody heb ik ondertussen ook twee maal gezien, de eerste keer heb ik het laatste half uur tranen met tuiten gebleit, de tweede keer was in de theaterzaal van Les Diablons (echt!) en heb ik het ook niet droog gehouden. Amai.

    Like

  2. Ik ben ook een beetje fan, ik vind zijn nummers enorm goed! De film zag ik ook maar het klopte niet helemaal met de realiteit maar toch vond ik het super! Ik heb zelfs een t-shirt gekocht met Freddie erop 😀

    Mijn grootste idolen zijn the Cranberries en Vive la Fête

    Like

  3. Ik heb, na een openingsdans met het lief, mijn 50ste-verjaardagsfeest geopend met ‘don’t stop me now’. Helemaal alleen op de dansvloer, alle ogen op mij gericht, helemaal uit mijn comfort zone, bijna zwevend van de adrenaline. Vandaag was het liedje toevallig ook op de radio en ik veronderstel dat de buren dat ook hebben geweten. 😁
    Fan ja…

    Like

  4. U2 sowieso. Ben ook naar Queen geweest in het Sportpaleis en ik kwam er pas een paar weken voor ze kwamen achter. Was de max :-D. En ook tranen met tuiten gehuild met Bohemian Rhapsody. En ik ween bijna nooit met films, dus dat zegt veel!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s