Hoe is het nog met dat hoofd en dat lijf van mij? #4

Het is tegenwoordig een rollercoaster, mijn hoofd, want op sommige momenten (de meeste, dat moet gezegd) gaat het goed en heb ik zelfs energie om mijn badkamer van onder tot boven te schrobben, op andere momenten moet ge mij vooral met rust laten en is het enige wat helpt een boek of een vastpak van het lief. Ik maakte een lijstje met zomerplannen en het lukt me tot nu toe redelijk goed om me eraan te houden, wat voor heel veel rust zorgt in mijn hoofd. Er is al veel tijd geweest om te bloggen, te lezen en voor andere ontspannende activiteiten. Dus go me!

Het lijf

Sporten

Wandelen komt er niet meer zo vaak van, en daar zit het weer voor iets tussen. Ik probeer één keer per week mijn bergschoenen aan te trekken, al is het maar voor een toertje van een uurtje hier in de buurt op mijn berg tijdens mijn middagpauze (wanneer ik thuis werk) of in het weekend.

Onze tienbeurtenkaart bij de fitness is op; het moet de eerste keer in de geschiedenis van de mensheid zijn dat we ze effectief helemaal hebben opgemaakt voor de vervaldatum. We gingen – of probeerden dat toch – elke week naar een spinningles, de enige binnensport die we (allebei) leuk vinden. Het voordeel van zo’n groepsles is dat je gemotiveerd bent om mee te doen – om over de opzwepende muziek nog maar te zwijgen. Tegelijk kan je het op je eigen tempo doen, want je stelt je fietscomputer naar eigen kunnen in.

Mijn voornemen was om te beginnen met lopen zodra de spinninglessen waren afgelopen. Ook al volg ik het allerlichtste loopprogramma en ga ik maar twee keer per week, ik merk dat lopen veel zwaarder is voor mijn lijf: ik voel het achteraf aan mijn rug en ben er zeker 24 uur moe van. Bovendien heb ik overgewicht, wat het lopen er niet bepaald gezonder op maakt volgens mij. Daarom heb ik besloten het drie-vier weken te geven en te kijken hoe het gaat, en dan eventueel terug te keren naar de spinning. Het belangrijkste is dat ik in beweging blijf, niet per se welke sport ik doe. Luister naar het lijf!

Eén keer per week gaan we met een privécoach aan de slag om onze spieren op te bouwen. Dat resulteert in twee à drie dagen spierpijn en een goed gevoel. Ik heb een hekel aan die oefeningetjes, ook al is elke ‘les’ anders dan de vorige en is er voldoende afwisseling en hebben we echt een supertoffe dame als coach. Nope. Ik ben geen fan. En toch hebben we zonet voor nog eens twaalf beurten verlengd 🙂

De rug

Vlak voor onze zomervakantie ben ik even bij mijn kinesist langsgegaan omdat ik weer iets voelde in mijn onderrug. Het blijft een probleem bij mij dat er heel snel melkzuur komt op de spieren van mijn heupen en billen. Na elke sportsessie of bijvoorbeeld wandeling moet ik die er met behulp van een tennisbal en een muur uit masseren. Geen zicht, vermoed ik, maar als ik het niet doe en het melkzuur bouwt op, dan trekt het pijngewijs door naar mijn onderrug en voor ge het weet verschuift daar weer iets dat dan vervolgens gekraakt moet worden, dus ik pas wel op.

Inspanningsastma + hyperventilatie = afzien

In Zwitserland heb ik ongelooflijk veel last gehad van de hoogte. Bij het bergop wandelen moest ik op den duur om de vijf stappen stoppen om naar adem te happen. Mijn hartslag ging niet per se erg hoog, het leek of mijn lijf zei: “Nope. Ge kunt niet harder dan dit. Stopt nu maar gewoon.” Het was niet fijn meer en elke wandeling werd een strijd met mijn lijf. Alsof je een tegenstribbelende kat mee naar boven wilt sleuren, maar dat de kat dan uw longen zijn die zoiets hebben van: “Ik wil gewoon in de zetel liggen en mijn nagels in uw behangpapier drijven; hier heb ik niet voor getekend.”

Op de Illhorn. Een bergtop die ik wél haalde.

Ik heb sinds mijn tienerjaren inspanningsastma wanneer ik op hoogte ben – in België nooit – maar zo erg? Bovendien zou mijn conditie met al het sporten de maanden voorafgaand aan onze vakantie veel beter moeten geweest zijn dan bijvoorbeeld toen we in Nepal waren,  en zelfs daar ging het wandelen (inclusief oververmoeidheid door gebroken en veel te korte nachten) nog een pak beter.
Twee keer ben ik moeten terugkeren zonder de top te halen, iets wat mij nooit eerder overkomen is maar wat tegelijk een overwinning op mezelf was: luisteren naar mijn lichaam en voelen wanneer het genoeg is geweest, en daarnaar handelen. Applaus voor mezelf!

Achteraf bleek – zei zowel de huisarts als de psycholoog – dat ik lijd aan chronische hyperventilatie. De stress heeft zich al die tijd vastgezet op mijn middenrif, dat zich daardoor ging opspannen en dat nu nog altijd doet, waardoor ik te oppervlakkig adem. Combineer dat met inspanningsastma en ge begrijpt waarom bergen gaan beklimmen misschien niet zo’n goed idee was.

Het gewicht

Dat ging sinds en waarschijnlijk dankzij onze immers zeer sportieve vakantie een klein beetje naar beneden zodat mijn BMI weer veilig richting 29 gaat in plaats van over de 30. Ik weet het, nog een lange weg te gaan, maar ik focus mij er niet op. De dagen mét vreetbuien zijn in de minderheid en dat is wat telt.

Bron: Fitbit.

Het bloed

Ik liet in juni nogmaals een staaltje nemen: mijn ijzergehalte is een beetje gezakt tegenover de vorige keer, mijn B12 zit helemaal goed. Na een uiteenzetting van sportdiëtiste Evelien Mertens op VSF besef ik dat ik mijn weekmenu’s met meer aandacht moet gaan opstellen, met meer eiwitten en andere nutriënten erin verwerkt. Als ik nu één deftige maaltijd per dag eet, mag ik al blij zijn… In september plan ik alleszins een nieuwe doktersafspraak, maar ik overweeg om een diëtist te zoeken die gespecialiseerd is of alleszins kennis heeft over plantaardig eten. Later, als er terug wat ruimte is in mijn hoofd.

Het hoofd

Er zijn periodes dat het goed gaat, of dat ik kan doen alsof, tegenover mezelf en de buitenwereld. Er zijn momenten – een avond, een uur, korte stukjes alleszins, het is niet meer constant – dat ik ergens in een hoekje wil wegkruipen omdat de stress door mijn lijf giert. Om pietluttigheden als vertrekken op een weekendje Gent, bijvoorbeeld. Of omdat er vrienden komen eten en ik niet weet wat klaarmaken. Dan stormt het in mijn hoofd en kan ik niet meer logisch nadenken, enkel rondrennen als een kieken zonder kop.

De stress die gaat niet meer weg. Chronische stress ligt altijd op de loer. Dat weet ik nu, maar samen met mijn psycholoog ga ik er wat aan doen. Binnenkort heb ik mijn eerste sessie ‘stress release exercise’ (of hoe ze het overal ook noemen) en ik weet niet goed wat ik daarvan moet verwachten, maar al mijn hoop is erop gericht.

Stress kan zoveel kapotmaken. Mijn hoofd, mijn lijf, mijn emoties, mijn relaties: alles lijdt eronder. Het is moeilijk om aan mensen duidelijk te maken, zelfs aan degenen die u graag zien, dat je het écht niet ziet zitten om net dat weekend op weekend te gaan omdat je het weekend erna al weg bent, hoe leuk dat allemaal ook is. Of dat je niet kan komen naar een verjaardagsfeestje omdat je de dag voordien een hele dag met verschillende groepen van mensen hebt doorgebracht en je sociale emmertje efkes overloopt. Of dat je pas over drie weken kan afspreken omdat je hoofd niet meer dan één date per (werk)week aankan. Of eender wanneer je ergens ‘nee’ op moet zeggen. Het ligt niet aan u, het ligt aan mij. Ik moet grenzen stellen, en ik vermoed dat ikzelf daar meer last van ondervind dan mijn omgeving.

©GoAnnelies

Dus ja, over het algemeen gaat het beter met mij dan in de vorige update, maar ik heb nog een lange weg te gaan voor mijn leven niet meer aanvoelt als een constante strijd tegen de stress. Voor alle effecten (fysiek en mentaal) van de stressimpact op mijn lijf en hoofd verdwenen zullen zijn. The only way is up, dat moet ik blijven geloven. Maar ik weet nu ook dat het heel snel weer bergaf kan gaan. Het leven is geen rechte lijn, maar een golvende. Gelukkig eigenlijk.

En hoe is het met jou?

 

28 gedachtes over “Hoe is het nog met dat hoofd en dat lijf van mij? #4

  1. Wat je daar zegt over dat het moeilijk is om mensen duidelijk te maken dat bepaalde plannen niet gaan omdat je het weekend erna ook al plannen hebt herken ik wel. Ik vind het zelf ook wel lastig en ik kan er echt naar uitkijken als ik eens een volledig weekend geen sociale activiteiten heb. Ik kan je wel zeggen dat je je dat niet moet aantrekken en voor jezelf moet kiezen maar dat weet je al natuurlijk. Mijn regel is ook maximum 1 sociale activiteit per week. Soms twee afhankelijk van wat de activiteit is en hoe ver ze uit elkaar liggen. Ik zit er ondertussen niet meer zo mee in maar ik vind het dus tegelijk wel lastig dat ik het gevoel heb soms dat ik gepusht word.

    Anyway, ondanks dat, wel fijn om te lezen dat het wat beter met je gaat!

    Geliked door 1 persoon

  2. Dat klinkt alsof je op de goede weg zit. Ik had de afgelopen dagen weinig energie terwijl mijn hoofd wel vanalles wou doen. Dan gaan er alarmbellen af (mijn lichaam dat niet mee wil, zuchten, zagen, snel geïrriteerd geraken, overal dingen zien die ik zou ‘moeten’ doen maar niet toe kom,..). Gisteren bereikte ik mijn dieptepunt, vandaag lijk ik er weer tegen te kunnen. Het leven volgt inderdaad een golvende lijn :-).

    Geliked door 1 persoon

  3. Wow, op sportief vlak ben je heel goed bezig. Ik wil opnieuw actiever zijn, want ik zag onlangs een paar foto’s van mezelf op een feestje waar ik niet bepaald vrolijk van werd, maar ik krijg mezelf moeilijk in gang… Dat over je weekends balanceren herken ik heel erg. Ik plan maar 1 ‘grote’ sociale activiteit per weekend, anders gaat het mis en ben ik gestresseerd of ambetant omdat ik niet kon uitrusten. Bruiloften e.d. en andere feesten waaraan je niets kan wijzigen, die krijgen uiteraard prioriteit, maar enkel als het om mensen gaat die me nauw aan het hart liggen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Mezelf in beweging houden houdt me weg van vreetbuien… Dus het helpt wel, zolang ik niet over de grens ga en mezelf ga uitputten, want da’s ook niet de bedoeling (en op dat vlak kan ik ook weer veel minder dan voordien, frustrerend).

      Like

  4. Idem hier wat de volheid van de agenda betreft. Als er meer dan één activiteit per weekend is gepland, voel ik me al opgejaagder omdat ik dan minder rust ga hebben. Sommige periodes van het jaar zijn ook een pak drukker dan andere…
    Mijn kinesist zei onlangs ook dat ik heel oppervlakkig adem, en ik tijdens het spreken altijd naar adem moet happen. Dus hyperventilatie, dat zou ook wel eens kunnen. Wat kan je daaraan doen, behalve bewuster leren ademen?

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat ik het dus begot niet weet. Maar ik heb dat dus ook dat als ik langer dan één zin moet praten, ik naar adem moet happen. Wat ik erover lees is inderdaad ademhalingsoefeningen doen. Ik heb indertijd ‘relaxatietherapie’ gedaan bij een kinesist, dat heeft mij toen geholpen, maar toen had ik niet zoveel last van die hyperventilatie als nu. Ik hoop dat het vanzelf weggaat naarmate de stress mindert…

      Geliked door 1 persoon

  5. Het blijft herkenbaar voor mij. Ik maakte kans op een vast contract bij een groot bedrijf maar heb mijn interim contract opgezegd om terug naar de huisartsenpraktijk gaan. Erg onzeker want ik weet niet hoelang ik daar kan blijven maar een job doen die je graag doet, is echt super belangrijk! Dat heb ik de voorbije weken echt ondervonden. Door nu op de voorbije weken terug te kijken merk ik pas dat ik geen fut meer had om te bewegen, om gezond te eten etc… dus dat hangt allemaal samen.

    Geliked door 1 persoon

  6. Wij hebben het wandelen herontdekt en ik kan niet zonder… we proberen zoveel mogelijk te gaan wandelen. Het is leuk dat zowel Zoetie als ik het heel erg graag doen en dat we het samen kunnen doen.
    In september zijn er nieuwe lessen ‘Get in Shape’ voor de beginnende sporter en ik zie het wel zitten om elke week te werken aan mijn conditie… want het naar boven wandelen en juist ademen lukt mij niet! Ik vond het niet leuk om in Duitsland naar boven te wandelen… 650 m hoogteverschil en heel erg steil… ik vond het zelfs verschrikkelijk!

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik voor het eerst in mijn leven ook… Dat wil ik echt nooit meer, want ik doe niets liever dan wandelen in de bergen. Wandelen is ook mijn lang leven, alleen zijn we in het weekend soms te druk of heeft één van ons twee geen zin en dan haakt de ander ook veel te snel af 😀

      Like

      1. Bij ons kan het ook soms te druk zijn, maar nu plannen we het wandelen in onze agenda als er een wandeltocht is die we zeker willen doen. Ik haal daar zoveel voldoening uit, ik zou het echt jammer vinden mochten we het niet volhouden.

        Geliked door 1 persoon

  7. Wat een mooie, eerlijke post. Ik herken mezelf daar heel sterk in. Supergoed bezig met sporten alleszins! Dat helpt, mentaal is dat zo’n boost. Mooie vergelijking met die kat trouwens haha.

    Geliked door 1 persoon

  8. Wat ben je goed bezig zeg! Dit voorjaar ging het hier een pak beter met mij, maar sinds deze zomer giert de stress opnieuw door mij en heb ik het opnieuw erg moeilijk om dingen los te laten. Ik herkende dit keer de signalen wel sneller en schakelde dus ook sneller hulp in. Volgende week terug een afspraak met de psycholoog om te kijken wat ik er dan aan kan doen. En intussen probeer ik om de agenda leeg te maken, te luisteren naar mijn lichaam en neen te zeggen. Maar vooral die agenda & neen zeggen blijven een grote uitdaging

    Geliked door 1 persoon

  9. Pfoe, die chronische hyperventilatie, ik hoop dat daar manieren voor bestaan om dat terug weg te krijgen? Ik zou zot worden, moest ik niet meer in de bergen kunnen gaan wandelen en dat is bij jou vermoedelijk niet anders.
    Wel keigoed dat jullie die sessies bij die privécoach volhouden! Spieroefeningen blijven doen, dat vind ik echt supermoeilijk, terwijl ik nochtans wel echt graag sport.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s