Over een ode aan onze zetel

Ik heb een heel goede vriend, en dat is mijn zetel. Het is een tweedehandsje, een degelijk ding te leen gekregen van de schoonfamilie en laten herstofferen in kleurtjes die leuk maar niet te opvallend zijn.

Ik kan me er helemaal in uitstrekken, hoofd op de ene leuning, voeten in de tegenoverliggende hoek, en een boek lezen. De ideale onstpanningshouding voor wanneer mijn lijf maar weer eens te moe is van alle fysieke/mentale inspanningen, wanneer de lepels op zijn en de rest van de besteklade angstaanjagend leeg lijkt. Wanneer ik maar weer eens wanhopig wil verzuchten: “Ga ik dan echt nooit meer ‘beter’ worden?!”
Dekentje erbij en ge hoort mij voor enkele uren niet meer.

Een dutje doen, kan perfect: op mijn zij, op mijn goeie oor zodat ik het verkeer en de fluitende vogeltjes niet te hard hoor, gezicht naar de leuning zodat het zonlicht niet in mijn ogen schijnt, en weg zijn wij.

Het is ook mijn favoriete eettafel, want kijk, mijn leven is niet zo perfect dat wij elke avond netjes aan tafel eten.  Waarom zou dat moeten? Waarom moet ge u schuldig voelen als ge uw bord gezonde groentjes of uw pak frieten wilt opeten in het gezelschap van Jani of Netflix? Soms zit mijn hoofd te vol en dan staat de zetel op mij te wachten. (Het lief natuurlijk ook. Zijn vastpaks zijn ongeëvenaard. Maar dit postje gaat niet over mijn geweldige echtgenoot.)
Trouwens, de stof is perfect afwasbaar… ge zoudt de chocoladevlekken anders niet kunnen tellen. En desnoods draaien we dat kussen toch gewoon om?

De zetel vooraleer hij een nieuw jasje kreeg, maar de rommel die is meestal nog even euhm aanwezig.

Het is mijn bureau, waaraan ik al uren heb geschreven en geblogd – deze tekst werd er ook weer getypt. De zetel is ideaal om in kleermakerszit op een laptop te zitten tokkelen. Met een half oog op tv, eventueel, wanneer multitasken eens lukt. (Want dat heb ik nog altijd niet terug onder de knie, na de burn-out. Soms lukt het, maar liever vermijd ik het, want het zuigt drie keer sneller energie op dan de dingen één voor één afhandelen.)

Het is mijn creatieve plekje, waar ik heb gehaakt (in een ver verleden), gebrainstormd over verhalen, tuininrichtingen getekend, lot13-plannen gemaakt. Waar ik mijn nagels in twee verschillende kleuren lak mét glitter. Waar ik boodschappenlijstjes en weekmenu’s samenstel, en in mijn dagboek schrijf. Waar ik meerdere vreetaanvallen heb ondergaan, maar hij veroordeelt mij daar niet voor, zolang ik de kruimels achteraf maar opruim.

Gasten mogen zich hier met twee of drie tegelijk in nestelen. Kussentje in de rug, en dat is wreed comfortabel. Ik zit wel op een stoel intussen, geen probleem. Nog een chipke, iemand?

Het was mijn ziektebed, toen de buikgriep me horizontaal gevangen hield. En tijdens mijn burn-out was de zetel mijn allerallerbeste vriend. Hij luisterde naar mijn hopeloze tranen, en hij oordeelde niet. Integendeel, hij maakte het mij gemakkelijk, liet mijn lichaam uitrusten zoveel het nodig had en probeerde mijn schuldgevoel over al dat nietsdoen weg te nemen.

Het is dat we in de living van Lot13 geen ruimte hebben voor een L-zetel, anders was er het risico dat het lief mijn zetel wilde bedanken voor bewezen diensten en salu hé.

Ik wil maar zeggen: een zetel, dat is een gerief. En ik weiger mij nog schuldig te voelen voor alle uren die ik hier in doorbreng. Soms heeft mijn lijf die rust nodig. Soms is mijn lijf te moe om op een stoel te gaan zitten, weet je? Soms moet dat gewoon mogen. Voilà.

Heb jij ook zo’n goeie vriend in huis?

Advertenties

Gepubliceerd door

LeenVdb

blog over groener doen, boeken lezen, veel eten en mijn moestuin.

13 gedachten over “Over een ode aan onze zetel”

  1. Ha, zo fijn! Ik hou stiekem meer van mijn vorige bank, maar die kon ik niet meeverhuizen. Nu hebben we in ieder geval samen de bank gekozen, dat is ook wat waard. En hij zit lekker, maar zo’n innige band als jij met jouw zetel hebt, die heb ik dan weer niet 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Een goede zetel doet veel hé. Ik had vele jaren geleden één van de goedkoopste zetels in Ikea gekocht maar daar zat ik niet graag in dus die stond “voor de sier” in mijn woonkamer. Nu mama haar ‘afgedankte’ zetel gekregen en dat maakt zo’n groot verschil.

    Like

Laat een reactie achter op Samaja Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s