Over den trouw: 17 november 2018

De week voor onze trouw was stress. De voorbereidingen stonden op punt maar de zenuwen namen toe naarmate we de laatste snoepjespotjes vulden. Ik durfde, wilde het weerbericht niet checken om de boel niet te jinxen. In plaats daarvan bereidde ik me voor op het slechtste weer in de Belgische geschiedenis en gebruikte dat als excuus om twee regenboogparaplu’s aan te schaffen.

Klaarmaken van de bruid

Die paraplu’s hebben we niet nodig gehad want 17 november brak stralend aan, en de zon bleef de hele dag schijnen. Het was ijskoud, maar zo mooi.
Het lief zette mij ’s morgens vroeg af bij het Ouderlijk Huis, waar de schoonmoeder mijn haar onder handen nam terwijl papa voor koffiekoeken zorgde en mama naar de kapper ging.
De fotografe kwam toen het moment daar was om in mijn kleed te stappen, en toen het lief er was werd hij in de tuin geposteerd, met zicht op de prachtige windbomen met hun herfstkleuren en met het gras zo mooi berijpt, voor onze ‘first look’. En dat had ik voor geen goud willen missen: dat intieme momentje met ons twee in de achtertuin, zonnetje erbij, en hij was zo knap die vent van mij!!

Ik ongeduldig aan het wachten tot ik mijn kleed kon stappen. ©VickyBogaert

De ceremonie

Onze trouwzaal had twee kleinere aparte zaaltjes, en één daarvan hadden we voorzien voor de ceremonie. De stoelschikking vond ik moeilijk; ik wilde niet iedereen gewoon laten kiezen want dan kon het wel eens zijn dat onze grootouders bijvoorbeeld op de laatste rij terechtkwamen. Na veel gepuzzel en geschuif zetten we onze ouders en zussen op de eerste rij, daarachter de grootouders, en vervolgens alle vrienden en de rest van de familie.

Muzikant Raphael. ©VickyBogaert

Voor het belangrijkste deel van de dag hadden we ongeveer veertig mensen uitgenodigd: onze beste vrienden en de dichtstbijzijnde familie. Voor de meeste mensen was dit het eerste moment dat ze ons te zien kregen. Het lief wachtte mij vooraan op, geweetwel zoals in ’t echt, daarna kwamen de bruidsmeisjes binnen, voorafgegaan door de twee bruidskindjes: mijn nichtje en het zoontje van een vriendin, die bloemblaadjes mochten strooien.
Ik wilde een persoonlijke ceremonie, en onze ceremoniemeester Tine regelde alles. Iemand van zijn en iemand van mijn vrienden zou iets voorbereiden, ludiek maar oprecht, en ook mijn schoonmoeder had een hele tekst geschreven die ze kwam voorlezen. Ons werd op het hart gedrukt toch zeker voldoende tijd te steken in het schrijven van onze geloftes, want die uitspreken zou immers het belangrijkste onderdeel van de ceremonie worden. Ik baseerde mij voor de mijne op deze blogpost, hij schudde grotendeels ter plekke iets uit zijn mouw. Onze ingehuurde muzikant, Raphael, speelde tussendoor vier nummers.

En ’t was schoon. Ik heb niet gebleit, maar het was schoon.

Hier is het dus net achter de rug he. Getrouwd enzo! ©VickyBogaert

De receptie

Het heeft ons wat moeite gekost om een degelijke dagplanning op te maken zonder dat onze gasten met te veel tijd tussendoor zouden zitten. Er was bijna niemand die echt in de buurt woonde en we wilden mensen zeker niet verplichten om Aarschot te gaan moeten verkennen ofzo.
De meeste trouwfeesten kan je qua catering opdelen in drie stukken: receptie, diner en avondfeest. Waarbij je op de drie delen telkens ook verschillende mens kan uitnodigen. Wij wilden graag focussen op het avondfeest, waardoor er niemand extra overbleef voor een uitgebreide receptie.

L&P158_(c)VickyBogaert-KLEUR
©VickyBogaert

Omdat we onze dag chill wilden houden, begonnen we al om 11u met de ceremonie en besloten we aansluitend een receptie te doen voor de aanwezige gasten, zodat die alvast niet met honger de dag moesten verderzetten. (En een hongerige ikke dat wilt ge ook niet meemaken.) De receptie duurde twee uur en bestond uit een toestroom van versgemaakte hapjes en cava à volonté al moesten we ons natuurlijk inhouden want de dag was nog lang.

De foto’s

De zaal was met de suggestie gekomen om onze foto’s te maken in de Abdij van Averbode, die daar immers slechts op tien minuutjes vandaan was. Helaas stonden er geen ijsjes in de Lekdreef maar bon, met temperaturen richting het vriespunt in combinatie met mijn blote armen gingen we het niet nog kouder maken dan het al was.

De coolste trouwschoenen ter wereld. ©VickyBogaert

We hadden ervoor gekozen om eerst iedereen van de ceremonie en de receptie mee te nemen naar de Abdij en met zijn allen foto’s te maken: met de familie, met de schoonfamilie, met kant A van de familie, met kant B van de familie, met zijn vrienden, met mijn vrienden, met de bruidskindjes, met de bruidsmeisjes… Iedereen staat er minstens één keer op en dat is fijn! Daarna gingen we met ons tweetjes en de fotograaf naar de overkant want daar beginnen de bossen van Averbode of nu ja er stonden bomen en er lag een goudgeel tapijt en het was mooier dan ik had durven dromen (want ik had me voorbereid op kale bomen en regen). En ook een pak kouder.

©VickyBogaert

Het diner

Het diner deden we nog steeds met hetzelfde groepje van zo’n 40 mensen. Ter inleiding was er een kleine receptie met een paar aperitiefhapjes, waartijdens we de gasten de kans gaven om via een spel met foto’s van ons tijdens verschillende bergvakanties te weten te komen aan welke tafel ze zouden gaan zitten, en met wie. De eretafel, met onze ouders en zussen, verwees uiteraard naar die ene bergvakantie waartijdens we elkaar 10,5 jaar eerder hadden leren kennen. De tafel met de rest van onze familie was voor mijn favorietste berg, de Jungfrau. De Zuid-Tiroolse Ortler was voor de vrienden van het lief, en de Nepalese Machhapuchhre voor mijn vrienden.

Zinal aan tafel.

Er was een viergangenmenu, waarbij het voorgerecht en de soep aan tafel werden geserveerd en het hoofdgerecht een buffet met verschillende soorten vlees en groenten/patattenbereidingen was.

Het avondfeest

Toen was het tijd om de extra genodigden te gaan ontvangen: de vrienden van mijn ouders, de rest van mijn uitgebreide en zijn iets kleinere familie, onze collega’s en verdere vrienden. In totaal waren we voor het avondfeest met zo’n 100 mensen.

De schoonvader had een kleine verrassing voorbereid samen met de zus van het lief, die immers naar een circusschool gaat: er was een vlammenwerper die in de tuin van de feestzaal zijn kunstjes mocht uithalen, met assistentie van mijn schoonzusje.

Daarna kon er eindelijk aangevallen worden op het dessertenbuffet en draaide de dj onze openingsdans. En toen kon het feest pas echt beginnen. Mijn vriendinnen waren al vroeg naar huis, maar de vrienden van het lief hielden de boel op de dansvloer recht door hem eigenlijk enkel in het hoognodige geval te verlaten. Zelfs de bomma zette haar beste beentje voor en ook met enkele tantes heb ik staan dansen. De dj draaide muziek van alle tijden zodat er altijd wel wat volk op de vloer stond.
Ook ik ben er bijna niet van af geweest, waardoor ik misschien minder met de aanwezige gasten heb gepraat dan had gekund. Langs de andere kant had ik twee nachten nodig gehad om met iedereen van die honderd mensen een kort gesprek te kunnen voeren. Zo gaat dat op trouwfeesten, niet?

Omdat onze fotograaf na de fotoshoot naar huis was gegaan, hadden we een soort fotobooth voorzien tijdens het avondfeest waar mensen een foto konden laten maken, afprinten en in ons gastenboek plakken met eventueel een boodschap erbij. Zo hebben we van het merendeel van onze gasten een klein aandenken, en dat vond ik nog het fijnste: achteraf door die herinneringen bladeren, aangevuld met de (trouwens prachtige!) foto’s van onze fotograaf.

Om half vier gaven de laatsten van mijn collega’s het op – zei daar iemand Sirtaki? – en draaide de dj onze openingsdans als afsluiter. En toen konden we naar onze B&B en gaan slapen…

De tweede openingsdans.

Voor ons allebei was het een prachtige dag. Iedereen waarschuwde ons vooraf hoe je op zo’n dag wordt geleefd, maar wij hebben ervoor gekozen volledig ons ding te doen en ons van geen conventies iets aan te trekken tenzij we het zelf wilden. We hebben genoten, vanaf de allereerste minuut. De mensen, het eten, de intieme momenten op de ceremonie, het prachtige weer, en zei ik al het eten, de muziek… Het gewoon allemaal over je heen laten komen en in je geheugen prenten: dat is wat je op die grote dag moet doen.

Spijtig dat het in principe niet de bedoeling is dat je meerdere keren in je leven trouwt… 😉

 

10 gedachtes over “Over den trouw: 17 november 2018

  1. Wat een mooi verslag! En die foto in het bos, prachtig gewoon! Ik verzucht ook soms dat ik wel eens opnieuw met de echtgenoot wil trouwen, maar ik denk niet dat ik nog in mijn trouwkleed kan 😉

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik was op mijn dikste ooit toen we getrouwd zijn en ik dacht, ah da’s ideaal dan kan ik later dat kleed nog wel eens aandoen. Ja tarara, intussen is er nog eens 4 kg bij… Maar bon, ik ben niet van plan om het zo te laten natuurlijk! En trouwens, een trouwkleed kan je laten vermaken he, paar maatjes groter, geen enkel probleem! 😉

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s