In de moestuin: een nieuw seizoen

Half februari, vijftien graden en volle zon: de lente hangt ontegensprekelijk in de lucht. Dan begint het te kriebelen bij iedere moestuinier. Nu ja, bij de échte moestuinier gaat het in januari al kriebelen want dan kan er met voorzaaien begonnen worden. Of in december al, wanneer hij zich over alweer een nieuwe versie van zijn moestuinplan buigt en wilde dat die donkere dagen achter hem lagen. Het kriebelen dat stopt feitelijk nooit.

Eind september trok ik de deuren van mijn moestuin al achter mij dicht. Ik liet alles achter zoals het er lag: de pompoenplanten, het onkruid, de zonnebloemen, de kolen, en nog meer onkruid. Niet veel later vertrokken we op reis, daarna moest er getrouwd worden en ineens was het december en niet meer de moeite om nog te gaan opkuisen.

Af en toe dacht ik aan de moestuin: een vaag gevoel van onrust, meer was dat niet. De enige deadline die ik had, was dat één van de twee stukjes tegen eind februari moest opgekuist zijn omdat er dan een nieuwe tuinder mee aan de slag wou gaan.

Toen ik dus tijdens het Valentijnsweekend na vijf maanden afwezigheid in de tuin kwam, waar nog een paar niet-gepikte pompoenen lagen te rotten, de spruiten op hol waren geslagen en er nog rode kolen op mij wachtten die bij mijn laatste bezoek in september te klein waren geweest, besefte ik pas hoezeer het tuinieren is gaan voelen als een verplichting.

Voor en na: het resultaat van anderhalf uur werk.

Ik was doodop – iets met een overschat aantal lepels, as usual – en hoe vredig het daar ook was met de bomen en de vogels en het zonnetje en de rust, ik keek op tegen het nieuwe seizoen.
Het mezelf moeten dwingen om me in mei en juni zowat elke dag naar daar te slepen om de nieuwe plantjes en zaaisels water te geven, het eeuwige en meestal hopeloze gevecht tegen de slakken (dat gezien het niet deftig gevroren heeft deze winter erger zal zijn dan we ooit hebben gezien)…
De moestuin verwordt zo tot iets dat mee op mijn to do lijst terechtkomt, in plaats van dat het voor ontspanning zal zorgen. Ontspanning die ik echt keihard ga nodig hebben tussen alle bouw- en verkoopstress in.

En toch wil ik het niet missen. Ik was er tijdens het Valentijnsweekend amper twee uurtjes, maar die twee uur in de zon en in de frisse buitenlucht mochten op dat moment dan misschien fysiek te zwaar zijn, mentaal deed het ongelooflijk veel deugd. Efkes met niks anders hoeven bezig te zijn, dat heb ik nodig.

Het is mijn laatste seizoen in de prachtige samentuin. In ons paradijsje. Ik weet dat ik het ga missen, hoewel ik heel erg hard uitkijk naar mijn eigen moestuin bij Lot13.

Dus we gaan het dit seizoen zeer rustig aanpakken. Niks te tuinbonen of andere zaaisels die pre-ijsheiligen al naar buiten kunnen. Ik begin op mijn gemak eind april met het poten van de patatjes (waar ge verder niks aan moet doen; dat groeit quasi vanzelf) en half mei ga ik plantjes kopen in het tuincentrum en we zijn vertrokken.
Als ik mezelf een beetje (beter) organiseer, kan ik regelmatig na het werk even langs de tuin passeren om water te geven, zodat ik niet ’s avonds nog uit mijn zetel moet.
Ik heb dit jaar slechts de helft van de grond van vorig jaar, dus ook maar de helft aan onkruidhoeveelheden te verwijderen. De helft minder slakken, hoop ik ook.

Eén bed patatjes, één bed pompoenen: dat zijn al twee bedden waar niet veel zorg aan moet worden gegeven. De overige twee bedden zijn voor drie courgettes (ook gemakkelijk eens ze in gang zijn geschoten), drie tomatenplanten (hoewel ik daar nog over twijfel gezien de miserie met de boechtserres van vorig jaar) en verder erwten, bonen en bieten, groenten waarvan ik weet dat ze makkelijk te telen zijn. Misschien nog venkel, want dat eet ik graag (maar de slakken ook). Geen bladgroenten, daar kan ik maar 25% van oogsten door al het hongerige ongedierte en is de moeite dus niet waard.

Af en toe een beetje in de aarde gaan wrieten, ’t zou verplichte therapie moeten zijn in deze maatschappij met z’n overvloed aan prikkels.

Wat zijn jouw (moes)tuinplannen?

8 gedachtes over “In de moestuin: een nieuw seizoen

  1. Een moestuin vlak bij huis zal je meer rust geven denk ik! Ik heb de voorbije dagen – wegens thuis en moeten rusten – al één en ander buiten willen doen ter ontspanning, maar het is echt veel te nat buiten. Nog even wachten dus.
    Wij hebben een tweedehands glazen serre gekocht (die nog opgezet moet worden), en tomaten en paprika werden al voorgezaaid en zijn al opgekomen. Maar ik zou dit jaar beter ook eens voor echt bloggen over onze moestuin 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Ons stukje moestuin wordt in winterland gelegd door mijn vader en als er gezaaid moet worden is hij ook van de partij, de opbrengst is voor ons want hij heeft zelf thuis nog een grote groententuin. Absoluut nog geen idee wat er gaat komen dit jaar, best kortelings toch eens werk van maken ! Mijn oude blog is verwijderd !

    Liked by 1 persoon

  3. Ik blogde er net over, over onze moestuin en tuin. Maar eigenlijk komt het op hetzelfde neer als wat jij gaat doen: niet teveel soorten groenten (max. 2 per gewasfamilie) en plantjes kopen i.p.v. te zaaien. Nu ik er tot eind juni en mogelijks tot eind augustus geen tijd voor heb door mijn thesis en J. dus alles moet doen in beide tuinen (ttz. ik zal waarschijnlijk wel eens iets doen, maar we gaan ervan uit dat ik niets doe, zo geraken we geen van beide gefrustreerd als ik dan toch geen tijd of fut heb 🙂 ), willen we het onszelf vooral zo gemakkelijk mogelijk maken. Zotte plannen, daar hebben we volgend jaar wel tijd voor 🙂
    Ligt je tuin ver van bij jou? Want bij ons is het een kilometer, maar gelukkig wel op weg van/naar werk & station, waardoor het nog vrij makkelijk is om snel even te stoppen om wat water te geven. Al hoop ik desondanks dat het niet weer zo’n hete zomer wordt…
    In alle geval: succes en vooral veel plezier ermee! En als het toch een verplichting wordt, laat de boel dan maar gewoon de boel! 🙂

    Like

    1. Hier is het ook maar een kilometer! Die soms onoverkomelijk lijkt :p Ik kan er na het werk meteen naartoe fietsen, dat bespaart me enkele minuten ipv eerst over huis te moeten, maar ja dan ben ik daar in mijn propere werkkleren en mag ik niet te veel morsen bij het gieten 😀
      Daar gaan we ons houden he, het plezierig houden!

      Like

      1. Ja, dat is wel waar van die kleren. Ik heb er een paar botten staan, zodat ik op zijn minst mijn schoenen kan wisselen (kwestie dat mijn goede schoenen niet vol modder hangen, hoewel dat met onze paadjes nu beter zou zijn), maar natuurlijk geen hele tuinoutfit 🙂

        Liked by 1 persoon

      2. Ik kan er niets achterlaten, het tuinhuisje dat we hebben is klein en staat al propvol 😀 Maar een extra paar schoenen in de fietstassen is ook niet onoverkomelijk natuurlijk.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s