1 jaar na de burn-out: hoe gaat het nu met mij?

Het is een jaar geleden – niet exact tot op de dag, maar ik moest er plots aan denken omdat het secretaressedag was afgelopen donderdag en ik op die dag een jaar geleden thuis een bloemetje geleverd kreeg van mijn baas – dat ik een maand moest/mocht thuisblijven van mijn huisarts nadat ik instortte aan haar bureautje. Eerst kreeg ik twee weken, en toen nog eens twee. Ik was zo vastberaden om daarna terug aan het werk te gaan, dat mij dat gelukt is.

Misschien was ik beter nog wat langer weggebleven, bedacht ik achteraf, zeker toen de stress fysiek aanwezig bleef en de druk op mijn middenrif opdook bij schijnbaar het minste. Toen ik van de ene dip naar de andere roetsjte en ik een ‘lifecoach’ – want ja ik ben een hipster, soms – nodig had om mij te doen inzien dat the only way is up en dat er dan wel dipjes waren maar steeds minder diep, terwijl de daaropvolgende bergen steeds een beetje hoger werden. Dat moest ik blijven geloven, ook al was de insomnia vorige zomer zo erg dat ik serieus overwoog om slaapmedicatie te nemen – het bleef uiteindelijk bij Trazodinges, de nog niet-verslavende versie. Pas na een week thuisvakantie in september kalmeerde de boel. Wonderlijk haast.

Wat me deed inzien: Leen kind, gij hebt gewoon rust nodig. Neem die dan ook. Durf ‘nee’ zeggen als je voelt dat het nodig is. Leg u in de zetel met uw boek en voel u daar niet schuldig over. Als uw lepels op zijn, zijn ze op. 

Want die lepeltheorie, daar herken ik me zelf zó hard in. Die geldt niet enkel voor chronisch zieken, maar ook voor mensen zoals ik, bij wie het mentaal niet altijd even goed gaat. Hoe weinig lepels had ik in die maand thuisblijven? De huilbuien en het schuldgevoel slokten alles op, in het begin. Het enige wat ik kon, was hersenloze tv kijken of lezen. Ja, gelukkig kon ik nog lezen! Soms gebruikte ik een lepel (of drie, vier) om een wandelingetje te maken. En op den duur leverde me dat zelfs een extra lepel op. Social media in die weken kostte me te veel lepels (ja echt) waardoor ik alle meldingen uitschakelde (en de meeste staan nu nog altijd uit). Bellen of mensen zien, dat was al helemaal uit den boze, al deed een occasioneel bezoekje me toen wel deugd. Mensen die om je geven, dat is altijd fijn om te weten…

Na die maand leek het of alles maar meteen weer normaal moest zijn. Op het werk verwachtten ze dat ik er direct volledig voor zou gaan. Mijn taken werden aangepast en ik schakelde terug naar een 90%-regime, maar terug in die open space gegooid worden, kostte me onnoemelijk veel lepels. Soms te veel. Ik had moeite om het hoofd boven water te houden. Dat veroorzaakte stress, en de stress dan weer slapeloosheid zoals ik die nog nooit was tegengekomen. Ik moest afspreken met vrienden, familie, koken, er was de moestuin, natuurlijk het lief (mijn liever-dan-lief) en ik vloog door mijn lepelvoorraad heen.

Slechts door de tijd en mijn lifecoach besefte ik dat ik op de rem moest gaan staan. Dat ik manieren moest zoeken om de bestekla aan te vullen in plaats van elke dag leeg te plunderen. Afgelopen winter lukte mij dat: heel veel vrije weekends – zo leeg dat ik mij op den duur begon te vervelen. Ik gebruikte mijn extra vrije dagen – eentje om de twee weken – puur voor mezelf: lezen, bloggen, series binge watchen, sporten, een beetje rommelen in huis…

Maar toen kwam de lente in zicht, na drie maanden platte rust. Eerst was er onze citytrip naar Berlijn, dan last minute een paar daagjes naar de Vlaamse Ardennen en dan met een vriendin naar Lissabon: mijn vrije maandagen werden opgeslokt, weliswaar door leuke dingen, maar vijf weken lang kwam ik niet meer toe aan rust, mentaal of fysiek.
De vrije tijd die er over was, ging richting de tuin, want ook daar moest er begonnen worden met grond klaarmaken, voorzaaien… Ge weet wel. En nogmaals: allemaal leuke dingen, maar tegelijk ook dingen waar lepels voor nodig waren. Veel lepels. De schuif was rapper leeg dan ik me had kunnen voorstellen. De ene slechte nacht volgde op de andere. Het enige wat me overdag op de been kon houden, waren paaseieren en Leo’s, ik geef dat toe. Gezonde maaltijden schoten er meer en meer bij in, omdat ik er geen energie of zelfs maar tijd voor had om ze te maken.

Ik kwam terug van Lissabon met maar één goed voornemen: rusten. Ik ging keihard op de rem staan, hield een paar afspraken af en plande een weekend rust in. Mijn tuintje, lopen, lezen, met mijn plantjes bezig zijn: méér zit er dit weekend echt niet in.

En ik ben er rotsvast van overtuigd dat ik op een dag weer voldoende lepels zal hebben, of dat ik op tijd zal aanvoelen wanneer ze bijna op zijn, zodat ik nooit meer zonder kom te zitten. Alleen is dat nu nog niet, en zal ik blijven vallen en elke keer weer rechtkrabbelen. Dat moet. Om me te helpen bij het vinden van mijn weg in de heisa van het dagelijkse leven schreef ik me in voor een korte yogacursus die zich specifiek op burn-outers richt. Ik ben alvast heel benieuwd…

De burn-out is deel van wie ik ben, vandaag. Ik heb het afgelopen jaar zoveel over mezelf geleerd. En het feit dat het lief mij ondanks al die miserie nog steeds graag ziet (en zelfs met me wil trouwen), sterkt me in mijn zelfvertrouwen. Ik kan dit aan.

Hoe gaat het met jou?

Advertenties

22 gedachtes over “1 jaar na de burn-out: hoe gaat het nu met mij?

  1. Zoals je weet ben ik al 8 jaar chronisch ziek . De eerste twee jaar was tegenspartelen, niet aanvaarden, bla bla heel de reutemeteut. Maar nu kan ik om met de lepeltheorie. Ik heb geleerd om af te wegen waaraan ik mijn lepels ga verspillen. Ik overweeg nu momenteel om met de fiets naar het werk te gaan, maar dan moet ik ervoor zorgen dat ik nadien geen huishoudelijk werk meer moet doen, maar de rest van de dag alleen nog moet koken of zo. Het is een kunst om de symptomen te herkennen, te voelen hoeveel lepels je voor alles nodig hebt. En ik heb het gevoel dat je het bijna onder de knie hebt! Veel succes, Je bent op goeie baan!

    Like

    1. Soms spreek ik mezelf wel eens streng toe, zo van “Er zijn mensen met véél minder lepels dan gij, wat zit ge te zagen in godsnaam” als ik maar weer eens begin te panikeren omdat mijn lepels bijna op zijn en ik er vuile weer uit het afwasmachien zit te vissen. Maar feitelijk kijk ik op naar u, want hoe jij de ballen in de lucht weet te houden, of de lepels in dit geval, dat is bewonderenswaardig!

      Like

  2. Ik heb da nog nooit verstaan hoe mensen zo een volgeboekt leven kunnen blijven volhouden… Ik ga eerlijk zijn ik werk maar 2 dagen in de week maar ik kijk altijd verdomd uit naar eens een heel weekend thuis zijn met de kids (ik heb er 4). Zo al men weekends vol plannen dat hou ik gewoon ni vol.
    Mijn schoonzus is nu mama geworden van een eerste spruit en volgende week gaat ze terug fulltime werken, hun weekends zitten altijd bomvol want zij geeft de zaterdagmorgen twirlingles (dus ze staat in functie van anderen weer) en men broer gaat krachtballen op zaterddagmiddag. Enkel de zondag zijn ze samen als gezin maar dan ook altijd nog genoeg te doen… dan vraag ik mij af: waar is haar me-time? Ik verzeker nu al dat ze binnen de korste keren er gaat door zitten want ze is altijd al zeer snel vermoeid geweest maar zo een leven hou je ni vol. Ze wil ook graag een 2de… Ze zullen hun leven drastisch moeten veranderen maar hen dat zeggen heeft geen zin want ze zien het (NOG) niet in…
    mijn kids gingen 3 dagen naar de crèche waarvan 2 dagen dat ik zelf werk en die ene dag (de maandag) dat is altijd mijn me-dagje geweest en ik heb da echt wel nodig. Gewoon eens rustig op mezelf zijn, rustig eens boodschappen gaan doen enzo (of als manlief die dag niet moest werken dan was dat ons dagje samen). Iedereen heeft dat nodig.
    maar blij te lezen dat jij het wel ingezien hebt!

    Like

    1. Man, ge moet nog ademruimte hebben ook hé. En sorry maar als je aan kinderen begint moet je op den duur wel wat andere dingen aan de kant schuiven. En wtf is twirling zelfs 😀 Ik krijg al de zenuwen van zo’n vol weekend en dan zijn er hier nog geeneens kinderen bij! Mijn maandag om de twee weken is van mij, en ik mis hem keihard want het is dus efkes geleden dat ik er nog eentje gehad heb. Inderdaad gewoon ff op jezelf zijn… Heerlijk!

      Like

      1. Twirling is dansen met nen stok :p gelijk soms bij een fanfare :p
        kant geloven dat je die maandag mist!

        Like

  3. Het is een hele weg geweest he. Ik denk dat je heel goed bezig bent en je de valkuilen goed ziet en ermee rekening houdt. Die yoga klinkt overigens zeer interessant. Ik stel vast dat ik mijn grenzen ook steeds meer afbaken en me daar ook steeds minder schuldig over voel. Het is een leerproces net zoals bij jou, denk ik. Alvast veel succes met de volgende stappen. Met de organisatie van de trouw wordt het waarschijnlijk weer drukker, dus neem je tijd en laat je niet opjagen.

    Like

    1. Zijt maar zeker dat het efkes drukker was. De belangrijkste dingen zijn bijna geregeld, daarna zal het weer wat rustiger zijn tot de weken/maanden vlak voor de datum vermoed ik. Ik zal zeker wel ’s bloggen over die yogaworkshopdinges als het achter de rug is, ik ben alleszins al keibenieuwd naar wat er gaat gebeuren!

      Like

  4. Mooi verwoord allemaal, zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Wat ik wel nog zou proberen doen, is ondanks geen energie je eten toch zo gezond mogelijk houden.
    Wat ik bvb bij mezelf gemerkt heb, is dat juist de suikerrijke dingen er op het einde van de dag voor zorgen dat ik uitgeput ben. Ze zorgen voor een piek (tijdelijk), waardoor je over je grenzen gaat, en dus ’s avonds NOG moeër bent… Het heeft mij geholpen, dat inzicht. Niet dat ik dat nu perfect toepas hé (never, not) maar het helpt wel om je daar bewust van te zijn en proberen hier een goede gewoonte van te maken.

    Like

    1. Ik weet dat allemaal wel hoor… maar zoals nu… ik ben moe (slecht geslapen, flink gewerkt) en ik wéét dat ik beter dat potje fruit uit de frigo pak, voorgesneden en al!, maar daar lonkt de chips, ja, ik kan er niet aan doen. Het gaat de laatste weken wel wat beter, maar vandaag dus absoluuuut niet :p Ik steek het op de drukte rond de trouw, hopelijk gaat de storm over een week of twee liggen als de belangrijkste zaken geregeld zijn!

      Like

  5. Er is zo’n grote maatschappelijke druk en ooit heb ik ook geprobeerd om aan alles te voldoen (perfecte lichaam, de perfecte hobby’s, het perfecte huishouden…) maar dat werkt niet! Gewoon jezelf zijn, naar je lichaam luisteren en vooral doen waar je zelf zin in hebt. En dat maakt een mens gelukkig… jezelf zijn in alles.

    Like

  6. Ik denk dat je goed bezig bent; het is geen makkelijke weg geweest hé.
    Zo’n open space, dat is echt vreselijk. Sinds enkele maanden heb ik er enkele nieuwe collega’s bij, en dat is echt nefast voor mijn productiviteit en mentale rust. Ik heb het al enkele keren proberen aankaarten bij mijn baas, maar niet iedereen begrijpt mijn bezorgdheid.
    Moedig dat je echt kiest voor je rust, en dan niets anders plant. Hier loop ik mezelf vaak voorbij, omdat ik dit en dat en dat nog wil gedaan krijgen. Resultaat: vermoeid lopen, maar écht moe. Een bezoekje aan de dokter enkele weken geleden bracht een ijzer- en vitamine D-tekort aan het licht, dus dat verklaart alvast een hoop van mijn klachten. Nu hopen dat ik me fitter voel als de supplementen hun werk doen…

    Like

    1. Bij mij snappen de bazen dat ook niet. Die zetten hun peperdure noicecancelling koptelefoon op, of werken thuis. Een andere inrichting is op ons kantoor ook niet mogelijk, wat wel jammer is, dus leg ik me er maar bij neer.
      Ik neem ook al een tijdje supplementen (D en B12) maar hoewel ze in het begin voor meer energie leken te zorgen, denk ik dat ik nu de weerslag krijg van twee maanden doordraven. Vandaag een zeteldagje dus 🙂 🙂

      Like

  7. Ik vind het knap hoe je keer op keer blijft proberen om er weer bovenop te komen. Het is mogelijk dat je nog wel een aantal keer zonder lepels komt te zitten, maar de kans dat je dat keer op keer sneller doorhebt, is ook groot.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s